En toen was Nederland wit. Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw; het is alweer even geleden dat we het op deze manier gehad hebben. Ik vind het prachtig! Vanuit mijn luxe positie van nergens per sé heen hoeven kan ik naar buiten kijken en het winterlandschap bewonderen, of op mijn gemakje ergens heensloffen achter de kinderwagen, of me rustigjes aan met de auto van A naar B verplaatsen.
Dat deed ik vandaag dan ook twéé keer en bij beide ritten viel het me op: wat hebben mensen ineens veel begrip voor elkaar! Mensen nemen de tijd om een ander voor te laten gaan, mensen lachen naar elkaar terwijl de één een misschien iets minder handig plekje kiest om over te steken, mensen bedanken elkaar beleefd voor elkaars gunsten.. Dat zet me wel aan het denken. Waarom kan het nú ineens wel, terwijl we normaalgesproken het liefst over elkaar heenrijden om zo snel mogelijk te komen waar we wezen moeten? Zelfs de meest notoire fietsers-haters hebben met dit weer respect voor anderen op een tweewieler, nergens zie je mensen ruzie maken, de enige toeters die je hoort zijn de toeters en bellen van de hulpdiensten. Terwijl ik me dit hardop afvroeg kwam Paul met het antwoord. “Mensen zijn weer echt bezig met wat ze aan het dóen zijn, in plaats van in gedachten alweer vier stappen verder te zijn.”
En ik denk dat hij gelijk heeft en dit zet me nog veel meer aan het denken. Tijdens mijn therapie voor mijn burn-out kreeg ik iets te lezen over een vrouw, die als enige op een kantoor geen enkele last leek te hebben van stress, terwijl haar collega’s altijd hoorendol werden van alles dat nog moest. Volgens het verhaal werd aan deze vrouw de vraag gesteld hoe dit kon, en haar antwoord luidde:
Als ik sta, dan sta ik
Als ik loop, dan loop ik
Als ik zit, dan zit ik
Als ik eet, dan eet ik
Als ik spreek, dan spreek ik.
Toen haar collega vervolgens meldde dat zij dit toch zeker ook deed, antwoordde de vrouw:
Nee, dat is niet waar.
Als jij zit, dan sta je al
Als jij staat, dan loop je al
En als jij loopt, dan ben je al waar je wezen wilt.
En hoewel ik me hier in mijn werk sedertdien altijd erg aan vast probeer te houden, blijk ik op andere vlakken in mijn leven nog altijd te lopen, terwijl ik nog zit. Net als de rest van Nederland. Opnieuw heb ik me voorgenomen hier iets mee te doen.
N.B.: Op de foto staan Stef en zijn vriend Semmie terwijl ze voor het eerst in de sneeuw ‘lopen’ :w00t:
December 21st, 2009 at 21:09
wijs antwoord, van paul en van die vrouw…
December 21st, 2009 at 21:42
Een enorme waarheid, en een valkuil van velen, inclusief mezelf…
December 21st, 2009 at 21:59
Whaha, die laatste zin over Stef en zijn vriend.
En ja, de bureauvrouw had natuurlijk erg gelijk. Irritant gelijk zou ik bijna zeggen, want ik ben ook altijd in mijn hoofd 3 stappen verder.
December 22nd, 2009 at 18:12
Haha, en wie is Stef en wie is Semmie?
Dat mindfulnessgebeuren… het heeft mijn interesse niet zo maar denk dat jouw aangehaalde voorbeeld daar ook een treffend voorbeeld van is.
Wel zo rustgevend.
Gek genoeg gaat het me steeds makkelijker af: zit ik op de fiets, dan zit ik op mijn fiets, te genieten van de omgeving en als die niet zo bijzonder is, dan zit ik in gedachten, en als die niet zo bijzonder zijn, dan zit ik gewoon leeg te wezen op de fiets.
Maar man, heeft even geduurd voordat ik een keer zo kon handelen!
Gek he, hoe vriendelijk men ineens kan zijn tegen de medemens, als er maar een pak wit ligt.
En als de kerst maar op handen is…
December 22nd, 2009 at 20:07
Hoi Naknak
Geweldig toch?
Mensen die begrip hebben voor elkaar en kunnen lachen om situaties, waar ze anders helaas het liefst elkaar voor in elkaar willen slaan.
Nood breekt dus niet alleen wet.
December 23rd, 2009 at 00:02
briljante foto en wandeling van twee vrienden:D
en tsja. ik ken ze inderdaad, die rennende mensen. ik sluit me aan bij Nien. ik kan heel goed ‘zijn’.
December 23rd, 2009 at 00:03
eh. dat was ik dus!
December 23rd, 2009 at 08:32
Wat een mooi verhaal! En je hebt een hele wijze echtgenoot.
December 23rd, 2009 at 15:21
dit doet mij altijd denken aan de dagen dat ik hier over de plassen vaar. plotseling heb ik tientallen vrienden op ‘t water. iedereen zwaait naar elkaar. voel me af en toe maxima…
December 23rd, 2009 at 17:40
Ha ja, ik zat gister vast met de auto… komt de chagerijn van mijn buurman naar buiten met een schop en schept de auto weer vrij en duwt me uit de rotzooi!
Gekke huis!
Maar inderdaad moeten we vaker voor elkaar doen!