Een boel van onze vrienden zijn fan van rommelmarkten en tweedehands winkels. Zij kunnen zich weken verheugen op de vrijmarkt die elk jaar de koninginnedag tot koninginnedag maakt en struinen het liefst uren langs de kleedjes en kraampjes. Ook Paul is elk jaar weer helemaal in zijn nopjes als Koninginnedag zich aandient.
Ik heb dat nooit zo. Sinds ik samen ben met Paul ga ik altijd mee met de groep en struin ik mee, maar éigenlijk vind ik er geen bal aan. Ik vind het leuk om iets te doen met mijn vrienden, maar verder houdt het op. Als ik om me heen kijk zie ik éigenlijk vooral -pardon my french- enorme bergen oude troep. Hoe ik ook kijk, de juweeltjes die anderen altijd lijken te ontdekken, ik zíe ze gewoon niet. Ik zie lelijke porceleinen beeldjes met een hoekje eraf, ik zie stoffige mandjes, enorme bergen glaswerk met bloemetjes, tacky schilderijtjes, LP’s waar ik geen speler voor heb.. Mijn droom om ergens oude Transformers-poppetjes te vinden is nog nooit uitgekomen en uiteindelijk kijk ik altijd vooral uit naar koninginnedag omdat we dan ná de vrijmarkt met z’n allen vis gaan eten.
Afgelopen jaar liep het echter anders: een vriend-van-vrienden is een stichting gestart om mensen in Bolivia te helpen er weer bovenop te komen na een hoop narigheid. Mijn schoonzus en een vriend zitten in het bestuur van de stichting en de hele groep vrienden is immer op de been om te helpen ‘de Vrienden’ in de kijker te spelen of geld in te zamelen. Vorig jaar werden er dus binnen de vriendengroep zo veel mogelijk oude, niet meer gebruikte spullen verzameld en met vereende krachten werd alles verkocht op de vrijmarkt. Omdat de vrijmarkt die we gebruikelijk met z’n allen bezoeken geen écht goede plekken had, of zoiets, werd er afgeweken naar de vrijmarkt op de Fred. Op de Fred ging er al een beetje een wereld voor me open: hier was het veel leuker en sfeervoller als in het Centrum! Helaas wist toen nog niemand dat ik zwanger was, dus al die leuke babykleertjes die ik zag moest ik helaas negeren, maar ik zag voor het eerst dingetjes waarvan ik dacht “hey!”.
En ook dit jaar gaan we weer spullen verkopen voor de Vrienden van ITEI. Op de Fred. Vandeweek hadden Paul en ik het erover en we maakten een lijsjte van spulletjes die we eventueel wel zouden willen hebben, als we ze er tegenkomen. En het onmogelijke is gebeurd: ik heb er zin in. Voor het eerst in heel mijn leven kijk ik ernaar uit: struinen over een rommelmarkt, op zoek naar spullen die we kunnen gebruiken. Ik ben verbaasd over mezelf. Al denk ik dat mijn, tijdens mijn zwangerschap opgedane, liefde voor marktplaats op het internet al wel voor wat baanbrekend voorwerk heeft gezorgd.
Het onmogelijke is gebeurd: ik ga het bandjes kijken op koninginnenach (waarschijnlijk) skippen om vroeg op de vrijmarkt te zijn. Halleluja.
April 21st, 2010 at 13:18
Haha, ‘t kan verkeren.
April 21st, 2010 at 13:35
Mensen veranderen…. :). Oke doet dus blijkbaar niet altijd pijn….
April 21st, 2010 at 20:41
veel plezier alvast met de voorpret! (en dan voor je lieve reactie. zal je volgende week mailen. XX)
April 22nd, 2010 at 18:29
Hoi Naknak,
Ook ik heb nog nooit wat interessants gevonden op de rommel- en vrijmarkten.
Toch vind ik het wel leuk om gewoon even met de menigte mee te baggeren en te zien wat een k……zooi de mensen ten toon stellen.
Daarbij is het meestal op koninginnedag mooi weer.
Je hebt er zin in..
Dus heel veel plezier en leuke kinderkleertjes zijn zeker te vinden.
Ik zal transformerpoppetjes in de gaten houden.
Tegenvallen kan het nooit, want vis eten maakt alles tot een geslaagde dag!!!
H.v.jPa
April 25th, 2010 at 08:33
Nou, ik ben benieuwd waar je allemaal mee thuis komt!