De katjes en de baby
Die drie pluizige, eigenzinnige gezinsleden van ons, die wegen wat. Ons huis is op hen aangepast en als je hier rond zou kijken als ze even niet thuis zijn (één keer per jaar, doorgaans) kun je duidelijk zien dat dit een kat-vriendelijk huis is met al die doosjes, kussentjes, mandjes, krabgelegenheden en waterbakjes. Het zijn goede acteurs: altijd als ik wegga gaan ze met een zielige blik in de gang zitten, of wringen ze zich tussen mij en de voordeur en stellen alles in het werk om er zo veel mogelijk aandacht uit te slepen voor ik dan eindelijk genoeg moed heb verzameld om eraan voorbij te gaan ende deur achter me dicht te trekken. Blijk ik dan mijn telefoon te zijn vergeten en loop ik even later nog even terug naar binnen is me meteen duidelijk hoe erg ze het precies vinden dat ik weg ben, want dan springen ze snel weer van het aanrecht of de tafel af (verboden terrein).
Nog duidelijker werd het toen ik uiteindelijk stopte met werken. Door hun chronische aandachtstekort-dansjes bij thuiskomst vanuit mijn werk dacht ik hen toch wel blij te maken met mijn aanwezigheid overdag. Maar ik zie ze hele dagen niet: dan liggen ze languit te pitten op bed en komen ze pas tot leven rond een uur of half 4. Dat is dan het tijdstip waarvan zij bedacht hebben dat het handig is om om eten te gaan lopen zeiken. Alleen als ik op de bank ga liggen kan ik op enige aandacht rekenen: dan komt er vaak nog wel eentje bij me danwel op me liggen.
En juist die eigengereidheid, dat échte kattengedrag, dat maakt ze zo leuk. Voornoemd gedrag daargelaten zijn het ontzettend gezellige en sociale beestjes. Net hondjes zijn het soms; ze wachten me als ik thuiskom alledrie op bij de deur en springen dan tegen me op, bijvoorbeeld. Lopen me, als ze wél wakker zijn, alledrie achterna. Waar ik ben zijn zij ook. En visite vinden ze gewéldig, elke persoon die binnenkomt moet uitgebreid worden besnuffeld, voorzien worden van een serie kopjes en het liefst ook even aaien en knuffelen, als de persoon in kwestie dat wil.
Veel van de visite vraagt er dan ook naar, datgene dat deze laatste weken weer meer en meer door mijn hoofd spookt: hoe zal het strakjes gaan als de baby er is? En eerlijkgezegd: al sla je me dood, ik heb géén idee. Ik weet dat er veel verhalen de ronde doen van katten die jaloers werden, op vervelende plaatsen gingen plassen, negatieve aandacht gingen vragen of zelfs agressief gedrag gingen vertonen. Die verhalen maken mij bang. Anderszijds heb ik er op de één of andere manier vertrouwen in: deze katten zijn -voor kattenbegrippen- extreem sociaal en flexibel. Ze zijn lief, doen mensen geen pijn (ook niet tijdens het spelen), hebben zelfvertrouwen, zijn evenwichtig. Ik denk dus dat ik mijn geld inzet op een goede afloop van dit spannende avontuur.. En heel stiekum kan ik een glimlach niet onderdrukken wanneer ik wegdroom en denk aan de toekomst, aan een klein jongetje dat knuffelt met zijn vriendinnetje Beertje of speelt met zijn maatje Loki. Volgens mij komt het goed. Dat hoop ik. Dat wíl ik. Dat wens ik met heel mijn hart 
November 19th, 2009 at 22:56
Oh, maar dat komt het vast, An! Pix moest in alle gevallen wel een tijdje de baby uit de boom kijken, hij vindt vooral de plekjes waar een baby in/op kan liggen fijn, niet zo zeer de baby zelf geloof ik, maar bij het groter worden vond ie ze ook leuker worden. Jip vindt zelfs stiekem dat hij Pix’ grootste vriend is, hij mag ‘m nu ook eten geven. Zo leuk is dat! Nisse is wat minder met Pixie bezig, maar Neeltje vindt hem dan weer helemaal geweldig. In 6,5 jaar Pixie samen met de kindertjes trokken zij hem nog nooit aan zijn staart en krabte hij hen niet.
November 19th, 2009 at 23:09
Weet je nog dat wij hetzelfde (maar dan anders) vreesden met Jet?
Nou.
Komt goed dus.
November 20th, 2009 at 07:20
Je katten zijn natuurlijk al gewend aandacht te delen omdat ze niet enigst-kat zijn. Dus dat komt vast goed.
November 20th, 2009 at 15:02
Komt goed, als jij er maar rustig me om gaat.
Toen boef en ik uit het ziekenhuis kwamen hebben we de maxicosie op de grond gezet zodat ze konden ruiken en meer ook niet. Het voegt zich vanzelf.
November 20th, 2009 at 18:05
Oh het komt vast goed. Ik ken alleen maar mensen met katten waarbij de komst van de kinderen probleemloos gaat.
De poes van mijn vriend moet echter na bijna een half jaar nog niets van mijn aanwezigheid hebben…
November 20th, 2009 at 19:56
Hoi Naknak,
Ze zullen het volgens mij even vreemd vinden.
Al heel snel zullen ze dan begrijpen, dat Streepje iets is wat werkelijk een deel van jou is.
Het zal heel goed mogelijk zijn, dat als ze eenmaal gewend zijn aan alle nieuwe geluiden en Streepje in de box en later over de vloer z’n kunsten gaat vertonen, hem alleen maar zien als hun eigen nieuwe speelkameraadje.
H.v.j
November 21st, 2009 at 18:28
zolang je jullie zoon niet jerry noemt, zal er straks niets aan de hand zijn
November 22nd, 2009 at 11:14
@ Sanneke: Ik heb inderdaad wel eens gelezen op je log hoe groot de vriendschap is tussen Jip en Pixie en daar smelt ik altijd zo vreselijk van, zó mooi vind ik dat
Ik ga er gewoon van uit dat het straks goed zal gaan, en ik wil me er niet te druk om maken. We gaan het wel zien!
Nien, dat klopt inderdaad, en ik ben heel blij dat het bij jullie ook zo goed is gegaan
Marieke: Dát is iets waar ik inderdaad nog niet over heb nagedacht, maar wat hopelijk ook nog wel handig is. Al zijn ze af en toe wel heel jaloers op elkaar
Janneman, zoiets waren we ook van plan inderdaad, dat lijkt me een goed begin. En verder, ach, we zien wel
Heej Jackie, wat leuk om je weer eens te lezen, is alles goed met jou? En ik vind het een geruststellende gedachte dat het in jouw omgeving heel vaak goed gaat in elk geval
En over die kat van je vriend: niet te druk maken, één van mijn katten is ook erg éénkennig (degene op de foto, toevallig) en zij heeft er bij Paul een jaar over gedaan om te ontdooien, maar mooi dat ze nu uiteindelijk wel fan van elkaar zijn!
@ Pap: Ze zullen het vast snappen, als er één ding is dat ik weet van katten, is dat ze alles heel ‘natuurlijk’ opnemen: het is zoals het is. Ook wel weer mooi om te zien. En ik kijk uit naar de dag dat Streepje echt contact zal hebben met de katten, ik heb zelf zúlke dierbare herinneringen aan Rover en Panter
I.o.v.u.!
@ Gieling: Haha, daar zég je zoiets! (*Gaat snel een andere naam bedenken* ;))
November 25th, 2009 at 08:47
Dat komt vast goed. Want de liefde die jullie voor Stef voelen, die zullen ze vast zelf ook hebben! In het begin vast even vreemd, daarna met zijn 6en een groot gezin!