Week voorbij

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Pirate Kitty has a family
Comments (11)

StefenikEn toen was de eerste werkweek van Paul alweer voorbij. Hoe het ging? Moeizaam, om heel eerlijk te zijn. De ochtenden gaan me goed af, ik en Stef vermaken onszelf wel met z’n tweetjes. De middagen zijn echter zwaar, ook wanneer ik mijn rust neem komt er een moment dat ik moe word en dat merkt Stef als geen ander. Dan gaat zijn kont tegen de krib en krijg ik na het verschonen zijn broek ineens niet meer aan. Of zijn sokken niet. Lekt hij ineens twee keer achter elkaar door zijn luier heen. Of nog erger: dan krijgt hij krampjes en is zijn enige troost op schoot zitten met mijn pink in zijn mond. Lastig, want ik kan nog niet zo lang achter elkaar op de bank zitten en harde stoelen met leuningen hebben we niet, waardoor hij snel zwaar wordt voor mijn armen. En dan duurt het nog zo’n 3 uur eer Paul thuis zal komen.. Om eerlijk te zijn stromen mijn tranen op het moment dagelijks. Of het nog kraamtranen te noemen zijn weet ik niet, maar gelukkig komt mijn lief nu eerder naar huis van zijn werk om ze te drogen. Dat scheelt.

Ondertussen gaat het steeds beter met het kleine ventje: hij zit sinds gisteren éindelijk aan zijn geboortegewicht en nu mogen we dus lekker met hem aan de wandel. Niet dat hij het zelf heel erg merkt, want in de wandelwagen kun je prinsheerlijk slapen.. Maar het is fijn om weer buiten te komen, iets dat ik de afgelopen weken erg gemist heb. En verder is het gewoon een lieverdje: bizar hoeveel je van zo’n klein mannetje kunt houden! Een gelukkige mama (mama??) ben ik nog steeds, al kost het nu allemaal even moeite. Dat geeft niet. Wij komen er wel, zeker weten. We hebben gewoon nog even tijd nodig :)

11 Responses to “Week voorbij”

  1. B.A.R.T. Says:

    En daar twijfelen we hier in Arnhem-Zuid dan ook geen moment aan!!!

  2. Nien Says:

    An, je bent al zoveel méér moeder dan je zelf volgens mij op dit moment al doorhebt…

  3. sanneke Says:

    Wat vervelend dat die middagen zo moeizaam gaan. Heb je ook nog veel pijn van je bekken? Ik zou mooi in bed gaan liggen in plaats van op de bank, veel fijner voor jou!

  4. miek Says:

    he, dat rotlijf ook… babysteps maar, en wat sanneke zegt: in bed. en weet je, stef maakt het niet zo heel veel uit hoor, in wat voor (schone of vieze)kleertjes hij zit. als hij maar bij jou is! succes meis, knuf!!

  5. Myrna Says:

    O ja, die “spook”uurtjes herinner ik me nog wel. Survivallen tot Manlief thuis kwam, soms met tranen en soms ook heel trots om de kleinste dingen die ik lekker wel even voor elkaar kreeg met de kleine man. Elke week die voorbij ging was er weer eentje en ineens zag ik terug op een aantal weken en zag ik duidelijk hoe het steeds makkelijker ging. Dus ik sluit me helemaal aan bij je laatste paar zinnen: daar mag je echt op vertrouwen, no worries :-)

  6. Iris (toevallige meelezer) Says:

    Volstrekt herkenbaar. Ik vond die eerste weken erg moeilijk. Je weet niet wat er is, je weet niet wat je moet doen en je bent nog helemaal niet gewend aan moeder-zijn. Totaal door elkaar geschud, hoe heerlijk ook, maar het kost gewoon echt even tijd. En als je lijf nog niet de oude is en je zit er nog niet lekker weer in, en je bent moe, dan is het allemaal extra lastig. Wees lief voor jezelf, stel zo weinig mogelijk eisen aan de dag. Ik herinner me dat ik af en toe snakte naar een babyvrij uurtje, of een uurtje even niet moeder zijn(en me daar weer schuldig over voelde natuurlijk).
    En je hebt een gouden vent!
    Trouwens, natuurlijk nog ontzettend gefeliciteerd met de geboorte van jullie mooie ventje.

  7. nelis Says:

    aaahw mooie foto! en doe vooral rustig aan! dat haastige gedoe daar is nog tijd zat voor..
    xx!

  8. Janneman Says:

    Het is toch ook heftig en dan ook nog een lijf dat niet meewil en waar de hormonen nog doorheen gieren.
    Maar wat Sanneke zegt, wat nou bank, lekker in bed.
    En baby,s en aankleden, Ik heb nu nummer 3 en ik kan gerust concluderen. Babies hebben een hekel aan aankleden. Met name shirtjes over hun hoofd. (ik gok geboortetrauma ;) )
    Maar je doet het harstikke goed hoor, als ik het zo lees, en wat ik lees klinkt zeer herkenbaar. (vooral dat doorlekken :P )

  9. Nicky Says:

    Zo af en toe lees ik gezellig mee met jullie geluk en bij dit berichtje heb ik misschien wel een tip :)
    Zelf kan ik ook niet lang dingen tillen door gewrichtsklachten, een boek op de bank is vaak al te zwaar. Ik gebruik een voedkussen (zelf gemaakt, maar zelfde principe). Hierop kan je je armen steunen en Stef vasthouden zonder te hoeven tillen. Gevolg is Stef lekker dicht bij je en minder pijn. Misschien heb je hier iets aan!
    Heel veel geluk samen met zn 3tjes!

  10. gieling Says:

    kop op, ferme dame! ik ben geen ervaringsdeskundige, maar Sonja heeft me net ingefluisterd, dat het snel beter/gemakkelijker en vooral fysiek + emotioneel stabieler voor je zal worden. tranquillo ;)

  11. Annibal Says:

    @ B.A.R.T.: Thnx! En ook HEEL erg thnx voor jullie pakketje, zo lief, en leuk! Super!!

    @ Nien: Zou het? :) Ik weet niet, just go with the flow, I guess ;)

    @ Sanneke: De bank doe ik ook alleen overdag bij het voeden, ‘s-achts voed ik liggend in bed :) Maar ik heb je raad opgevolgd, en het is best fijn zo saampjes in ons bedje!

    @ Miek: Thnx lieverd! Kus terug!

    @ Myrna: Ik ben er ondertussen wel achter dat ik me niet aanstel en dat ik niet de enige ben die het zwaar heeft, die eerste dagen zonder lief.. Op dit moment komt hij nog eerder uit zijn werk, maar dat gaat natuurlijk ook ophouden. Gelukkig begin ik me fysiek nu ook wat beter te voelen en dat scheelt wel. Baby-steps it is, maar het gaat inderdaad telkens een klein beetje makkelijker :)

    @ Iris, wat leuk, dank je wel voor je berichtje en je felicitaties :) En daar zeg je ook zoiets: als hij huilt, heeft hij dan krampjes of honger? Moet je hem oppakken of laten liggen? Eeerlijkgezegd doe ik maar wat, en verder zien we het nog wel. Ik denk dat ik er morgen een boek bijpak en morgen bombardeer tot stinkdag, lekker in bed blijven rotten, haha!

    @ Neel: Daar heb je gelijk in, suf dat je je dat niet bedenkt op zo’n moment he? :P

    @ Janneman: Haha, ohja, wij hebben elkaar ook al roerig bezworden dat er alleen nog maar overslag-kledingstukken in huis komen (hetgeen bij het eerste rondje winkelen alweer overboord gaat, want dan heb je zo weinig keuze), over het hoofd krijgen van rompertjes e.d. is inderdaad een crime!

    @ Nicky: Wat leuk, nog een nieuwe naam bij de reacties! Dank je wel voor je tip en je berichtje, beiden erg leuk :) Het voedingskussen gebruik ik op dit moment meestal om te voeden of als ‘bedje’ voor Stef als ik hem bij me neem in bed (kan ik tenminste niet zomaar op hem rollen ofzo), maar wellicht kan ik deze ook in een gewone stoel gebruiken. Dank je wel!

    @ Andre: dank je wel, aan jou, en ook aan die schone dame aan je zijde :) Ook voor jullie lieve felicitaties trouwens, amigo!

Leave a Reply

?>