En zo was het dan ineens tijd om Stef’s helmpje op te halen. Raar, hoe je uit kunt kijken naar iets waar je tegelijkertijd enórm tegen opziet. Niet meer zomaar een kusje kunnen geven op zijn bolletje, dat leek me vreselijk. Tegelijk hoor je een hoop goede verhalen over de verbeteringen die zo’n helm teweeg brengen en daar ga je als ouder voor. Wat is nu 5 maanden ongemak voor jezelf als je kind er beter van wordt? De kinderen merken er, zo zegt men, heel weinig van. Dat geloof ik.
Dus nu moeten we opbouwen. Maar mán, wat wordt je daar onzeker van. Het is loeiheet buiten en er staat ook nog een hittegolf voor de deur. Kindjes raken veel warmte kwijt via hun hoofd, dus je kunt wel raden wat ik door de luchtgaten van Stef’s helmpje zie: zeiknat gezwete haartjes.
Dat ik, als hij zijn helm opheeft, zijn ogen gewoonweg niet meer kan zien* was een bijkomstigheid die ik niet had verwacht. Iets waar de tranen me van in de ogen schoten.
Bovendien lijkt de helm te schuiven. Scheef op zijn koppie, soms hangend over één oog, ruimte op de plek waar volgens het boekje geen ruimte zou moeten zitten. En hij draait. Maandag dus maar meteen bellen: is dat wel goed? Dit hoort toch niet? Of wel?
Voor nu ligt onze kleine vent dus lekker zonder helm en slechts in zijn luier te spelen op zijn speelkleed. Morgen gaan we wel verder met opbouwen, zodat zijn hoofdhuid wel door kan gaan met wennen aan de helm. Als de helm dan -hopelijk snel- is aangepast kunnen we vlot verder met het opbouwen. Resultaat schijnt na 2 a 3 weken al duidelijk zichtbaar. Ik ben benieuwd..
*: De helm steekt redelijk ver uit en zit vrij dicht op de ogen. Zodoende ontneemt de helm je het zicht.
June 27th, 2010 at 09:31
Sjee! Dat lijkt me niet niks! Ik hoop dat je vragen snel beantwoord worden en dat het uiteindelijk een draaglijke periode wordt (maar vooral natuurlijk: dat die helm zijn werk doet). Zet ‘m op meisje! En een dikke kus op het neusje van Stef!
June 27th, 2010 at 13:51
aardige inpact die helm, en inderdaad hitte en kleine kindjes, het is echt lastig. Hier ook, leven ze zowat in het water.
Stef blijft er zelf wel cool onder, lijkt….
June 27th, 2010 at 16:57
Och An, wat kan ik me indenken dat dat steekt. Je kind iets “aan te moeten doen” wat (voor de rest van zijn leven!) goed voor hem uit zal pakken, maar wat nu even flink doorbijten wordt.
Hoe vaak aai of kus je dat bolletje niet op een dag?! Heel vaak heel bewust, maar ook minstens zo vaak onbewust, denk ik.
En zijn ogen (en gezichtsuitdrukking) niet (direct) kunnen zien…
Hopelijk heb je morgen antwoorden op je vragen, want dat vergemakkelijkt de boel weer: weten dat het goed zit (letterlijk en figuurlijk).
En weet je Stef… Hij staat je wel verrekte stoer, die helm.