28 Dec 2009 10 Comments
..Was lui. We lagen met z’n zessen in bed, aten lekkere dingen, rommelden wat. Mijn broertje kwam eten. En verder? Niet veel, eigenlijk. Gewoon, een beetje genieten van ons gezinnetje. Rustigaan doen in ons eigen kleine coconnetje. Eigenlijk vierden wij een soort anti-kerst: weinig opsmuk, geen verplichtingen. En we waren content.
24 Dec 2009 5 Comments
Genieten wij erg van de lichtjes overal, ons kleine kerstboompje (toch nog), de sneeuw buiten en vooral ook van elkaars gezelschap..
Fijne kerstdagen allemaal!
21 Dec 2009 10 Comments
in Pirate kitty has an opinion
En toen was Nederland wit. Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw; het is alweer even geleden dat we het op deze manier gehad hebben. Ik vind het prachtig! Vanuit mijn luxe positie van nergens per sé heen hoeven kan ik naar buiten kijken en het winterlandschap bewonderen, of op mijn gemakje ergens heensloffen achter de kinderwagen, of me rustigjes aan met de auto van A naar B verplaatsen.
Dat deed ik vandaag dan ook twéé keer en bij beide ritten viel het me op: wat hebben mensen ineens veel begrip voor elkaar! Mensen nemen de tijd om een ander voor te laten gaan, mensen lachen naar elkaar terwijl de één een misschien iets minder handig plekje kiest om over te steken, mensen bedanken elkaar beleefd voor elkaars gunsten.. Dat zet me wel aan het denken. Waarom kan het nú ineens wel, terwijl we normaalgesproken het liefst over elkaar heenrijden om zo snel mogelijk te komen waar we wezen moeten? Zelfs de meest notoire fietsers-haters hebben met dit weer respect voor anderen op een tweewieler, nergens zie je mensen ruzie maken, de enige toeters die je hoort zijn de toeters en bellen van de hulpdiensten. Terwijl ik me dit hardop afvroeg kwam Paul met het antwoord. “Mensen zijn weer echt bezig met wat ze aan het dóen zijn, in plaats van in gedachten alweer vier stappen verder te zijn.”
En ik denk dat hij gelijk heeft en dit zet me nog veel meer aan het denken. Tijdens mijn therapie voor mijn burn-out kreeg ik iets te lezen over een vrouw, die als enige op een kantoor geen enkele last leek te hebben van stress, terwijl haar collega’s altijd hoorendol werden van alles dat nog moest. Volgens het verhaal werd aan deze vrouw de vraag gesteld hoe dit kon, en haar antwoord luidde:
Als ik sta, dan sta ik
Als ik loop, dan loop ik
Als ik zit, dan zit ik
Als ik eet, dan eet ik
Als ik spreek, dan spreek ik.
Toen haar collega vervolgens meldde dat zij dit toch zeker ook deed, antwoordde de vrouw:
Nee, dat is niet waar.
Als jij zit, dan sta je al
Als jij staat, dan loop je al
En als jij loopt, dan ben je al waar je wezen wilt.
En hoewel ik me hier in mijn werk sedertdien altijd erg aan vast probeer te houden, blijk ik op andere vlakken in mijn leven nog altijd te lopen, terwijl ik nog zit. Net als de rest van Nederland. Opnieuw heb ik me voorgenomen hier iets mee te doen.
N.B.: Op de foto staan Stef en zijn vriend Semmie terwijl ze voor het eerst in de sneeuw ‘lopen’ 
20 Dec 2009 6 Comments
Soms zit ik te wachten tot ik weer de oude ben. Mijn lijf is nu weer van mij, pijnen die ik had trekken eruit, ongemakken die dwars zaten zitten niet meer in de weg, dus laat maar komen, denk ik dan. Maar ergens weet ik dat ik het dan niet helemaal bij het juiste eind heb, want écht de oude ga ik denk ik niet meer worden. Ik ben, zeg maar, the new and improved me. Naast Annibal ben ik nu ook mama. Dat mijn lijf nu is veranderd hoort daar dan gewoon bij*.
In één ding bleek ik vanochtend echter wél weer de oude: ik zie weer beter door mijn nieuwe bril als door mijn oude. Ook hierin steek ik mezelf dus weer in het nieuw 
*: Al hoop ik wel dat ik binnenkort zekere infecties en zeer pijnlijke aandoeningen vaarwel zal kunnen zeggen, ik zou zo graag écht willen genieten van mijn Ischias-vrije lijf!
17 Dec 2009 5 Comments
En daar zat ik dan vanavond, in de tram. Te glimmen van trots: voor het eerst alleen op pad, terwijl mijn grote man thuis was bij mijn kleine man. Het liefst had ik iedereen in de tram hoogstpersoonlijk verteld hoe spannend het allemaal wel niet was: “Ik ben wel móeder hoor! En mijn kind is thuis!”
En dat iedereen me dan Heel Stoer vond enzo.
Maar niemand zag aan mijn voorhoofd dat ik nu al bijna 4 weken iemands moeder ben en niemand kwam naar mij toe om te vertellen dat ze zo trots op me waren, dus gaf ik mezelf af en toe maar een denkbeeldig schouderklopje. Eenmaal in het restaurant aangekomen kwamen de schouderklopjes wél vanzelf: mijn collega’s vonden het geweldig leuk dat ik er was en overstelpten me met enthousiasme, vragen en felicitaties. Leuk! Het was gezellig om mijn collega’s even te zien en te spreken, al moest ik er redelijk snel weer vandoor; thuis wachtte immers een klein ventje op mijn melk. Natuurlijk miste ik daarbij eerst mijn tram,kreeg ik vervolgens de sloomste tramchauffeur van Den Haag en bleken de ruiten van mijn auto naast de tramhalte binnen no-time dichtgevroren te zijn, maar dat mocht de pret van het thuiskomen niet drukken. En ook onderweg naar huis kon ik die grijns niet onderdrukken: rijdende langs het Capitol las ik de boodschap “God heeft een wonder voor u!” van de gevel en dacht meteen aan mijn kleine wonder..
************
Na mijn vorige logje wil ik jullie zeker niet onthouden dat het hier beter gaat, stukje bij beetje. Ondertussen heb ik Stef al twee keer naar het consultatiebureau gesleept (voor een halve gehoortest -deel 2 volgt komende week- en de reguliere controle), hebben we samen boodschappen gedaan (jaha, je wordt echt bijzonder avontuurlijk wanneer je een baby hebt) en ben ik bovenal tot de ontdekking gekomen dat de sleutel tot beterschap in mijn geval héél veel rust betekent. Dus dan moet ik kraamvisite afbellen als het zo uitkomt. Terug mijn bed in duiken, ookal is het al middag. Paul tóch vragen me nog te helpen bij de nachtvoedingen, ookal laat ik hem liever slapen. Een hele dag niets meer doen als strikt noodzakelijk is onnoemlijk saai, maar mijn lijf doet het er een stuk beter op. Ik laat het maar gebeuren, neem Stef bij me in bed (zie foto) en vind elke dag douchen en even buiten komen al een levensdoel op zich. Dat het werkt blijkt: mijn mannetje weegt ondertussen 3870 gram en meet 55 centimeter, de arts van het consultatiebureau was erg tevreden. Bovendien zie ik zelf beter hoe het met hem gaat dan welke arts dan ook me ooit zal kunnen vertellen: hij krijgt een boller koppie en zijn buikje wordt dikker. Een feest om te zien! En betreffende mezelf: ik kan hem ondertussen soms al staand verschonen, een hele vooruitgang. En vandaag ging ik dus op pad, zonder mijn zoon. Like, woah!
13 Dec 2009 11 Comments
En toen was de eerste werkweek van Paul alweer voorbij. Hoe het ging? Moeizaam, om heel eerlijk te zijn. De ochtenden gaan me goed af, ik en Stef vermaken onszelf wel met z’n tweetjes. De middagen zijn echter zwaar, ook wanneer ik mijn rust neem komt er een moment dat ik moe word en dat merkt Stef als geen ander. Dan gaat zijn kont tegen de krib en krijg ik na het verschonen zijn broek ineens niet meer aan. Of zijn sokken niet. Lekt hij ineens twee keer achter elkaar door zijn luier heen. Of nog erger: dan krijgt hij krampjes en is zijn enige troost op schoot zitten met mijn pink in zijn mond. Lastig, want ik kan nog niet zo lang achter elkaar op de bank zitten en harde stoelen met leuningen hebben we niet, waardoor hij snel zwaar wordt voor mijn armen. En dan duurt het nog zo’n 3 uur eer Paul thuis zal komen.. Om eerlijk te zijn stromen mijn tranen op het moment dagelijks. Of het nog kraamtranen te noemen zijn weet ik niet, maar gelukkig komt mijn lief nu eerder naar huis van zijn werk om ze te drogen. Dat scheelt.
Ondertussen gaat het steeds beter met het kleine ventje: hij zit sinds gisteren éindelijk aan zijn geboortegewicht en nu mogen we dus lekker met hem aan de wandel. Niet dat hij het zelf heel erg merkt, want in de wandelwagen kun je prinsheerlijk slapen.. Maar het is fijn om weer buiten te komen, iets dat ik de afgelopen weken erg gemist heb. En verder is het gewoon een lieverdje: bizar hoeveel je van zo’n klein mannetje kunt houden! Een gelukkige mama (mama??) ben ik nog steeds, al kost het nu allemaal even moeite. Dat geeft niet. Wij komen er wel, zeker weten. We hebben gewoon nog even tijd nodig 
07 Dec 2009 15 Comments
in Pirate kitty loves Pirate cat
Hij doet werkelijk álles. Hij maakt dagelijks het sanitair schoon, stofzuigt elke dag, verschoont trouw voor we gaan slapen het bed, runt de rest van het huishouden, doet boodschappen, kookt, haalt medicijnen voor me op, verschoont Stef meestal voor het voeden, leent zijn pink als speen wanneer de kleine man darmkrampjes heeft, stuurt mij naar bed als het nodig is, troost mij als mijn kraamtranen een weg naar buiten zoeken. Hij houdt van ons en doet werkelijk alles dat in zijn macht ligt, zonder morren, zonder klagen. Geeft mij het gevoel dat ik mooi ben, ookal heb ik nu striae en een bol buikje.
Dat ik het getroffen heb wist ik al heel erg lang. Maar hoe sterk mijn lief is, hoe goed hij voor ons beiden zorgt, hoe verschrikkelijk goed wij op hem kunnen bouwen, dag en nacht, daar heb ik werkelijk bewondering voor. Nu mijn lijf nog niet kan wat het strakjes weer zal kunnen is deze hulp, deze kracht, onontbeerlijk. Wat zou ik zonder hem moeten? En hoe prachtig hij is als hij met onze zoon op de bank zit, daar kon ik nimmer van dromen, tot ik het nu zie, regelmatig tot tranen geroerd.
Morgen moet mijn lieve lief weer gaan werken en ik zie er best tegenop. Voor mezelf, al hebben we nu gezorgd dat ik Stef zittend kan verschonen en heel schematisch opgeschreven wat ik allemaal moet doen voor ik ga voeden. Maar niet in de laatste plaats ook voor hem. Heeft hij het nú al zwaar, strakjes leunen niet alleen vrouw en kind aan zijn schouders, maar ook een heel team mensen. Hij gaat wel vragen om zorgverlof voor een paar uren per dag, tot ik weer mag tillen en mijn eigen dingen kan doen. Maar het zal zwaarder zijn en blijven voor hem, met zijn werk er weer bij. En ik kan niet anders dan beamen dat het in Nederland maar magertjes is geregeld, qua verlof voor papa’s..
************
Dionne herinnerde mij eraan: ik moet nog vertellen hoe het gaat met de wasbare luiertjes! We zijn nu goed op gang met de kleine en ik kan namens ons beiden zeggen: we hebben nog geen moment getwijfeld aan de juistheid van ons besluit juist voor wasbaar te gaan. We hebben niet één keer verlangd naar wegwerpluiers en we zijn simpelweg dol op zijn dikke holbewonerskontje, gestoken in hippe kleurtjes en bontjes. Sommige luiertjes hebben bij ons wel meer de voorkeur qua handigheid en pasvorm (bovendien is één soort luiers écht nog te groot, maar gelukkig waren dit onze 4 reserve-luiers), maar over het algemeen zijn we dik tevreden. Blij mee!
05 Dec 2009 5 Comments
Dat het nog best even wat moeite kost om je ritme te vinden met een baby erbij hadden we natuurlijk best al wel bedacht. Hóe ingrijpend deze verandering zou zijn hadden we echter onmogelijk kunnen bedenken vantevoren: de héle dag ben je met niets anders bezig dan voeden, verschonen, wassen, troosten bij krampjes en wat meer dies zij. Tussendoor probeer je nog wat te rusten en eventueel zelfs nog samen te eten, maar veel meer als dit gebeurt er niet.
Daar kunnen dan nog enige factoren bij komen die ook elk hun aandacht opeisen: zo blijkt Max blaasontsteking te hebben zodat we daar nu twee keer per dag een pil in moeten duwen en kreeg ik gisteravond meer last van een plekje op de overgang van mijn hand naar mijn pols, hetgeen bij nadere inspectie de ader bleek te zijn waarin bij mijn bevalling mijn infuus was geprikt. De doktersdienst raadde me aan te koelen en mijn temperatuur in de gaten te houden, want waarschijnlijk is dit een beginnende ontsteking. Niet heel erg heftig allemaal, maar als je dan toch al zoekende bent naar een manier om het allemaal in je dag te passen kan het even lastig uitkomen. Maar gelukkig, we redden het allemaal, en beginnen beiden het gevoel te krijgen dat we er beter in worden. We hebben het opgelost en kunnen trots op onszelf zijn.
Ondertussen gaat Stef ook prima: na eerste zorgen om afvallen-aankomen-afvallen blijft hij nu al een paar dagen goed aankomen en daar zijn we blij mee. Naar buiten mag hij nog even niet dus hij krijgt mooi de kans om aan te sterken en dat is aan hem te merken. Wat een heerlijk mannetje! Hoe bijzonder is het te merken dat je, nog geen twee weken na zijn komst, al zo volledig een gezin kunt vormen met z’n drietjes. We zijn gelukkig samen
01 Dec 2009 9 Comments
En het gaat goed! Vandaag was de kraamzorg voor het laatst, dus nu springen we officiëel in het diepe. Tijd om het zelf te gaan doen. Vanmiddag was dat even eng en onwennig, want ging het allemaal wel goed? Moest ik misschien de verloskundige bellen nu hij een voeding weinig gedronken had? Kwam dat doordat hij suffig was, hetgeen we goed in de gaten moeten houden nu hij geel ziet? Of is hij gewoon even moe en moet ik me niet meteen druk maken?
Voor de volgende voeding stond onze kleine meneer echter al snel op zijn strepen en dronk goed door. Pfiew. En nu ben ik moe. Hondsmoe. Vannacht veel opgeweest vanwege zijn arme darmpjes, dus vanavond schuiven we er vroeg in. Maar wat ik dus wilde vertellen was dat het goed gaat hier. Dat we blij met hem zijn en ons gelukkig voelen De eerste week van onze Stef is aan ons voorbij gevlogen, maar ik vond het, ondanks de nachtelijke voedingen, vooral mooi en bijzonder. En niet alleen ik voel dit zo: ook Paul is merkbaar en zichtbaar gelukkig.. Groetjes vanuit een gelukkig gezinnetje, dus!
(En echt, bijlezen bij mijn blog-vrienden ga ik doen. Zeker weten! Maar vanavond even niet!)
RSS
Flickr