Voor de kerst had ik een collega aan de lijn en ik zei haar, dat ik binnenkort langs wilde komen om Stef te laten zien en even wat zaken door te spreken met ons afdelingshoofd. “Nou,” zei ze, “wacht dan eerst maar even tot de sneeuw weg is en het niet meer glad en koud is enzo.” Vandaag moest ik daar ineens aan denken, terwijl ik wederom naar een witte wereld keek. Van de straten is het ondertussen afgereden, maar voor de rest ligt het er nog. Later, als Stef groter is, zal ik hem vast vertellen over de winter dat hij werd geboren, die ongewoon streng en besneeuwd was.
Omdat wij aan één van de weinige watertjes in de omgeving wonen waar nog geen ijs op ligt is dit stukje van onze wijk een waar toevluchtsoord geworden voor allerlei watervogels. Ganzen, zwanen, hoentjes, eenden, meerkoeten, allemaal lopen ze hier rond, hun sporen achterlatend in de sneeuw. En ze hebben het moeilijk, dus sparen wij tegenwoordig al onze restjes brood op om hen bij te voeren. Iets dat wij normaal nooit doen, omdat deze dieren beter voor hun eigen hachje kunnen zorgen. En nu ik weer eendjes voer weet ik ook meteen weer waarom ik dat nooit meer doe: ik heb altijd het gevoel dat ik niet genoeg heb om ze allemáál eten te geven en dan vind ik de beestjes die net een beetje te laat komen altijd heel erg zielig.
Toch heb ik het gevoel dat ik dit nog wel even zal blijven doen; ik denk dat Stef het strakjes vast geweldig zal vinden..
January 11th, 2010 at 22:02
Haha, ik betrap mezelf er ook op dat ik vooral foto’s van al het wit (het blíjft maar vallen: heeft de buurman net weer de brandgang schoongebezemd… ;-)) maak om”later aan Ocker te kunnen laten zien”.
Kijk, dit was jouw eerste winter. En ik verzucht iedere dag wel een keer dat ik komende zomer bij het kringloopcentrum uit wil kijken naar een goede slee. Voor komende winter.
Wat de eendjes betreft: ik ken dat rotgevoel van nooit genoeg voor iedereen bij je hebben – al heb je een heel brood.
De meesten zitten hier heel uitgekiend in het wak bij de brug bij het park waar continu mensen voorbij komen (belangrijke doorgaansroute), die krijgen genoeg toegestopt. Ook ‘s zomers. Nee, die hebben het zo gek nog niet.
January 11th, 2010 at 22:39
wij leipen langs de vijver, kwamen er ontzettend enthousiast eendjes naar ons toegewaggeld. Ik vergeet altijd brood… Met Bente en Timme afgesproken dat we ze morgen brood brengen.
Ik had Elske in de maxi cosi op de slee gezet. Ze vond het prachtig!
January 11th, 2010 at 22:40
liepen. niet leipen. hoewel we behoorlijk lijp zijn. leip.
January 12th, 2010 at 14:12
ik heb de gesnoeide appelbomen volgehangen met pinda’s en vetbollen.
January 13th, 2010 at 12:26
Dat is wel bijzonder, zo’n eerste strenge winter! En wie weet, is het de laatste, als we die klimatologen (?) mogen geloven
January 13th, 2010 at 20:52
Als er 20 mensen zijn in een woonwijk die net zo denken als jij en ik, krijgen alle beestjes voldoende.
Naar ik gezien heb zijn het er gelukkig veel meer als 20.
Ik zag laatst nog een bedrijfsbus stoppen, waarvan de inzittenden hun lunchpakketje opofferden!!!!!!
Die warme bak soep en een broodje bal in de koffietent hebben ze dan ook echt verdiend vind ik.
H.v.j.Pa