En daar zat ik dan vanavond, in de tram. Te glimmen van trots: voor het eerst alleen op pad, terwijl mijn grote man thuis was bij mijn kleine man. Het liefst had ik iedereen in de tram hoogstpersoonlijk verteld hoe spannend het allemaal wel niet was: “Ik ben wel móeder hoor! En mijn kind is thuis!”
En dat iedereen me dan Heel Stoer vond enzo.
Maar niemand zag aan mijn voorhoofd dat ik nu al bijna 4 weken iemands moeder ben en niemand kwam naar mij toe om te vertellen dat ze zo trots op me waren, dus gaf ik mezelf af en toe maar een denkbeeldig schouderklopje. Eenmaal in het restaurant aangekomen kwamen de schouderklopjes wél vanzelf: mijn collega’s vonden het geweldig leuk dat ik er was en overstelpten me met enthousiasme, vragen en felicitaties. Leuk! Het was gezellig om mijn collega’s even te zien en te spreken, al moest ik er redelijk snel weer vandoor; thuis wachtte immers een klein ventje op mijn melk. Natuurlijk miste ik daarbij eerst mijn tram,kreeg ik vervolgens de sloomste tramchauffeur van Den Haag en bleken de ruiten van mijn auto naast de tramhalte binnen no-time dichtgevroren te zijn, maar dat mocht de pret van het thuiskomen niet drukken. En ook onderweg naar huis kon ik die grijns niet onderdrukken: rijdende langs het Capitol las ik de boodschap “God heeft een wonder voor u!” van de gevel en dacht meteen aan mijn kleine wonder..
************
Na mijn vorige logje wil ik jullie zeker niet onthouden dat het hier beter gaat, stukje bij beetje. Ondertussen heb ik Stef al twee keer naar het consultatiebureau gesleept (voor een halve gehoortest -deel 2 volgt komende week- en de reguliere controle), hebben we samen boodschappen gedaan (jaha, je wordt echt bijzonder avontuurlijk wanneer je een baby hebt) en ben ik bovenal tot de ontdekking gekomen dat de sleutel tot beterschap in mijn geval héél veel rust betekent. Dus dan moet ik kraamvisite afbellen als het zo uitkomt. Terug mijn bed in duiken, ookal is het al middag. Paul tóch vragen me nog te helpen bij de nachtvoedingen, ookal laat ik hem liever slapen. Een hele dag niets meer doen als strikt noodzakelijk is onnoemlijk saai, maar mijn lijf doet het er een stuk beter op. Ik laat het maar gebeuren, neem Stef bij me in bed (zie foto) en vind elke dag douchen en even buiten komen al een levensdoel op zich. Dat het werkt blijkt: mijn mannetje weegt ondertussen 3870 gram en meet 55 centimeter, de arts van het consultatiebureau was erg tevreden. Bovendien zie ik zelf beter hoe het met hem gaat dan welke arts dan ook me ooit zal kunnen vertellen: hij krijgt een boller koppie en zijn buikje wordt dikker. Een feest om te zien! En betreffende mezelf: ik kan hem ondertussen soms al staand verschonen, een hele vooruitgang. En vandaag ging ik dus op pad, zonder mijn zoon. Like, woah! 
December 17th, 2009 at 23:09
HIHI, jaaa de eerste keer weg zonder kind…. wow, wat een belevenis he? Ik vond het bijzonder moeijk, bij alle drie, vooral als het voor langere tijd was.
Dat becken pest jou goed he? Blij dat het langzaam beter gaat en wat betreft Stef….. MOOI MANNETJE
December 18th, 2009 at 09:56
Stoer!
Liefs!!
December 18th, 2009 at 12:44
Rust doet het ‘m, hier ook iedere keer weer. Richt je vooral op wat wel lukt en goed gaat, verwacht niet te veel van/in een dag en vergeet niet hoe groot gods wonder is!
hihi. Kijk hem nou eens tevreden liggen! dat zegt genoeg, An!
en fijn he, die eerste keer weer even alleen eruit. fijn maar raar en meteen ook zo onwennig. en alsof de hele wereld anders geworden is – en toch ook niet.
en echt joh, mensen willen je met alle liefde helpen, dus schroom niet om te vragen.
kus!
December 18th, 2009 at 13:16
Fijn te lezen dat je je draai vindt, An. Rust nemen is niet leuk, maar wel goed. Maar hé, het is wel rust met je eigen kleine zoon er bij! Hoe bijzonder is dat!
Die eerste keer zonder kind weg, ja, dat is me wat. Ik weet ook nog wel goed dat ik dat deed, met mijn buurvrouw de stad in om een zomerbroek te kopen.
December 18th, 2009 at 21:37
Oh, ik had dat óók (wat je beschrijft in die 1e alinea). Zo herkenbaar! Nog bedankt voor je reactie op mijn blog. Fijn dat Stef dat vestje + knufje nog niet had!
Doe het maar rustig aan. Heel veel liefs uit Raalte. X