Vandaag precies 3 maanden geleden, rond kwart over vier in de ochtend, voelde ik een plopje in mijn buik en leek het erop alsof ik in mijn broek pieste. Even twijfelde ik of ik Paul zou wakker maken of dat ik nog even zou wachten tot er ook écht iets zou beginnen, maar ik was doodsbang dus maakte ik hem toch meteen wakker. En maar goed ook: binnen een mum van tijd had ik weeën die dik een minuut aanhielden en al om de 2 a 3 minuten kwamen. Ik wist niet waar ik het zoeken moest.
Vandaag precies 3 maanden geleden, rond een uur of 8 in de ochtend, reed een vriendin van ons ons naar het ziekenhuis, waar ik een ruggenprik zou gaan krijgen. Bij aankomst mochten we direct doorlopen naar verloskamer 2 en en werd ik aan allerlei apparaten en tests gekoppeld. Van het hart van de baby tot aan mijn bloeddruk, het moest allemaal gemeten worden. Het enige dat ik kon denken was “schiet nou toch op!” want die weeën wegzuchten, dat lukte me voor geen meter.
Vandaag precies 3 maanden geleden, rond een uurtje of 9 a half 10, zijn alle tests die nodig zijn voor mijn ruggenprik gedaan en zal na nog éven toucheren de anesthesist erbij worden gehaald. De co-assistent die toucheert kijkt me bij het toucheren echter verbaasd aan: in twee uur tijd is de ontsluiting gevorderd van 2 naar 8 centimeter. Die ruggenprik kan ik op mijn buik schrijven en bij mij slaat de paniek toe.
Vandaag precies 3 maanden geleden zweef ik de laatste 2 centimeters ontsluiting weg met een andere vorm van pijnbestrijding, waarbij ik zelf op een knopje kan drukken. Tussen elke wee val ik in slaap en droom ik bijzondere dromen, die ik meteen weer vergeten ben bij de volgende wee. Rond elven mag ik beginnen met persen.
Vandaag precies 3 maanden geleden, om 11.46 uur precies, wordt Stef geboren en op mijn buik gelegd. De emoties die me overspoelen zijn onbeschrijflijk. Dit is Stef, onze zoon. Stef wordt al meteen roze en huilt. Onze zoon. Ons kind.
Vandaag precies 3 maanden geleden, rond een uur of 2 a 3 in de middag, verwelkom ik de diepe slaap die mij toegediend wordt zodat ik gehecht kan worden. Ik voel me uitgeput en de volledige narcose is een keuze waar ik volledig achter sta. Na de narcose brengt men mij terug naar Paul en Stef en geniet ik van dat kleine, kleine kindje in dat schattige pakje. Hij slaapt tevreden.
Al 3 maanden borstvoeding geven. Al 3 maanden kleine kleertjes in de was. Al 3 maanden luiers verschonen. Al 3 maanden totale verbazing over hoe mooi en compleet hij is. Al 3 maanden genieten van dat lieve, mooie snoetje. Al 3 maanden verliefd op álles dat hij doet.
Al 3 maanden moeder en zoon.
February 24th, 2010 at 19:54
Drie maanden moedergeluk
En eindelijk je bevallingsverhaal, anders dan gepland en wat een snelle!
February 25th, 2010 at 13:31
:’D wat mooi An.
February 25th, 2010 at 20:39
Dit maakt je blij en gelukkig.
Je eigen kind zorgt ervoor dat alle (kleine) vervelende momenten in het niet vallen.
H.v.j.
February 26th, 2010 at 00:07
Wat gaat de tijd snel hé.
Je moet zo lang wachten en dan is hij er eindelijk en nu alweer 3 maanden.
Het is een heerlijk blij en tevreden kereltje.
Oma is zo trots als een pauw en opa natuurlijk ook.
Geniet met Paul maar lekker van hem.
Heel veel liefs, mams
February 26th, 2010 at 09:01
gefeliciteerd kleine man, en mams
February 26th, 2010 at 11:15
Gefeliciteerd met het behalen van de drie maanden ouderschap! En geloof me, het wordt steeds leuker, zeker als je ventje de wereld gaat ontdekken.
Dikke knuffel!
February 26th, 2010 at 11:29
:’-)
Mooi.
Hoop ik ook nog eens mee te mogen maken.
Dikke kus!
February 26th, 2010 at 17:01
Hoi Naknak,
Gekwartaliteerd!!!!
Pa
February 26th, 2010 at 18:22
Mooi…..
February 26th, 2010 at 18:25
Sterk spul, Fisherments Friend! :’) Mooi geschreven, An! En gefeliciteerd!
February 26th, 2010 at 19:35
Poef… Dat komt even keihard herkennend binnen, dit stuk geluk.
Gefeliciteerd!
February 26th, 2010 at 20:35
Zucht, mooi…
* Pinkt even een traantje weg, want weet heel goed hoe dat “moeder-en-zoon” voelt en het BLIJFT zo overweldigend mooi, na drie maanden en ook na anderhalf jaar
*
February 27th, 2010 at 22:28
en bij de 3e is het nog net zo bijzonder. mooi om je verwondering te lezen.