Jan
Schrijverij
Met een zoon in je leven worden er veel zaken anders. Het ritme dat je leven vormt is niet meet per sé het jouwe, maar vooral het zijne. Wanneer hij honger heeft eet hij, jij vormt jouw bezigheden hieromheen. Je denkt vooruit over voedingen en slaapjes, laat alles voor hem uit je handen vallen als hij krampjes heeft zodat je hem kunt troosten. Maar het ritme dat in die eerste weken zo ontbrak begint zich nu steeds helderder te vormen: hij heeft honger op voorspelbare tijden (uiteraard wel met zekere marges) en slaapt elke nacht even lang door (7 uur! Wat een feest! 
). Hierdoor pakt de draad van mÃjn leven zich langzaam weer op en heb ik weer meer tijd om mijn eigen dingen te doen. Ik en Stef lunchten in de stad met Maaike (mijn vriendin) en Tobias (Stef’s vriend), we gingen ons samen voorstellen aan Paul’s collega’s tijdens hun winterbarbeque en vandaag lieten we Stef voor het eerst achter bij oppas (mijn ouders) terwijl wij ons gingen oriënteren op een aan te schaffen moederfiets*.
Evengoed lukt het me nog niet om zo vaak op mijn log te schrijven als ik zou willen: het ontbreekt me vaak simpelweg aan tijd om er eens goed voor te gaan zitten, of wanneer dat wel lukt krijg ik het vaak niet op tijd af en is mijn post alweer achterhaald tegen de tijd dat ik deze af kan maken. Maar er was nog iets anders, iets waardoor het niet lukte. Wat het was, daar kon ik de vinger niet zo goed op krijgen. Was het writers block? Geen zin? Te moe? Of iets anders? Het kostte even, maar ik denk dat ik er nu uit ben: doordat ik niet meer op mijn eigen moment kan gaan zitten om mijn gal te spuwen, mijn enthousiasme te delen, mijn mening te verwoorden of mijn belevenissen te omschrijven heb ik vaak té veel in één keer te vertellen. Zoals dit logje: dit is de 4e poging het allemaal op ‘papier’ te krijgen. Ik wil zo veel vertellen dat ik verdwaal in mijn belevenissen of hersenspinsels en over geen enkel iets meer zo uitgebreid kan vertellen als ik zou willen.
Hopelijk heb ik dit nu opgelost: ik heb een twitter-account aangemaakt. Ik hoop hiermee te bereiken dat ik daar met korte berichtjes mijn ei kwijt kan betreffende mijn dagelijkse belevenissen, zodat ik hier uitgebreider kan schrijven over de dingen waar ik over nadenk en waar ik ‘deep down’ mee bezig ben. Want ik heb het nodig, die uitlaatklep. Ik hou van schrijven en merk dat ik ernaar uitkijk om ermee bezig te zijn. Ervan baal wanneer het niet lukt. Misschien werkt het helemaal niet naast elkaar en komt één van beiden weer te vervallen (hoogstwaarschijnlijk twitter in dat geval, denk ik nu ), maar wellicht kan ik volgende keer juist wél weer die woorden vinden die ik al weken zoek. Ik kijk ernaar uit!
*: Tips en/of ervaringen zijn welkom!
ja. ik blog met zekere onregelmatrigheid. ik dacht altijd dat het idd weinig inspiratie was maar misschien is het wel het tegenovergestelde, zoals jij zegt… zoveel dingen, zo weinig ruimte.
fijn te lezen dat het goed gaat!
knuf!
Zo hé, die Stef, nachten van 7 uur! Chapeau! Twitteren is leuk en gezellig merk ik. Ik ben ook veel thuis en via twitter heb je altijd wel iemand die het gezellig vindt dat jij online komt.
Ik heb zelf een Sparta Amazone, de originele moederfiets, een soort tank is het, erg veilig. Wel heb je kleinere wielen dan op een gewone fiets, dat is even wennen.
Komt tijd, komt ritme komt schrijven – zoiets?
Want overlopen van gedachten en zin om het van je af te schrijven terwijl het er steeds niet van komt of je alweer ingehaald blijkt te zijn door de gebeurtenissen… ja, dat is jammer.
Urgh, ik wilde er niet aan, maar misschien toch maar een twitteraccount aanmaken… Want jou wil ik toch zeker wel kunnen blijven volgen.
@ Sanneke: bedankt voor de tip, want ik zal ook een keer die opoefiets van me moeten verruilen voor een tank van een moederfiets…
O Oh. Twitter… Ik vond het principe helemaal niets. Twitteren? We gaan met z’n allen wel érg ver. Nu volg ik, undercover want geen account, een aantal mensen. Maar kan bijvoorbeeld Sanneke niet volgen, omdat ze haar tweets afgeschermd heeft. Nu ga jij ook al! Moet ik dan ook maar….? Gewoon aanmelden, zodat ik iedereen wel kan volgen? Ik ga er een nachtje over slapen
Ritme is fijn! En helemaal als je merkt dat je eigen ritme erin ook terug komt. Geniet ervan!
En ik herken het schrijven ook, het ordenen van gedachtenspinsels maar ook de leuke dingen delen. Gewoon lekker schrijven, waar dan ook!
in het begin was mijn ritme ontzettend strak, qua bloggen, nu zit er totaal geen ritme meer in, maar dat geeft niks, vind ik zelf. Ik weet zeker dat jij je weg er wel weer in vindt.
xx
Ja en dat blijft wel zo (een jaar of 18?), dat jouw ritme zich aan Stefs ritme aanpast. Heel herkenbaar hoor, dat je net niet kunt of wilt schrijven als je de tijd hebt. Of te veel in je hoofd hebt om het onder woorden te brengen.
Goed dat Stef al zo lang slaapt! Is hij overdag dan wel veel wakker, of slaapt hij dan ook nog veel?
Twitter? Nee. Helaas. Ik doe heel veel op internet, maar van Twitter heb ik nog geen voordeel of plezier ontdekt. Ik volg je blogjes hier wel, maakt niet uit of dat dan onregelmatig is
Ik heb ook zo’n mamafiets. Fijn hoor. Ben je er al uit? Ik merk wel dat het nu soms gevaarlijke situaties oplevert, in de zin van dat de fiets al een paar keer is omgevallen bij het op- en afstappen, omdat Jesse natuurlijk steeds groter wordt en de fiets dan topzwaar wordt. Daarom wil ik de fiets nu weg doen. Jesse kan toch al zelf fietsen. Succes met het uitzoeken!