Het had wel wat voeten in de aarde: Stef kreeg waterpokken. En toen een tandje. En nog een tandje. Ondertussen waren wij druk in de weer met lijstjes, het verzamelen van spullen, de auto in gereedheid brengen. You don’t travel light when a baby’s involved. De dag voor we vertrokken wilde ik even snel de auto in een gunstiger parkeervak zetten, want dat was makkelijjker met inpakken. Dat werd uiteindelijk vooral even snel een paaltje rammen, zodat we hals over kop nog even snel naar de monteur moesten, om te laten kijken of we er nog wel mee de grote weg op zouden kunnen.
Opluchting: dat kon.
De ochtend van vertrek spuugde Stef zijn eerste voeding er weer uit, in grote golven. Nooit geweten dat er zo veel uit één baby kan komen: het was indrukwekkend. Toen we op het punt stonden weg te gaan herhaalde dit zich nog eens met de volgende voeding en moesten zowel ik als Stef in de schone kleren, de grond voor de tweede keer gedweild en zijn stoeltje onder de douche.
Onderweg stopten we om Stef te voeden en op dat punt begonnen we ons toch wel écht zorgen te maken: we hadden een ziek, gloeiend vogeltje bij ons; er kon -heel on-Stef- geen lachje meer vanaf. Bij aankomst bij de boot was het ronduit eng: een lijkbleek jongetje, hoofd opzij gezakt, ogen dicht.. Ineens een hoop gegil uit de wagen, wederom enorme golven voeding eruit. Daarna weer die nare apathie. Contact zoeken leverde nog enige reactie op, maar we twijfelden hardop: gaan? Of rechtsomkeert? We besloten het nog te proberen met paracetamol en anders terug te gaan.
Ineens kreeg het kleine ventje weer kleur op een wangetje. Zijn ogen gingen open. Hij kwebbelde wat, graaide naar mijn gezicht en wilde vervolgens -zoals altijd- mijn telefoon pakken.
Opluchting: hij deed het weer.
De boot meerde aan en met de bus werden we naar ons appartement gereden. Onze belachelijke hoeveelheid bagage trok de aandacht van onze mede-passagiers nogal; gelukkig hebben wij jarenlang geoefend voor deze situatie in de rij naar het kampeerterrein op Lowlands. Niks aan de hand.
Dus nu zitten we op een absoluut betoverende plek in een fijn appartement met uitzicht op de watertoren die vroeger vuurtoren was. Hoewel we er pas net zijn genieten we al meteen enorm van de rust en de bijzondere sfeer hier. Zolang we Stef zijn paracetamol blijven geven is hij vrolijk en valt de koorts mee. En nu zijn de broodjes voor het ontbijt binnen, dus wordt ik verwacht aan de ontbijttafel. Later!
June 15th, 2010 at 20:11
Nou das ook lekker , gaan jullie eindelijk ff uitrusten
kunnen jullie alleen maar viezigheid opruimen.
Dat je getwijfeld hebt om verder te gaan kan ik me goed voorstellen.
Gelukkig konden jullie toch verder.
Ik hoop dat jullie als nog daar veel rust en mooi weer hebben.
Veel liefs, Mams
June 16th, 2010 at 06:19
Heel goed dat jullie toch zijn gegaan. Nu maar hopen dat Stef gauw weer de ouwe is en jullie nóg meer kunnen genieten van jullie welverdiende vakantie. Liefs!
June 16th, 2010 at 11:51
Jee joh… wat moet dat naar zijn geweest, je kleine man zo ziek te zien. Gelukkig hebben jullie een mooie plek uitgekozen om bij te komen.
June 17th, 2010 at 21:50
ahhhh, arm ventje. Ze kunne zo zielig en ziekies zijn en inene weer gaan spelen. Is hij alweer aan de beterende hand?