En dan morgen even winkelen: even niet mama, maar Annibal zijn. Jeej!
N.B.: Excuses voor de slechte foto, maar dat is even niet anders 
N.B.2: Ik heb eindelijk het filmpje van Stef ge-upload! Let niet op mijn stem overigens, het is raar om jezelf zo te horen..
Kleine jongetjes worden groot. Sinds een paar dagen trappelt Stef zich naar boven in zijn wieg: dan stoppen we hem netjes in onder zijn dekentjes en vinden we hem half erboven weer terug. Sowieso begint zijn wieg al klein te worden, het past allemaal nog wel, maar het is al te zien dat het niet meer heel lang zal duren. Tijd om zijn ledikant neer te zetten, vonden wij dus. Dan kan hij bij zijn tukjes overdag, die hij normaal altijd in zijn wieg doet, lekker wennen in zijn grote bed, in zijn eigen kamer.
Het ledikant staat dus, ondertussen. We hebben Stef er vanmiddag eens voorzichtig ingelegd, en hij vond het práchtig. Gaf de schaapjes en konijntjes boven zijn hoofd een brede lach. En lag er een uurtje compleet in coma. Volgens mij ga ik er straks meer moeite mee hebben als hij, wanneer hij uiteindelijk écht zal verhuizen van zijn wieg naar zijn bedje.
In de tussentijd moest er natuurlijk ook een oplossing worden gevonden voor het omhoog kruipen in de wieg, want elke ochtend een kind met zijn hoofd tegen de bovenrand en een koud bovenlijf aantreffen is ook weer zoiets. Ik kocht dus een slaapzakje voor hem, een stukje te groot. “Dan kun je de lege onderkant gebruiken als instopstrook” werd mij aangeraden. En ja, dat blijkt te werken. Brilliantly. En schattigheidsfactor +3: het slaapzakje is grijs-wit gestreept en ook de mouwen zijn te lang. Terwijl ik dus vanuit mijn bed naar de flapperende armpjes van mijn zoon keek lachte ik me een ongeluk: net Beetlejuice!
Ook op andere manieren merken we duidelijk dat hij aan het veranderen is. Zo wordt hij tegenwoordig vaak boos als je hem in zijn box legt. De box is so last tuesday! De wipstoel, díe is het helemaal. Hij begint interesse te krijgen in speelgoed*. En zijn Nijntjesmobile krijgt niet meer lachjes zoals eerst, maar daar wordt nu vooral heel druk naar gegraaid.
Ja, het is echt verbluffend hoe erg alle cliché’s waar zijn, maar het is echt: het gaat vééls te snel. Mijn kleine baby is geen kleine baby meer. Maar gelukkig blijft hij toch écht wel mijn lieve, kleine knuffelbeertje..
*: Er gaat een wereld voor mij, als big spender, open: niet alleen kan ik nu losgaan op kinderkleertjes, ook speelgoed uitzoeken voor je kind blijkt een dankbare hobby
Nienke liet op haar weblog haar nieuwe kast zien. “Wat een gave kast, en wat ziet het er zo netjes uit!” becomplimenteerde ik hen. Het compliment viel niet in goede aarde: “Netjes… Brrr. Wil je dat woord niet meer laten vallen in combinatie met ons huis?! ;-p” schreef Nien terug.
Dat zette me een beetje aan het denken. Zegt dat dan iets over Nienke en Marnix? Of misschien… Zegt het toch meer over mij en Paul?
Stef weet het in elk geval wel..
Dan ga ik nu uitvogelen hoe je een filmpje van een lachende baby online krijgt!
Met een zoon in je leven worden er veel zaken anders. Het ritme dat je leven vormt is niet meet per sé het jouwe, maar vooral het zijne. Wanneer hij honger heeft eet hij, jij vormt jouw bezigheden hieromheen. Je denkt vooruit over voedingen en slaapjes, laat alles voor hem uit je handen vallen als hij krampjes heeft zodat je hem kunt troosten. Maar het ritme dat in die eerste weken zo ontbrak begint zich nu steeds helderder te vormen: hij heeft honger op voorspelbare tijden (uiteraard wel met zekere marges) en slaapt elke nacht even lang door (7 uur! Wat een feest! ). Hierdoor pakt de draad van míjn leven zich langzaam weer op en heb ik weer meer tijd om mijn eigen dingen te doen. Ik en Stef lunchten in de stad met Maaike (mijn vriendin) en Tobias (Stef’s vriend), we gingen ons samen voorstellen aan Paul’s collega’s tijdens hun winterbarbeque en vandaag lieten we Stef voor het eerst achter bij oppas (mijn ouders) terwijl wij ons gingen oriënteren op een aan te schaffen moederfiets*.
Evengoed lukt het me nog niet om zo vaak op mijn log te schrijven als ik zou willen: het ontbreekt me vaak simpelweg aan tijd om er eens goed voor te gaan zitten, of wanneer dat wel lukt krijg ik het vaak niet op tijd af en is mijn post alweer achterhaald tegen de tijd dat ik deze af kan maken. Maar er was nog iets anders, iets waardoor het niet lukte. Wat het was, daar kon ik de vinger niet zo goed op krijgen. Was het writers block? Geen zin? Te moe? Of iets anders? Het kostte even, maar ik denk dat ik er nu uit ben: doordat ik niet meer op mijn eigen moment kan gaan zitten om mijn gal te spuwen, mijn enthousiasme te delen, mijn mening te verwoorden of mijn belevenissen te omschrijven heb ik vaak té veel in één keer te vertellen. Zoals dit logje: dit is de 4e poging het allemaal op ‘papier’ te krijgen. Ik wil zo veel vertellen dat ik verdwaal in mijn belevenissen of hersenspinsels en over geen enkel iets meer zo uitgebreid kan vertellen als ik zou willen.
Hopelijk heb ik dit nu opgelost: ik heb een twitter-account aangemaakt. Ik hoop hiermee te bereiken dat ik daar met korte berichtjes mijn ei kwijt kan betreffende mijn dagelijkse belevenissen, zodat ik hier uitgebreider kan schrijven over de dingen waar ik over nadenk en waar ik ‘deep down’ mee bezig ben. Want ik heb het nodig, die uitlaatklep. Ik hou van schrijven en merk dat ik ernaar uitkijk om ermee bezig te zijn. Ervan baal wanneer het niet lukt. Misschien werkt het helemaal niet naast elkaar en komt één van beiden weer te vervallen (hoogstwaarschijnlijk twitter in dat geval, denk ik nu ), maar wellicht kan ik volgende keer juist wél weer die woorden vinden die ik al weken zoek. Ik kijk ernaar uit!
*: Tips en/of ervaringen zijn welkom!
Voor de kerst had ik een collega aan de lijn en ik zei haar, dat ik binnenkort langs wilde komen om Stef te laten zien en even wat zaken door te spreken met ons afdelingshoofd. “Nou,” zei ze, “wacht dan eerst maar even tot de sneeuw weg is en het niet meer glad en koud is enzo.” Vandaag moest ik daar ineens aan denken, terwijl ik wederom naar een witte wereld keek. Van de straten is het ondertussen afgereden, maar voor de rest ligt het er nog. Later, als Stef groter is, zal ik hem vast vertellen over de winter dat hij werd geboren, die ongewoon streng en besneeuwd was.
Omdat wij aan één van de weinige watertjes in de omgeving wonen waar nog geen ijs op ligt is dit stukje van onze wijk een waar toevluchtsoord geworden voor allerlei watervogels. Ganzen, zwanen, hoentjes, eenden, meerkoeten, allemaal lopen ze hier rond, hun sporen achterlatend in de sneeuw. En ze hebben het moeilijk, dus sparen wij tegenwoordig al onze restjes brood op om hen bij te voeren. Iets dat wij normaal nooit doen, omdat deze dieren beter voor hun eigen hachje kunnen zorgen. En nu ik weer eendjes voer weet ik ook meteen weer waarom ik dat nooit meer doe: ik heb altijd het gevoel dat ik niet genoeg heb om ze allemáál eten te geven en dan vind ik de beestjes die net een beetje te laat komen altijd heel erg zielig.
Toch heb ik het gevoel dat ik dit nog wel even zal blijven doen; ik denk dat Stef het strakjes vast geweldig zal vinden..
Is dat we het uiteindelijk alsnog zonder kunstvoeding gaan redden! :w00t:
[pas op, ranzige praat]Vannacht heeft Stef geen diarree meer gehad en tegen de tijd dat hij er weer wat meer last van kreeg had ik al overlegd met mijn eigen huisarts. Zijn oordeel: dit is geen échte diarree, omdat hij niet vaker poept als normaal, alleen maar wateriger. Borstvoeding it is dus! [/pas op, ranzige praat]
Stef vond dit een mooie reden om vandáág met een nieuw trucje te komen: lachen naar mama. En laat mama dat nu helemáál niet erg vinden.. Kijkt u mee?
Een traan plonst op mijn hand. Een traan waarvan ik nóóit had gedacht dat ik ‘m erom zou laten. Want wat moet, dat moet, toch? Dat het gevoelsmatig anders zit, dat is iets waar ik nog even aan moet wennen. Ik was nooit zo’n borstvoedings-activist; pas relatief laat in mijn zwangerschap heb ik besloten om toch maar wél te gaan proberen om het eerst zonder kunstvoeding te doen. Maar sinds vanmiddag heeft Stef diarree. Een bijwerking van de antibiotica die ik moet slikken. En omdat mijn ontsteking reeds een beginnende nierbekkenontsteking was toen ik aan mijn kuur begon durft de arts het niet aan om me op een lichtere kuur te zetten.
We mogen kiezen: stug de borst blijven geven en het risico lopen dat ons kleine, lieve baby’tje uiteindelijk aan beginnende uitdroging zal moeten worden behandeld, óf we grijpen eerder in. Nú, dus. Met kunstvoeding. Om en om de borst en de fles geven om te beginnen, en dan kijken hoe het gaat. Met goede verwachtingen.
Eén traan liet ik dus gaan, omdat ik nu tóch verdrietig ben dat ik, voor hoe even het ook is, mijn kind niet zelf zal kunnen voeden. Nog tot zondag. Verstandelijk weet ik dat het beter is zo, no big deal, maar een paar dagen. Maar het gevoel erbij is anders. Nooit van mezelf verwacht. Maar stiekum toch ook wel weer mooi. Ik voed mijn kind zelf en ik ben er blij mee.
************
Hoe het verder gaat hier? Heel hard “gewéldig!” roepen zou een tikje overdreven zijn, maar eigenlijk gaat het veel beter na een paar dagen nieuwe medichijnen als ik vantevoren verwacht had. De antibiotica slaan aan als een gek: al na één tablet was de buikpijn en de pijn bij het plassen zo goed als weg. Ik voel me voor het eerst in tijden redelijk ‘normaal’ en heb er vertrouwen in voor de komende tijd. Vanaf nu gaat het beter worden. Ik vóel het! Genieten van mijn zoon doe ik al dagelijks*, hopelijk binnenkort zonder lichamelijke ongemakken die mijn enthousiasme remmen..
*: Hij is zó mooi. En zó lief. En zó geweldig! En hij ruikt lekker. En hij knuffelt zo fijn. En ik moet zo om hem lachen, hij is grappig! En schattig. En al die kleine geluidjes! En zo kan ik nog wel úren doorgaan, maar helaas, daar heb ik geen tijd voor: ik knuffel namelijk liever met mijn zoon
Dat is wat de arts van de huisartsenpost me vandaag toewenste. En daar kijk ik reikhalzend naar uit: tot nu toe is het me niet gelukt om dusdanig in goeden doen te komen dat dat zorgeloze me al ten deel is gevallen. Van een ontsteking aan de wond naar een nieuw scheurtje, van het scheurtje naar een infectie, van de infectie weer terug naar een ontsteking. Een catheter erbij, bloed plassen, helse buikpijnen, koorts, het viel me allemaal ten deel. De blaasontsteking die ik nu weer heb is al over aan het slaan op de nieren, dus ik heb nu een sterkere penicillinekuur, daarbij preventieve medicijnen die een nieuwe infectie moeten voorkomen. We gaan het zien. Al bijna zes weken wacht ik op de dag dat ik écht goed in mijn vel zit en ik ben vastbesloten dat die er nú toch echt snel zal komen.
Die dag neem ik mijn man en kind mee en gaan we iets doen. Iets dat ik al bijna 6 weken niet kan. Over het strand lopen misschien, of winkelen tot we een ons wegen. Het kan me niet schelen, als ik maar kan genieten van mijn eigen lijf weer terug. Een flubberbuik met striae erop kan me niets schelen, normaal op de bank kunnen zitten wél..
Vaarwel 2009
En hallo 2010:
Ons nieuwjaar begon met een avond gezelligheid bij vrienden, met een glaasje champagne en twee slapende kindjes*. We keken buiten naar vuurwerk van anderen maar holden snel weer naar binnen door de kou. En ik was trots op mezelf: ik heb niet gehuild. Ik hoop dat jullie net zo’n mooi oud en nieuw hebben gevierd als wij en ik wens jullie allemaal het állerbeste voor 2010. Maak er wat moois van!
*: Zowel Semmie als Stef zijn dwars door Het Grote Moment heengeslapen, de kusjes en nieuwjaarswensen die ze van 6 mensen kregen én de grote hoeveelheid knallen op de achtergrond ten spijt. Owja, en Nienke: op die foto van Stef en Semmie samen in de sneeuw zie je Stef (cq zijn wagen) links, met de groene tas eraan 
