Hij doet werkelijk álles. Hij maakt dagelijks het sanitair schoon, stofzuigt elke dag, verschoont trouw voor we gaan slapen het bed, runt de rest van het huishouden, doet boodschappen, kookt, haalt medicijnen voor me op, verschoont Stef meestal voor het voeden, leent zijn pink als speen wanneer de kleine man darmkrampjes heeft, stuurt mij naar bed als het nodig is, troost mij als mijn kraamtranen een weg naar buiten zoeken. Hij houdt van ons en doet werkelijk alles dat in zijn macht ligt, zonder morren, zonder klagen. Geeft mij het gevoel dat ik mooi ben, ookal heb ik nu striae en een bol buikje.
Dat ik het getroffen heb wist ik al heel erg lang. Maar hoe sterk mijn lief is, hoe goed hij voor ons beiden zorgt, hoe verschrikkelijk goed wij op hem kunnen bouwen, dag en nacht, daar heb ik werkelijk bewondering voor. Nu mijn lijf nog niet kan wat het strakjes weer zal kunnen is deze hulp, deze kracht, onontbeerlijk. Wat zou ik zonder hem moeten? En hoe prachtig hij is als hij met onze zoon op de bank zit, daar kon ik nimmer van dromen, tot ik het nu zie, regelmatig tot tranen geroerd.
Morgen moet mijn lieve lief weer gaan werken en ik zie er best tegenop. Voor mezelf, al hebben we nu gezorgd dat ik Stef zittend kan verschonen en heel schematisch opgeschreven wat ik allemaal moet doen voor ik ga voeden. Maar niet in de laatste plaats ook voor hem. Heeft hij het nú al zwaar, strakjes leunen niet alleen vrouw en kind aan zijn schouders, maar ook een heel team mensen. Hij gaat wel vragen om zorgverlof voor een paar uren per dag, tot ik weer mag tillen en mijn eigen dingen kan doen. Maar het zal zwaarder zijn en blijven voor hem, met zijn werk er weer bij. En ik kan niet anders dan beamen dat het in Nederland maar magertjes is geregeld, qua verlof voor papa’s..
************
Dionne herinnerde mij eraan: ik moet nog vertellen hoe het gaat met de wasbare luiertjes! We zijn nu goed op gang met de kleine en ik kan namens ons beiden zeggen: we hebben nog geen moment getwijfeld aan de juistheid van ons besluit juist voor wasbaar te gaan. We hebben niet één keer verlangd naar wegwerpluiers en we zijn simpelweg dol op zijn dikke holbewonerskontje, gestoken in hippe kleurtjes en bontjes. Sommige luiertjes hebben bij ons wel meer de voorkeur qua handigheid en pasvorm (bovendien is één soort luiers écht nog te groot, maar gelukkig waren dit onze 4 reserve-luiers), maar over het algemeen zijn we dik tevreden. Blij mee!
December 7th, 2009 at 19:33
Ja, dat verlof voor papa’s, echt waardeloos!! ALsof het voor papa’s geen heftige verandering is. En zeker als mama nog niet hersteld is.
JIj gaat het morgen echt wel redden. Vraag geen perfectie voor jezelf, maar doe wat nodig is en waar jij je lekker bij voelt. Desnoods zorg je dat alle spullen binnen handbereik van jouw plekje op de bank liggen. En een dagje niet in bad is heus geen ramp. Komt helemaal goed met jullie. (en oke, ik realiseer me heus, dat ik uitzonderlijk mobiel was na mijn bevallingen.)
December 7th, 2009 at 19:41
Voor de papa’s is het verloftechnisch inderdaad zuinig geregeld. De eerste dag alleen is trouwen altijd spannend, of je nu heel mobiel bent of niet zo. En gelukkig ook komt het op zo’n dag eigenlijk altijd wel goed.
Ik wens je veel plezier en succes morgen.
December 7th, 2009 at 19:42
Voor de papa’s is het verloftechnisch inderdaad zuinig geregeld. De eerste dag alleen is trouwen altijd spannend, of je nu heel mobiel bent of niet zo. En gelukkig ook komt het op zo’n dag eigenlijk altijd wel goed.
Leuk om te lezen dat de luiers goed bevallen!
Ik wens je veel plezier en succes morgen.
December 7th, 2009 at 20:34
Ja tijd vliegt Paul moet weer aan de slag.
Zal voor hem ook moeilijk zijn om jullie alleen te laten.
Hij kan gelukkig tussendoor bellen hoe het gaat.
En mocht er wat zijn (boodschappen, stofzuigen of wat dan ook)
Schroom niet om te bellen we helpen jullie graag en met liefde.
Veel liefs, mams (oma)
December 8th, 2009 at 09:49
Niet alleen voor papa’s is het slecht geregeld in NL. Hier in Slovenie hebben moeders vanaf de bevalling 1 jaar verlof. IN dit jaar krijg je dus de kans om een goede band op te bouwen met je kind en langzaam aan het idee te wennen dat je los moet laten. Staat dan wel weer tegenover dat 95% van de vrouwen hierna wegens financiele redenen weer 40 uur werken. ( Gemiddeld loon van 550€…)
December 8th, 2009 at 21:48
En hoe was je eerste dag?
@ Daphne. Ik weet niet of een jaar verlof zo een strak plan is. Als iemand ieder jaar een kind krijgt en totaal 3, ben je je werknemer zo 3 jaar kwijt. Werkgevers zullen dan minder happig zijn om jonge vrouwen aan te nemen. En ik denk niet dat mijn band met mijn kinderen minder is. Plus het feit dat ik veeeel leiver deeltijd werk.
December 8th, 2009 at 22:02
je bent echt wel een mooi mens hoor An
December 8th, 2009 at 22:26
Hoe is het gegaan? Mooi dat die wasbare luiers je bevallen. Niet dat ik er nu wat mee ga doen, maar het lijkt mij ooit zeker het overwegen waard!
December 9th, 2009 at 10:04
Spannend hè, die eerste dag alleen met je kind. Maar het is vast goed gegaan. Ik bracht de eerste tijd omdat ik echt nog niet kon lopen gewoon met Neeltje in bed door. Wiegje naast mijn bed, ik verschoonde haar op bed en Rinke zette boven eten voor me klaar. Ik had zelfs een po-stoel boven, omdat ik de trap niet af kon. Niet ideaal, maar het lukte. De dame is niet veel in bad geweest, maar daar was haar huidje blij mee, hoor!
Fijn dat de luiers je bevallen, hier ook nog steeds niets dan lof over ze.
December 9th, 2009 at 13:28
zou dat de reden zijn waarom er zoveel moederskindjes zijn?
fijn dat het zo goed en vooral harmonisch gaat, annibal.
December 9th, 2009 at 13:42
Het maakt wat je al samen had in een klap nog eens weetikhoeveelmaal sterker, mooi gevoel is dat.
En wat een basis..!
Ongetwijfeld is die eerste dag van jou en Stef samen goed verlopen… maar oh, die zorgen daarom van te voren: red ik het allemaal wel?! Tuurlijk red je het. Moederlijk instinct. Gezond verstand. En niet te vergeten een boel liefde.
Hee lieve An, ik ga je heel snel weer eens uitgebreid mailen!
Voor nu alvast een dikke kus.
PS Het blijft geweldig om ook hier zoveel babygeluk te lezen.
Tot ontroerends toe. ;-D
December 9th, 2009 at 13:47
Oh, en over de regels rond vaderschapsverlof… Breek daar Marnix de bek niet over open.
Als uitzendkracht kreeg hij NIETS. Terwijl wettelijk geregeld is dat elke vader bij elke geboorte twee dagen vergoed (doorbetaald vrij) krijgt. Elke vader, behalve uitzendkrachten.
Het hele jaar door heeft hij vakantiedagen opgespaard (die hij dus moet verdienen: een vrije dag staat tegenover een x aantal uur werken), zodat hij de eerste week na Ockers geboorte thuis kon blijven. En wat heet ‘thuis’: er moeten genoeg zaken geregeld en gehaald (medicijnen, boodschappen) worden.
Wat waren we blij dat de kraamvisite in die eerste week nog niet zo op gang kwam, zeg!
December 9th, 2009 at 20:27
Hoi Naknak,
Ik begrijp de frustraties, maar hoe kan je nou in vredesnaam denken dat je niet mooi zou zijn!!!!
Jullie hebben met z’n drietjes in ieder geval samen kunnen genieten van de eerste 2 weken.
Dat bolle buikje en striae is juist de charme van een nieuwe moeder.
Alles komt vast goed hoor en Paul is groot, sterk en is er vast blij mee dat hij om extra energie in z’n eigen gezinnetje kan en mag stoppen.
Papa’s zijn altijd een beetje buitenspel gehouden.
30 Jaar geleden kreeg ik ook 1 dag “zorgverlof”.
Kop op hoor en volgende weblog wil ik weer een heleboel smilies zien.
December 10th, 2009 at 16:08
Het is vast goed gegaan, die eerste dag ‘alleen’ met je zoon. Maar ik weet nog wel hoe dat voelt! Van alles vraag je je van te voren af, totdat die dag blijkt dat heel veel vanzelf gaat. Of niet gaat, maar dat is dan ook niet erg: je merkt heel snel dat alle kleine dingetjes die al snel gewoon goed gaan, opwegen tegen iets wat dan even niet kan. Kump good maedje
December 12th, 2009 at 08:27
oh, stoertjes! ik pink effe een traantje weg hiero;)wat doen jullie het goed! en wat hoop ik dat paul idd dat zorgverlof krijgt en dat jij snel herstelt. meteen herinner ik me weer mijn eerste dag alleen met bente, dood- en doodeng. viel gelukkig alles mee, achteraf. maar ‘al die dingen waaraan je moet denken als je net mama bent! lieve an, jij bent werkelijk een geboren mama als ik dit zo lees. he, ik wil zo graag ‘ es komen kijken bij jullie… misschien in het nieuwe jaar! dikke knuffel!