Annibal's Weblog

Als je al wat langer je rijbewijs hebt is het gemakkelijk bepaalde dingen te laten versloffen. Je kijkt misschien wat minder goed, houdt je handen anders aan het stuur, trapt het gaspedaal wat verder in.. Ik ontwikkelde de afgelopen jaren een hinderlijke gewoonte: extra gas geven wanneer het verkeerslicht waar ik doorheen wilde op oranje sprong. Dat doe je dan eens een keertje. Dan incidenteel. Dan met enige regelmaat. Langzaam verword dat tot regelmatig en uiteindelijk heb je een gewoonte te pakken. Niet echt netjes.

En dan komt het punt dat je dat per ongeluk doet bij een stoplicht waar een flitskast met roodlichtdetectie staat. Woops. Een paar weken later ligt er een enveloppe van het CJIB in de bus. Crap!

Uiteindelijk bleek deze enveloppe ‘slechts’ een boete voor te hard rijden te bevatten, maar het zette me wel aan het denken. Het had evengoed een boete van € 150,= geweest kunnen zijn, als het licht naar iets donkerder oranje was gesprongen terwijl ik er vrolijk doorheen gaste. Ik heb dus besloten mijn leven te beteren: ik stop tegenwoordig weer netjes voor oranje. Het kost niet eens zo veel moeite; als je de gewoonte eenmaal hebt doorbroken gaat het al bijna meteen vanzelf. En tuurlijk is het best eens irritant als het verkeerslicht nét voor je neus op oranje springt, maar zo zijn die krengen nou eenmaal

Vandaag precies 3 maanden geleden, rond kwart over vier in de ochtend, voelde ik een plopje in mijn buik en leek het erop alsof ik in mijn broek pieste. Even twijfelde ik of ik Paul zou wakker maken of dat ik nog even zou wachten tot er ook écht iets zou beginnen, maar ik was doodsbang dus maakte ik hem toch meteen wakker. En maar goed ook: binnen een mum van tijd had ik weeën die dik een minuut aanhielden en al om de 2 a 3 minuten kwamen. Ik wist niet waar ik het zoeken moest.

Vandaag precies 3 maanden geleden, rond een uur of 8 in de ochtend, reed een vriendin van ons ons naar het ziekenhuis, waar ik een ruggenprik zou gaan krijgen. Bij aankomst mochten we direct doorlopen naar verloskamer 2 en en werd ik aan allerlei apparaten en tests gekoppeld. Van het hart van de baby tot aan mijn bloeddruk, het moest allemaal gemeten worden. Het enige dat ik kon denken was “schiet nou toch op!” want die weeën wegzuchten, dat lukte me voor geen meter.

Vandaag precies 3 maanden geleden, rond een uurtje of 9 a half 10, zijn alle tests die nodig zijn voor mijn ruggenprik gedaan en zal na nog éven toucheren de anesthesist erbij worden gehaald. De co-assistent die toucheert kijkt me bij het toucheren echter verbaasd aan: in twee uur tijd is de ontsluiting gevorderd van 2 naar 8 centimeter. Die ruggenprik kan ik op mijn buik schrijven en bij mij slaat de paniek toe.

Vandaag precies 3 maanden geleden zweef ik de laatste 2 centimeters ontsluiting weg met een andere vorm van pijnbestrijding, waarbij ik zelf op een knopje kan drukken. Tussen elke wee val ik in slaap en droom ik bijzondere dromen, die ik meteen weer vergeten ben bij de volgende wee. Rond elven mag ik beginnen met persen.

Vandaag precies 3 maanden geleden, om 11.46 uur precies, wordt Stef geboren en op mijn buik gelegd. De emoties die me overspoelen zijn onbeschrijflijk. Dit is Stef, onze zoon. Stef wordt al meteen roze en huilt. Onze zoon. Ons kind.

Vandaag precies 3 maanden geleden, rond een uur of 2 a 3 in de middag, verwelkom ik de diepe slaap die mij toegediend wordt zodat ik gehecht kan worden. Ik voel me uitgeput en de volledige narcose is een keuze waar ik volledig achter sta. Na de narcose brengt men mij terug naar Paul en Stef en geniet ik van dat kleine, kleine kindje in dat schattige pakje. Hij slaapt tevreden.

Al 3 maanden borstvoeding geven. Al 3 maanden kleine kleertjes in de was. Al 3 maanden luiers verschonen. Al 3 maanden totale verbazing over hoe mooi en compleet hij is. Al 3 maanden genieten van dat lieve, mooie snoetje. Al 3 maanden verliefd op álles dat hij doet.

Al 3 maanden moeder en zoon.

Ookal ben ik nu ook mama van een klein mensenkind, ik ben ook altijd nog een kattenmama. Regelmatig vragen mensen aan ons hoe de katten het doen met Stef erbij en dat vind ik fijn, want dat bevestigt aan mij dat ze er ook voor anderen nog altijd bij horen.

Toen Stef er net was hadden de katten het zwaar: er was een raar ding in huis, het maakte rare geluiden en het bewoog erg abrupt. Bovendien kwamen er ineens een heleboel mensen op bezoek en een aantal van hen namen ook nog eens een soortgelijk ding mee. Ieks! Ondertussen is dit anders: de katten hebben, voor ons gevoel, door dat het geen ding is, maar een mensje en hoewel ze hem nog niet echt interessant vinden, hoort hij er nu wel volledig bij. We hebben het getroffen met hen, want ze hebben geen moment moeilijk gedaan. Niet toen ze van de één op de andere dag niet meer bij ons in de slaapkamer mochten slapen, niet met al die visite, niet toen we in het prille begin nauwelijks tijd hadden om hen aandacht te geven.. En ook dit is ondertussen veranderd, want Stef slaapt nu op zijn eigen kamer en heeft dus ‘plaats gemaakt’ voor de katten en omdat we nu een ritme hebben is er weer meer tijd over om met de katten te knuffelen en te spelen. Ze zitten weer als vanouds in hun velletjes en dat is te merken.

Er is namelijk iets dat juist heel erg níet is veranderd: de ondeugendheid en de speelsheid van onze 3 harige monstertjes. Ze zijn weer druk en speels als vanouds. Loki rent langs de muren, Beertje rolt over de boekenkasten en Max springt op deuren. Daarnaast heeft Max een truucje uit de oude doos getrokken waarvan wij dáchten dat hij het verleerd was: hij maakt de koelkast weer open. Helaas blijft het daar niet bij; logischerwijs wordt er, waar mogelijk, vlees uit de koelkast geroofd en naar het vaste thuishonk* gesleept om te worden verscheurd en opgegeten. Deed hij dit voorheen slechts incidenteel (voor hij het ‘vergat’), nu is het met grote regelmaat raak. Gek worden we ervan! Niet alleen hebben we al een paar keer wat er nog over was van ons vlees terug moeten roven, als je het even niet door hebt staat ook de koelkastdeur zomaar een tijd lang open. Lekker dan.

We bedachten dat een bezoek aan de Gamma soelaas moest gaan bieden. Hoe, dat wisten we nog niet zo goed, maar ongetwijfeld zouden we wel iets tegenkomen dat Max uit de koelkast zou houden. Vandaag bestelde ik echter een paar nieuwe flessen voor Stef via de site van onze zorgwinkel en kwam via het lumineuze idee de kindproof-maak-afdeling eens te scouten uit op het dingetje dat u bovenaan op het plaatje ziet. Daarmee kun je deurtjes in de keuken vergrendelen. Bijvoorbeeld de deur van de koelkast, schrijft de zorgwinkelsite. Needless to say dat ook dit device metéén in mijn winkelmand verdween en hopelijk hebben wij binnen 5 tot 10 dagen een Max-proof koelgebeuren. Hoezee!

*: De deurmat.

Hier begon een politiek georiënteerd stukje over de val van het kabinet en twee keer gaan stemmen in plaats van één keer. Maar dát stukje wilde niet zo vlotten. Ik heb namelijk een fles wijn geopend, afgelopen vrijdagavond. Sinds daar nog enorm veel ( riiiight ) in zit en Stef de komende voeding een flesje krijgt mocht ik wel een glaasje van mezelf. En nouja, zo’n glaasje wijn doet nogal dingen met je, als je bijna een jaar niets meer hebt gedronken. Het torpedeert bijvoorbeeld gemákkelijk een politiek gekleurd blogje zodat er geschreven kan worden over belangrijke zaken, zoals wijn. Nu had ik bedacht dat ik het voorlopig wel even bij deze ene fles kon houden, maar prompt stond mijn collega eergisteren op de stoep om mijn kerstpakket nog even langs te brengen. Daar zat een fles Prosecco in. Nouja, u begrijpt, al mijn pogingen om te voorkomen wederom te verworden tot een zuipschuit eerste klas ten spijt gaat het er waarschijnlijk op neerkomen dat ik de grenzen van alcoholgebruik tijdens borstvoeding zal gaan verkennen.

En voor u gaat vrezen voor de gezondheid van mijn kind: ik ben gewapend met een kolf en mentaal gehard door het moeten weggooien van een bijna volledige voorraad ingevroren melk wegens antibioticagebruik destijds. Ik kan dus makkelijk een voeding door de gootsteen spoelen terwijl Stef zich tegoed doet aan een flesje melkoverschot waar mijn vriezer u tegen zegt..

Over Stef gesproken: die is op het moment zijn stem aan het verkennen en dat is zó lief! Kijkt u zelf maar..

Een zangtalent ben ik niet. Nooit geweest ook. Niet alleen qua stem is het niet veel soeps, ik bén er ook gewoon niet zo van. Ik had er een hekel aan wanneer we op school gingen zingen en vanaf het moment dat ik ontdekte dat je ook kon playbacken is het nooit meer goedgekomen. Alleen heel hard meebrullen met de muziek van mijn favoriete bands (het liefst tijdens concerten, want dan hoort toch niemand hoe vals het is) doe ik graag.

Maar nu zing ik elke dag,  en nog uit mezelf ook. En dat beperkt zich niet tot de momenten dat niemand me kan horen, ik betrap mezelf er zelfs op wanneer ik op straat loop. Want het gaat helemaal uit zichzelf: ik zing tegen mijn kind. Als hij krampjes heeft zing ik liedjes van Weezer voor hem, als ik hem uit bed haal zing ik een goedemorgen Stef-liedje, als ik hem in bed leg een ga-maar-lekker-slapen-liedje, als hij in zijn stoeltje zit en een beetje chagrijnig gaat doen doe ik een laten-we-een-dansje-doen-combo van een liedje met een ‘dansje’*. We hebben een luierverschoonliedje en een liedje van waarom-huil-je-toch?.

Doet me denken aan iets dat zich voordeed toen de kraamverzorgster er nog was. Stef had krampjes en ik had hem bij me op schoot, probeerde hem te troosten. In een opwelling besloot ik muziekjes met hem te gaan luisteren en zocht via mijn telefoon wat youtube-filmpjes van liedjes die ik had geluisterd toen hij nog in mijn buik zat. De kraamverzorgster keek op van haar zorgdossier en vroeg wat dat geluid was. Ging mijn telefoon nou? “Nee hoor” antwoordde ik, en legde uit dat dit muziek was die hij al ‘kende’. “Muzikale opvoeding, he? Kun je niet vroeg genoeg mee beginnen!” grapte ik.

Even later kwam Paul binnen, hoorde Weezer en riep “Oh! Muzikale opvoeding, daar kun je niet vroeg genoeg mee beginnen.” Even later ging de bel en kwam mijn schoonzus op bezoek. Ze liep de kamer in, hoorde Muse en riep blij.. “Hey, muzikale opvoeding.. Kun je niet vroeg genoeg mee beginnen!”

De kraamverzorgster dacht dat we haar in de maling aan het nemen waren. Maar niets is minder waar. Klaarblijkelijk ben ik muzikaler ingesteld als ik zelf altijd dacht. Muzikale opvoeding, daar kun je dus écht niet vroeg genoeg mee beginnen

*: Meaning het vastpakken van zijn handjes en er een beetje mee swingen

De dagen weven zich tot weken, de maanden verstrijken en binnenkort zal de dag aanbreken dat Stef alweer 3 maanden oud is. Waar we in het begin compleet overdonderd werden door het ouderschap en wekenlang zoekende waren naar een ritme zitten we nu stevig in het zadel. We kunnen ons amper nog voorstellen dat Stef er ooit níet was, wij begrijpen hem beter en beter en we hebben vertrouwen in ons eigen kunnen als ouders. Ouders. Dat zijn wij.

Maar ondertussen zijn we ook weer een beetje onszelf. Ik doe weer een dagje winkelen met mijn nichtje, ga naar de film met mijn lief. Paul gaat wat drinken met een vriend, we bezoeken een (geweldig!) concert. En ook Stef ontwikkelt zich continue. Maat 62 wordt al te klein, komende week gaat hij voor het eerst wennen op het kinderdagverblijf, hij is ondertussen onder behandeling bij een kinderfysiotherapeut en een manueel therapeut vanwege een voorkeurshouding* en een daaruit resulterende afplatting van zijn hoofd. Hij lacht, begint zijn stem te verkennen en dingen vast te pakken.

Al met al gaat het goed hier. En als ik dan in de ochtend Stefs bedje inkijk en een grote, brede lach van hem krijg, dan weet ik: dit is rijkdom.

*: Door een blokkade in zijn nek kijkt hij alleen maar naar links en rechtuit. Naar rechts kijken kan hij pas goed sinds afgelopen donderdag, nadat de manueel therapeut hem los heeft gemaakt. Een wonder om hem nu regelmatig naar rechts te zien kijken!

Ooit, lang geleden, zei iemand tegen wie ik opkeek tegen mijn puberende zelf “Och meisje, let maar op, vroeger hield ik ook van al die herrie. Maar naarmate je ouder wordt zul je merken dat je rustiger wordt en dat ook je muzieksmaak zal veranderen.” “Echt niet!” Riep ik toen heel hard.

De tijd vloog voorbij, en ondertussen ben ik nu bijna net zo oud als hij was toen hij dit tegen me zei. En ik moest er gisteren aan denken, terwijl ik op een feestje stond te praten met de mensen waarmee ik overmorgen naar een concert van The Dillinger Escape Plan ga. Vanochtend nog veel harder, terwijl ik met een vriend sms-te over het kopen van kaartjes voor het concert van Fear Factory over een paar weken. Fear factory was toen al mijn favoriete band en dat is in al die jaren niet veranderd. Ik kan echter wel begrijpen wat die bekende toen bedoelde: ik heb niet meer de behoefte aan iedereen te laten zien van welke muziek ik hou door mijn haar groen te verven, uitsluitend zwarte kleding met spikes en kettingen eraan te dragen en wat meer dies zij. Ook muziek buiten dit straatje kan ik waarderen, ik schaam me niet meer toe te geven dat ik ook muziek van Tom Jones, Duran Duran en James Brown kan waarderen. Maar een metalhead zal ik denk ik altijd wel blijven.

Dus kijk ik uit naar de twee concerten die ik binnenkort en zeer binnenkort zal gaan bezoeken. Me bij tijd en wijle even uitleven op graftakkeherrie hoort bij mij en dat zal ik hopelijk blijven doen tot ik daar fysiek niet meer toe in staat ben. Er is slechts één verschil met vroeger: wanneer ik in mijn tienerjaren naar concerten ging keek ik wel eens naar die kleine groepjes ‘oude’ mensen en stelde me voor dat ik óóit, later, ook zo zou zijn. Vond hen stoer. Nu ben ik zelf dat oude mens, en vind ik het helemaal niet zo stoer meer. Ik ben namelijk nog altijd dat meisje van 16 dat meebrult met gruntende mannen, ik ben nooit iemand anders geworden. Dat is niet stoer, want dat gaat vanzelf..

Paul en ik rijden beiden al jaren op barrels. Dat gaat op zich prima: ze worden niet onder je handen vandaag gejat, je hoeft er niet zuinig op te zijn en je herkent ze uit duizenden. Maar dit heeft ook nadelen: zo heeft een omafiets een achteruittraprem en dat werkt prima, zolang de fiets prima is. Maar begint de fiets eenmaal uit elkaar te vallen en loopt de ketting er nog wel eens vanaf, dan weet je al snel dat dát niet zo handig is. Als je ketting eraf loopt doet ook je rem het niet meer, namelijk.

Paul’s oude mountainbike heeft versleten tandwielen en de versnellingen doen het niet meer zo goed. Dan probeert hij te schakelen en dan loopt zijn ketting eraf. Ook al zo vervelend. Deze fietsen opknappen slaat nergens op, dat zijn ze gewoonweg niet meer waard.

Nu hebben wij beiden een fietsenplan op het werk en  daar kun je een mooie fiets mee kopen. Handig, want over een tijdje zullen wij ook Stef met de fiets naar de opvang moeten brengen. In het begin kan dat nog niet, want dan is Stef nog te klein voor in een stoeltje. Maar als we nú een fiets kopen kunnen we daar natuurlijk wel al op anticiperen. Moederfietsen worden het dus. En dan ga je een bos vol bomen in, want daar zijn er nogal wat van. We raadpleegden dus het internet tot we een ons wogen, vroegen om ons heen naar gebruikerservaringen en vroegen bij wat fietsenwinkels om informatie. Maakten nog wat testritten. En dan is het wikken. En wegen, uiteraard. Maar we zijn eruit en ik heb zonet onze fietsen besteld. Ik krijg een supermooie Gazelle en Paul zal fietsen op een hele stoere Batavus. Jeej!