Kleine jongetjes worden groot. Sinds een paar dagen trappelt Stef zich naar boven in zijn wieg: dan stoppen we hem netjes in onder zijn dekentjes en vinden we hem half erboven weer terug. Sowieso begint zijn wieg al klein te worden, het past allemaal nog wel, maar het is al te zien dat het niet meer heel lang zal duren. Tijd om zijn ledikant neer te zetten, vonden wij dus. Dan kan hij bij zijn tukjes overdag, die hij normaal altijd in zijn wieg doet, lekker wennen in zijn grote bed, in zijn eigen kamer.
Het ledikant staat dus, ondertussen. We hebben Stef er vanmiddag eens voorzichtig ingelegd, en hij vond het práchtig. Gaf de schaapjes en konijntjes boven zijn hoofd een brede lach. En lag er een uurtje compleet in coma. Volgens mij ga ik er straks meer moeite mee hebben als hij, wanneer hij uiteindelijk écht zal verhuizen van zijn wieg naar zijn bedje.
In de tussentijd moest er natuurlijk ook een oplossing worden gevonden voor het omhoog kruipen in de wieg, want elke ochtend een kind met zijn hoofd tegen de bovenrand en een koud bovenlijf aantreffen is ook weer zoiets. Ik kocht dus een slaapzakje voor hem, een stukje te groot. “Dan kun je de lege onderkant gebruiken als instopstrook” werd mij aangeraden. En ja, dat blijkt te werken. Brilliantly. En schattigheidsfactor +3: het slaapzakje is grijs-wit gestreept en ook de mouwen zijn te lang. Terwijl ik dus vanuit mijn bed naar de flapperende armpjes van mijn zoon keek lachte ik me een ongeluk: net Beetlejuice!
Ook op andere manieren merken we duidelijk dat hij aan het veranderen is. Zo wordt hij tegenwoordig vaak boos als je hem in zijn box legt. De box is so last tuesday! De wipstoel, díe is het helemaal. Hij begint interesse te krijgen in speelgoed*. En zijn Nijntjesmobile krijgt niet meer lachjes zoals eerst, maar daar wordt nu vooral heel druk naar gegraaid.
Ja, het is echt verbluffend hoe erg alle cliché’s waar zijn, maar het is echt: het gaat vééls te snel. Mijn kleine baby is geen kleine baby meer. Maar gelukkig blijft hij toch écht wel mijn lieve, kleine knuffelbeertje..
*: Er gaat een wereld voor mij, als big spender, open: niet alleen kan ik nu losgaan op kinderkleertjes, ook speelgoed uitzoeken voor je kind blijkt een dankbare hobby 
January 24th, 2010 at 20:01
Hahaha, dan hebben we dezelfde slaapzak alleen dan wel met een andere maat! Wat wordt hij al groot overigens. Heerlijk knuffelbeertje hebben jullie!
x
January 24th, 2010 at 20:01
January 25th, 2010 at 11:10
Aaaaah, die foto’s, zo lief om te zien!
Bedankt voor je reactie. Met B. gaat het gelukkig weer goed. Zijn lichaam hersteld wonderbaarlijk snel en hij is weer voorzichtig aan het werk. Dus nu ben ik aan de beurt om bij te komen
January 25th, 2010 at 11:38
Ik grijns lekker met Miekuh mee.
January 25th, 2010 at 12:29
Als eerste: wat een prachtig jongetje! Die foto met dat boekje: smelt…
Het gaat zeker veel te snel. Al blijven die slaapzakjes schattig! Wij hebben er voor Stan ook al snel een moeten kopen; zelfde woelverhaal als bij Stef. Nu zijn we inmiddels heel wat maatjes verder en loopt hij in slaapzak door de kamer als het moet: zoooo lief!
En er is maar een ding leuker dan shoppen voor jezelf en dat is shoppen voor je zoon ;-P
January 25th, 2010 at 12:31
… en zo wordt hij steeds meer een kleine man dan een baby… heel mooi om te zien maar gatverredamme wat is dat cliche ook waar: het gaat zo SNEL!
January 25th, 2010 at 17:32
Wat een cutiepie die Stef in zijn regenboogspencer en zijn berenpak! En ja, die overgang van wieg naar ledikant, voor jezef vaak best wel een stap, maar die kleintjes vinden ‘t prachtig!
January 26th, 2010 at 19:05
Gos, wat een knap kereltje zeg. Heel lief en heel vertederend. Eva vraagt: “Wie is dat?”
January 26th, 2010 at 20:11
jajajajajaja heel herkenbaar.
Wat een gaaf en lekker warm berenpak, waar hebbie die gevonden?
January 26th, 2010 at 20:49
Hoi Naknak,
die zwaaiende armpjes had Stef gelijk al.
Baby ‘af is nog niet, maar Opa’s kijken nu eenmaal uit naar graaiende, kruipende, stuiterende, lachende en brabbelende kleinkindjes.
Nog even en dan kan je hem geen moment meer uit het oog verliezen.
Kijk maar naar dat ondeugende, echte jongenskoppie.
H.v.j