Naar buiten gaan is op dit moment best lastig voor mij. Lopen lukt nog nauwelijks (ik ben de straat nauwelijks uit of de harde buiken beginnen) en fietsen is ook niet meer heel makkelijk sinds Streepje is ingedaald. Bovendien zit het weer de laatste weken ook vaak niet mee: veel regen, harde wind, het licht in huis al aan rond een uur of 3..
Gisteren naar buiten kijken stemde dan ook vrolijk: de zon scheen, de lucht was blauw, nauwelijks wind te bekennen. En dat, jáwel, op een zaterdag! Ik riep Paul dus toe dat ik naar buiten wilde en hij bedacht een plan. In de buurt heb ik mijn rondjes nu wel gemaakt, we gingen er écht even uit. Ver hoeven we daarvoor niet te rijden, wij zijn zeer gezegdend met een huis zo vlak langs de zee.. Eerst was het plan te gaan fietsen, maar daar kwam ik door wat pijntjes een beetje van terug. Dus werd het de auto, met de rolstoel achterin. Ondanks mijn diverse vragen of het wel een goed plan was om juist de dúinen in te trekken sleepte Paul me mee de duinen in, maar eenmaal daar kwam hij er pas achter waarom ik dat toch telkens vroeg: niet te doen met een rolstoel. Maar dat gaf niks. We reden een stukje terug naar Kijkduin, sloften de boulevard op en genoten van een terrasje met uitzicht op zee. We keken naar spelende kinderen en honden, genoten van het ongewoon zachte en warme weer, kletsten wat. Beseften ons, ineens, dat dit één van onze laatste uitjes samen zal zijn. We fantaseerden over de volgende keer, een baby in de draagdoek, of in de wagen. En we genoten nog veel meer. Van elkaar, deze gedachten, van nu, van straks. Streepje weigerde ons ons gesprek voor onszelf te laten houden en liet driftig bewegend weten dat hij dan misschien nog wel in mijn buik zit, maar dat wij allang een gezin zijn met z’n drietjes.
En zo is het.
November 22nd, 2009 at 11:41
fijn! Gister was inderdaad heerlijk weer!
kus!
November 22nd, 2009 at 13:36
Wat fijn! En ja, je bent nu in de fase beland dat jullie kunnen bedenken: de laatste keer met zijn tweetjes (en Beeb-in-Buik, dat dan weer wel natuurlijk!) even dit of even dat. Wie weet hoe snel die draagzak gevuld is en jullie met zijn drietjes over het strand lopen
November 22nd, 2009 at 18:59
En je dan bijna niet meer kunnen indenken hoe het ook alweer was en ging… met zijn tweeen. Met zo’n dikke buik. (Wát?! Heeft er ooit een kínd in mij gezeten..?!)
Lekker joh, zo’n dag aan het geliefde strand!
November 22nd, 2009 at 19:48
Hoi Naknak,
Echt genotteren dus gisteren.
Heerlijk om even je gedachten over van alles te kunnen laten gaan.
Wat mij als eerste te binnen schoot na het lezen van je verhaal was:
Emmertje, schepje, vormpjes, zeefje en een blij kind.
H.v.j. Pa
November 23rd, 2009 at 12:22
langervelderslag verhuurt strandrolstoelen, met heule dikke wielen!!
November 23rd, 2009 at 22:50
Ha nog eventjes!
Mooi dat het genieten was! Succes met de laatste loodjes!