Vakantie plz

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Pirate kitty & friends, Pirate kitty and her kittens, Pirate kitty has a sad
Comments (3)

Huilend zat ik in de trein. We hadden overal rekening mee gehouden: een trein missen, een vertraging, het was allemaal ingecalculeerd. Zeker weten dat we op tijd zouden zijn: het is immers niet dagelijks dat één van je lieve vriendinnetjes trouwt. Helaas was er ook iets waar we géén rekening mee hadden gehouden: het complete uitvallen van alle treinverkeer tussen Den Haag en Utrecht. ‘s-Hertogenbosch is ook via Rotterdam te bereiken, maar die trein reed niet eens per kwartier, maar eens per half uur. En juist die trein hadden we op een minuut gemist. Waardoor we onze aansluiting misten. Waardoor we precies om 12.00 uur in Den Bosch aan zouden komen, de tijd dat onze vrienden zouden trouwen. Tien minuten lopen vanaf het station..

Na nog veel gevloek en een boel zoekwerk via allerlei reisplanners (lang leve internet op je telefoon!) was het duidelijk: een betere manier om er te komen was er niet, tenzij we nog ergens een helikopter zouden kunnen charteren. Mijn tranen waren nauwelijks gedroogd toen ik een gemiste oproep zag. De gemiste oproep en de voicemail “An, bel me even terug, alsjeblieft.”  waren duidelijk. Dit kon maar één ding betekenen. Ik durfde niet te bellen. Paul belde voor mij. Een serieuze blik een een zachte knik bevestigden wat ik al wist. Opnieuw tranen. Wanneer de begrafenis zou zijn kon ze ons nog niet vertellen, wel dat hij uiteindelijk in zijn slaap was overleden. Een genadige dood voor een man die een ziekte die hij kreeg niet verdiende en een groter lijden dan tenminste gespaard bleef.

De bruiloft was prachtig en emotioneel. Onze vrienden waren prachtig en gelukkig.

We reisden vanuit Den Bosch naar Oosterhout en genoten van ons weekend weg met Paul’s ouders, zijn zus en haar vriend. Kwamen uitgerust weer terug, hadden het er in de auto nog over hoe fijn dit was. Hoe duidelijk het was dat we aan vakantie toe zijn, en hoe blij we waren dat ook de vakantie niet ver weg meer was.

Met alle bagage verspreid door het portiek post kijken. De rouwkaart. Een klap in mijn gezicht. De confrontatie. Het is écht waar. “Fred is dood.” Staat erop. Het is echt waar.

Met alle bagage in onze handen een tweede rotmoment.

“Max loopt raar.”  Zei ik.

Paul begon al meteen te zoeken naar de telefoon om de dierenarts te bellen: wanneer ik iets dergelijks bij hem zie weten we allebei al wel hoe laat het is.

Ons eerste bezoek aan de dierenarts verschafte weinig duidelijkheid. Waarschijnlijk een blaasontsteking, maar het kon ook een verstopping zijn. In de gaten houden of Max wel kon plassen was het devies. Nee dus, bleek de volgende ochtend. Met spoed terug naar de dierenarts.

We hadden niet verwacht hem achter te moeten laten en al helemaal niet dat hij ook de nacht zou moeten blijven. Uiteindelijk mocht Max naar huis, maar pas in de avond. Precies op het tijdstip dat er gelegenheid was om afscheid te nemen van Fred. Kiezen.

Ik kom thuis van het afscheid en Max loopt in tijgersluip door het huis. Op zijn hoede. Ik ben blij dat hij er weer is en als hij ook nog eens bijna meteen op de bak gaat zitten en een plas doet kan ik wel jubelen.

Dan een warrige dag. Medicijnen geven aan de kat, in de gaten houden.. Een kattengedragstherapeute over de vloer, omdat er sterke aanwijzingen zijn dat de blaasontstekingen van Max het gevolg zijn van Stress. En verder wikken en wegen. Hij plast niet. Hij eet niet. Bellen met de dierenarts. Uiteindelijk niet hoeven dwangvoeden, maar de zorgen blijven.

De dag erna toch weer met spoed terug. Gelukkig valt het mee: Max heeft geen volle blaas en is wel weer aardig actief. Snelsnel terug naar huis. Omkleden, dan de begrafenis. Een mooie dienst. Heftig, maar passend. Bij het dragen van de kist schalt er stevige rockmuziek over de begraafplaats. Echt iets voor hem. Kon hij toen hij nog leefde nooit in de zon vanwege zijn spierwitte huid, nu heeft hij een plekje pal in de zon. Recht achter zijn huis. En de zon scheen, terwijl wij rozenblaadjes over zijn kist wierpen en met de tranen op onze wangen ons vaarwel uitspraken, één voor één.

En nu een rustig weekend. Want we zijn moe. Op, zogezegd. Nog een weekje werken, dan knijpen we ertussenuit. Geen seconde te vroeg. Al blijf ik me zorgen maken om Max: wat moet de kattenoppas in haar eentje, als hij nog medicijnen moet?

We zien het wel. Vanaf nu gaat het gewoon telkens een stapje beter.

3 Responses to “Vakantie plz”

  1. miek Says:

    Jeetje, slechte dingen komen nooit alleen hè? Sterkte met het verlies, sterkte met je zieke maatje en ooh, wat wens ik jullie een fijne, rustige vakantie toe… Zet’m op van de week. Dikke knuffel.

  2. Janneman Says:

    Inderdaad je ziet wel. Go with the flow. Met dit soort verdrietige dingen, rest er niets anders dan het volgen van je gevoel. Sterkte.

  3. Myrna Says:

    Soms krijg je alles ineens rauw op je dak. Maar ‘fijn’ dat je op het eind afsluit met dat je de stijgende lijn alweer ziet.

Leave a Reply

?>