Stef is nu dik 6,5 maand en ik geef nog altijd borstvoeding. Dit gaat verder prima: ik heb genoeg melk en Stef ontwikkelt zich geweldig. De borstvoeding is me dierbaar en ik vind het fijn om te doen. Het heeft echter ook een keerzijde: Stef wordt groter en wil niet meer rustig liggen drinken. Liever kijkt hij om zich heen, verkent de wereld terwijl hij drinkt. Dat, zo kan ik jullie vertellen, voelt niet altijd even prettig.
Daarnaast heb je dan nog die andere eeuwige downer: kolven. Sinds ik weer aan het werk ben moet ik, om aan de voedingsbehoefte van Stef te kunnen voldoen, drie keer per dag kolven op het werk. Dat valt zwaar: het is een constante onderbreking. Zit je net lekker te werken, móet je alweer. Omdat er op mijn werk slechts één (overbezette) kolfruimte is moet ik vantevoren reserveren en me aan die tijden houden. Het aannemen van een telefoontje dat blijkt uit te lopen kost me mijn kolftijd; na mij staat de volgende jonge mama alweer klaar. Bovendien vervalt over iets meer dan twee maanden mijn recht om te kolven op het werk. Ondanks het feit dat de World Health Organisation adviseert minimaal 2 jaar lang borstvoeding te geven en vaste voeding voor baby’s het gehele eerste jaar slechts bijvoeding betreft sta je als moeder al gauw alleen wanneer je kind zijn eerste 6 maanden erop heeft zitten en je toch zou willen blijven voeden.
Ik zou, als ik slim plan, als Stef 9 maanden is nog één keer per dag een halve sessie kunnen kolven (dit i.v.m. het feit dat ik ook 10 minuten ‘reistijd’ naar de kolfruimte heb). In mijn pauze. Maar eigenlijk heb ik daar niet zo’n zin in: zo gezellig is die kolfruimte niet. Omdat ik het kolven zat ben en sowieso al meer moeite begin te krijgen om het allemaal bol te werken ben ik nu de 3 voedingen die Stef overdag krijgt aan het afbouwen. Maar het blijft een onderwerp waarvan ik zou willen dat het wat hoger op de politieke agenda stond. Het recht om te kolven zou niet afhankelijk moeten zijn van de leeftijd van je kind: in de loop van de tijd gaat het kind vanzelf minder melk drinken bij zijn of haar mama en hoeft de mama vanzelf niet meer te kolven. Dat een baby niet alleen het eerste half jaar, maar het gehele eerste levensjaar afhankelijk is van melk is politiek gezien geloof ik nog niet zo doorgedrongen. Jammer: zelf kunnen kiezen om langer door te gaan met het voeden van je kind is eigenlijk nagenoeg onmogelijk doordat de regelgeving daarin niet voorziet.
Het economische belang snap ik heel goed. Echter, ik denk dat onderschat wordt hoe zwaar het is om op je werk te kolven: er zullen maar weinig vrouwen zijn die voor hun lol hun werk onderbreken om aan een melkmachine te gaan hangen.
Juist op dit punt slaan nu, enorm last minute, bij mij de stem-twijfels toe. Was ik er al maanden zeker van dat ik voor Femke zou gaan, nu blijkt Groen Links borstvoeding eigenlijk helemaal niet zo heel erg belangrijk te vinden. De Partij voor de Dieren en de SP vinden dit wel belangrijk en hebben hier dan ook aardige standpunten over. Op veel andere punten sta ik erg achter Groen Links, dus nu rest mij eigenlijk slechts één vraag: is dit voor mij een breekpunt?
Ik hoop overigens dat mijn lijf dit gedeeltelijke afbouwen niet vertaalt als signaal voor een ‘all stop’, want de ochtend- en avondvoeding zou ik graag nog een tijdje willen blijven geven..
June 9th, 2010 at 17:57
Hmm dat standpunt mbt borstvoeding van Groenlinks wist ik niet. Maar ik heb al een hele poos ‘s ochtends en ‘s avonds gegeven en nu alleen op verzoek. Hij moet er dan wel wat meer moeite voor doen. Maar geloof me, als het aan stef. R. ligt drikt hij zo weer stuwing
Wat wel heel belangrijk is, is goed blijven drinken.
June 10th, 2010 at 09:43
Ik ben het helemaal met je eens, al beïnvloedde dat mijn stemkeuze niet
Ik zou nog een stap verder willen gaan: een jaar lang zwangerschapsverlof. Niet veprlicht, maar wel dat je die mogelijkheid hebt met behoud van baangarantie of thuiswerken indien mogelijk voor minder uren. Ook als je borstvoeding geeft, is een vooruitzicht van langer verlof gunstig. Want, laat ik eerlijk wezen: ik ging afbouwen omdat ik weer aan het werk ging. Ik had gaan zin in drie keer kolven per werkdag (respect voor jou, Annibal…). Ik hield bv parttime vol, maar ik had het veel langer fulltime kunnen en willen doen als mijn verlof langer geweest was. Stond dat nog ergens op een politieke agenda??
June 10th, 2010 at 09:44
* Excuus voor alle typfouten – ik had ook nog een beker koffie in mijn hand
*
June 10th, 2010 at 13:41
ik ben weer even bijgelezen! wat een vreugde en een verdriet in een enkele handomdraai. precies zoals het leven hoort te gaan: een levenslange golfbeweging. ik had zelf nog nooit van kolven gehoord. dacht eerst aan een variant van de golfsport. wikipedia en jouw ervaringen hebben me even op het juiste spoor gezet. ik zag zelfs electrische kolvers… ga toch eens vragen of mijn moeder in 1969 ook druk aan het kolven was
June 10th, 2010 at 19:23
Hoi Naknak,
Het is naar mijn idee een heel vervelend probleem voor jullie generatie.
Vrouwen moeten momenteel blijven werken om een goed huishouden te kunnen blijven bekostigen.
Helaas en voor het bedrijfsleven misschien wel begrijpelijk, is dit een enorm vraagstuk.
Mischien kunnen ze via het vele onzinnige geld wat wordt uitgegeven aan belastingpersoneel, portokosten ed de kinderopvang wat goedkoper maken, waardoor Mama een wat makkelijkere eerste jaren kan hebben.
Ik ben natuurlijk van de vorige generatie en toen hadden we nog de mogelijkheid om te zeggen:
Ik klus wel bij, maar jij blijft voorlopig bij de kindjes.
Kostte wel wat moeite en extra’s.
Kolven en ouderschapsverlof , haha, waren nog onbekende woorden.
Hou je taai en
h.h.v.j Pa
June 12th, 2010 at 06:17
Ik kan me helemaal voorstellen hoe lastig dat moet zijn: werken en kolven. Kan er niet over meepraten, want borstvoeding geven was bij mij überhaupt geen optie.
Vind het knap van je dat je het al zo ontzettend lang volhoudt. Je bent een topmoeder! En dan nu: wat heb je gestemd? Femke, Marianne of Emiel?
June 12th, 2010 at 19:39
Dat het recht op kolven na x maanden vervalt wist ik niet eens (of ik heb het verdrongen)! Belachelijk. Ik ben er dan zo een die het gewoon doorgedrukt zou hebben. Desnoods maar inleveren op de pauzetijd of langer doorwerken aan het eind van de dag.
Maar ja, je kent mijn verhaal: de fabriek sloot na vier maanden.
En waar had dat mee te maken..?
Met met de pest in mijn lijf naar de leegstaande kamer moeten afdruipen om te kolven. Zo’n leegstaande kamer waarin het pompgeluid keihard weerkaatst tegen de dunne systeemwandjes, en je wéét dat de collega’s aan de andere kant van de wand het kunnen horen – omdat je zelf kunt verstaan wat er op de radio die bij hen aanstaat gezegd wordt – voor en na en tussen het kolven door, want dat geluid overstemt misschien niet alles, maar veel.
Vervolgens met het flesje in mijn hand naar de koelkast moeten lopen door het gehele pand, en oh wat vond men het spannend allemaal, want geen kolvers gewend.
Gelukkig zat ik niet aan vaste tijden vast, maar gevolg daarvan was wel dat ik geregeld nog even die spoedklus weg zat te werken terwijl de boel alweer op knappen begon te staan, zo dat het zeer deed.
Ik ben er van overtuigd dat ik langer bv had kunnen geven wanneer ik niet na 11 weken weer aan het werk had gemoeten (je weet hoeveel spanning het feit dát ik weer naar die werkplek terug moest al bij me teweegbracht…).
Al zou je maar iets meer bewegingsvrijheid hebben, inderdaad. Verplicht een jaar thuis blijven doet lang niet iedere moeder goed (op een keer is het ook weer fijn om jezelf weer op te pakken), maar verplicht weer aan het werk moeten terwijl dat nog verre van goed voelt is funest voor het gemak waarmee veel vrouwen vóór die tijd bv gaven.
Laat ik het zo zeggen: het is nu al een punt van overdenken voor me hoe ik het de (hopelijk) volgende keer zou kunnen aanpakken.
Natuurlijk is het bedrijfsleven erbij gebaat dat moeders snel weer de draad en het werk oppakken. Maar niemand is erbij gebaat wanneer zij zich vervolgens in allerlei bochten moeten wringen. Ik pleit ook graag voor de mogelijkheid thuis te werken, of in elk geval: een stuk flexibeler.
Maar ja. Het bedrijfsleven is nog wat… stug.