Een traan plonst op mijn hand. Een traan waarvan ik nóóit had gedacht dat ik ‘m erom zou laten. Want wat moet, dat moet, toch? Dat het gevoelsmatig anders zit, dat is iets waar ik nog even aan moet wennen. Ik was nooit zo’n borstvoedings-activist; pas relatief laat in mijn zwangerschap heb ik besloten om toch maar wél te gaan proberen om het eerst zonder kunstvoeding te doen. Maar sinds vanmiddag heeft Stef diarree. Een bijwerking van de antibiotica die ik moet slikken. En omdat mijn ontsteking reeds een beginnende nierbekkenontsteking was toen ik aan mijn kuur begon durft de arts het niet aan om me op een lichtere kuur te zetten.
We mogen kiezen: stug de borst blijven geven en het risico lopen dat ons kleine, lieve baby’tje uiteindelijk aan beginnende uitdroging zal moeten worden behandeld, óf we grijpen eerder in. Nú, dus. Met kunstvoeding. Om en om de borst en de fles geven om te beginnen, en dan kijken hoe het gaat. Met goede verwachtingen.
Eén traan liet ik dus gaan, omdat ik nu tóch verdrietig ben dat ik, voor hoe even het ook is, mijn kind niet zelf zal kunnen voeden. Nog tot zondag. Verstandelijk weet ik dat het beter is zo, no big deal, maar een paar dagen. Maar het gevoel erbij is anders. Nooit van mezelf verwacht. Maar stiekum toch ook wel weer mooi. Ik voed mijn kind zelf en ik ben er blij mee.
************
Hoe het verder gaat hier? Heel hard “gewéldig!” roepen zou een tikje overdreven zijn, maar eigenlijk gaat het veel beter na een paar dagen nieuwe medichijnen als ik vantevoren verwacht had. De antibiotica slaan aan als een gek: al na één tablet was de buikpijn en de pijn bij het plassen zo goed als weg. Ik voel me voor het eerst in tijden redelijk ‘normaal’ en heb er vertrouwen in voor de komende tijd. Vanaf nu gaat het beter worden. Ik vóel het! Genieten van mijn zoon doe ik al dagelijks*, hopelijk binnenkort zonder lichamelijke ongemakken die mijn enthousiasme remmen..
*: Hij is zó mooi. En zó lief. En zó geweldig! En hij ruikt lekker. En hij knuffelt zo fijn. En ik moet zo om hem lachen, hij is grappig! En schattig. En al die kleine geluidjes! En zo kan ik nog wel úren doorgaan, maar helaas, daar heb ik geen tijd voor: ik knuffel namelijk liever met mijn zoon 
January 7th, 2010 at 20:16
Goed om te lezen dat het goed met je gaat!!
Het lijkt me een moeilijk moment, dat moment dat je overstapt van de gevoelige teleurstelling naar het verstandige moederinstinct. Als ik de verhalen hoor moet die overstap vaker wel dan niet gemaakt worden. Ik weet niet of de mensen die ik ken een gemiddelde doorsnede van de jonge moeders zijn, maar het valt me op.
January 7th, 2010 at 20:26
Begrijpelijk! Maar het is een tijdelijke oplossing, begrijp ik dus? Nog tot zondag? Kijk, dat geeft de burger moed. Hang in there, sister!
Och, en jij & Stef aan het knuffelen: ik zie het helemaal voor me! Geniet er maar van. Jesse wil niet meer knuffelen en bij Eva zal het ook wel niet meer lang duren. :-’( Snif.
Liefs en ik hoop dat je je heel snel weer beter mag voelen. X
January 8th, 2010 at 11:40
wat fijn om te lezen, heel erg mooi om te merken dat het goed gaat met je en dat laatste stukje: fantastisch
knuff!
January 8th, 2010 at 12:24
Och ja, vrees dat ook dat er bijhoort…
Heb zelf ook wat water gelaten toen de boel terugliep door dat stomme kolfen en dat stomme weer-moeten-werken.
En dan heb je jezelf net ingeprent dat het al heel wat is dát je je kind al zoveel weken bv hebt gegeven (quote die ik laatst las: ‘Ik begin niet eens aan bv. Dat gelebber aan mijn tepels, ik wil het niet hebben.’ Prima hoor, maar daar zakte mijn maillot even een stukje van af) – en dan pak je dat pak poedermelk… en lees je alsof de duvel het zo bedacht heeft iedere keer dat bv toch écht (ja, ECHT mevrouw) de beste voeding is voor je kind. Au! Pijnlijk.
Maar écht, bv-maffiosi: er komt een moment waarop het óf uithongeren (uitdrogen) is óf een combinatie aanhouden van bv en ‘kunstmelk’. En ze groeien er niet anders van.
Haha, dat leed moest er even uit bij me, geloof ik!
Maar An, wat fijn dat de antibiotica aanslaat, joh! Wat een verschil zoiets al niet kan maken.
De keerzijde ervan is dan wat minder, maar ik blijf er heilig in geloven dat moederliefde (al dat zalige geknuffel! :-D) nog altijd belangrijker is dan moedermelk.
En die geluidjes… schieten jouw ogen daar ook steeds vol van?
En er komen er steeds nieuwe bij. ;-D
January 8th, 2010 at 13:29
O ja, heel begrijpelijk dat het even slikken is als je kunstvoeding bij moet gaan geven. Hoe dat kan gaan h`e? Maar als je eenmaal borstvoeding geeft en dat loopt goed, dan is het altijd pijnlijk als er om wat voor reden dan ook de stap naar kunstvoeding gemaakt moet worden. Maar misschien maar van tijdelijke aard?
Fijn dat de antibiotica zo snel een goed resultaat geeft!
January 13th, 2010 at 17:21
@ nien, ze zijn verplicht dat op dat pak te zetten. Ik ben ook pro-bv, maar ben ook blij dat ik in deze tijd leef en dat er een goed alternatief is.