En dan kijk je recht in de ogen van je kind. Jóuw kind. Niet te geloven, doodnormaal, precies zoals het hoort te zijn. De bevalling was kort en heftig, maar ik voel me nu best goed. Mobiel ben ik nog niet, maar het gevoel overreden te zijn na de marathon te hebben gelopen was sneller weg als ik verwachtte.
De afgelopen dagen dwarrelden als herfstblaadjes voorbij; de tijd ben ik volledig kwijt en ik kon het nauwelijks geloven toen bleek dat het vandaag alweer zaterdag is. Záterdag! We zijn alweer veel belevenissen verder: de eerste nacht in het ziekenhuis zonder papa, de borstvoeding die in eerste instantie niet van een leien dakje ging, leren omgaan met luiers, rompertjes en meer van zulks, een ritme krijgen en nu vanavond de eerste darmkrampjes. En ik kan, op dag 5 van het bestaan van onze zoon, niet anders dan constateren dat ik gelukkig ben. Dat ik zo verschrikkelijk veel van mijn mannen hou en niet zou weten wat ik zonder ze moest.
Daarstraks liep ik de slaapkamer uit na het voeden en liep langs de spiegel waarin ik maandenlang bolle buikenfoto’s van mezelf maakte toen Stef nog in mijn buik zat (in mijn buik? Dat geloof je toch niet?) en keek erin met een half oog, in het voorbij lopen. En ik liep even terug, zag mezelf erin weerspiegeld met een baby op de arm. Alsof ik nooit anders gedaan heb. Het beeld van Stef terwijl hij zijn eerste badje thuis krijgt van Paul, waarbij hij de aller-gelukzaligste blik die ik ooit zag trekt. Zó mooi dat ik ervan moest huilen. De katten die hem eerst maar eng vonden, maar nu steeds meer hun draai vinden. Beertje laat zelfs een heel schattig moeder-instinct zien en komt kijken bij de baby wanneer er iets is, waakt over ons wanneer ik Stef voed.
En al die geweldige, leuke, superlieve en blije reacties van de mensen om ons heen, zo leuk! Enthousiasme om zijn geboorte, complimenten op zijn naam, thumbs up voor zijn geboortekaartje, de bevestiging dat het zo’n mooi ventje is.. Al die indrukken, alle hectiek, alle indrukken, het is overweldigend. Het is prachtig. Het is zo bijzonder, het is wennen, maar het is bovenal overstromen van liefde en geluk.
November 28th, 2009 at 23:08
Kan ik alleen maar beamen!!
November 29th, 2009 at 00:35
Wat gaat de tijd al weer snel he…….4 dagen is Stef al weer.
Nu gaat alles nog niet vanzelf, maar let maat op voor je er erg in hebt draai je je hand er niet meer voor om.
Veel liefs, trotse oma
November 29th, 2009 at 11:24
November 29th, 2009 at 14:33
Lieverds, eindelijk met zijn drieen, wat rijk voel je jedan hè. Zolang wachten om zijn toetje te zien en dan maar denken is dat ons kind? Heeft hij in mijn buik gepast? Het blijft een wonder. Alle geluk voor jullie, Liesbeth
November 29th, 2009 at 16:34
* Zucht *. Wat ontzettend fijn om dit te lezen. Kijk ‘t ventje eens op de foto! Alsof het inderdaad nooit anders was
November 29th, 2009 at 20:30
En al dit gevoel blijft.
Dat is nog het mooiste.
November 29th, 2009 at 21:30
Geniet er van!!
Al geloof ik niet als je(jullie) dat niet zou doen 
November 29th, 2009 at 21:32
Ja! Zo is het om moeder te worden!
November 30th, 2009 at 07:15
Wauw, wat heb je het mooi verwoord. Zucht! Die foto van Stef…. smelt!
Heel veel liefs, Tiene en Co.
November 30th, 2009 at 09:59
Sniffel snuf, wat mooi geschreven. Ja, zo is het inderdaad, alsof het nooit anders is geweest.
Misschien een overbodige tip, maar bij krampjes ging Chiel met Flip zijn benen fietsbewegingen maken en over zijn buikje wrijven.
Dikke knuffel!
November 30th, 2009 at 10:29
knuff!
November 30th, 2009 at 17:48
Stef’s kaartje kwam vandaag met de post en tjonge, wat een heerlijk origineel kaartje! Super leuk!
December 12th, 2009 at 08:19
oh an, wat mooi. je kan het alijd zo goed, treffend zeggen. wat een heerlijk jochie! en een bevalling die dus meeviel wel? ik heb zo vaak aan jullie gedacht, hoe het nu zou gaan met zn drietjes. moooooi stel bent jullie!!!
January 16th, 2010 at 16:27
Zucht heerlijk om te lezen meid!!! Kus!