Annibal's Weblog

En dan kijk je recht in de ogen van je kind. Jóuw kind. Niet te geloven, doodnormaal, precies zoals het hoort te zijn. De bevalling was kort en heftig, maar ik voel me nu best goed. Mobiel ben ik nog niet, maar het gevoel overreden te zijn na de marathon te hebben gelopen was sneller weg als ik verwachtte.

De afgelopen dagen dwarrelden als herfstblaadjes voorbij; de tijd ben ik volledig kwijt en ik kon het nauwelijks geloven toen bleek dat het vandaag alweer zaterdag is. Záterdag! We zijn alweer veel belevenissen verder: de eerste nacht in het ziekenhuis zonder papa, de borstvoeding die in eerste instantie niet van een leien dakje ging, leren omgaan met luiers, rompertjes en meer van zulks, een ritme krijgen en nu vanavond de eerste darmkrampjes. En ik kan, op dag 5 van het bestaan van onze zoon, niet anders dan constateren dat ik gelukkig ben. Dat ik zo verschrikkelijk veel van mijn mannen hou en niet zou weten wat ik zonder ze moest.

Daarstraks liep ik de slaapkamer uit na het voeden en liep langs de spiegel waarin ik maandenlang bolle buikenfoto’s van mezelf maakte toen Stef nog in mijn buik zat (in mijn buik? Dat geloof je toch niet?) en keek erin met een half oog, in het voorbij lopen. En ik liep even terug, zag mezelf erin weerspiegeld met een baby op de arm. Alsof ik nooit anders gedaan heb. Het beeld van Stef terwijl hij zijn eerste badje thuis krijgt van Paul, waarbij hij de aller-gelukzaligste blik die ik ooit zag trekt. Zó mooi dat ik ervan moest huilen. De katten die hem eerst maar eng vonden, maar nu steeds meer hun draai vinden. Beertje laat zelfs een heel schattig moeder-instinct zien en komt kijken bij de baby wanneer er iets is, waakt over ons wanneer ik Stef voed.

En al die geweldige, leuke, superlieve en blije reacties van de mensen om ons heen, zo leuk! Enthousiasme om zijn geboorte, complimenten op zijn naam, thumbs up voor zijn geboortekaartje, de bevestiging dat het zo’n mooi ventje is.. Al die indrukken, alle hectiek, alle indrukken, het is overweldigend. Het is prachtig. Het is zo bijzonder, het is wennen, maar het is bovenal overstromen van liefde en geluk.

Naar buiten gaan is op dit moment best lastig voor mij. Lopen lukt nog nauwelijks (ik ben de straat nauwelijks uit of de harde buiken beginnen) en fietsen is ook niet meer heel makkelijk sinds Streepje is ingedaald. Bovendien zit het weer de laatste weken ook vaak niet mee: veel regen, harde wind, het licht in huis al aan rond een uur of 3..

Gisteren naar buiten kijken stemde dan ook vrolijk: de zon scheen, de lucht was blauw, nauwelijks wind te bekennen. En dat, jáwel, op een zaterdag! Ik riep Paul dus toe dat ik naar buiten wilde en hij bedacht een plan. In de buurt heb ik mijn rondjes nu wel gemaakt, we gingen er écht even uit. Ver hoeven we daarvoor niet te rijden, wij zijn zeer gezegdend met een huis zo vlak langs de zee.. Eerst was het plan te gaan fietsen, maar daar kwam ik door wat pijntjes een beetje van terug. Dus werd het de auto, met de rolstoel achterin. Ondanks mijn diverse vragen of het wel een goed plan was om juist de dúinen in te trekken sleepte Paul me mee de duinen in, maar eenmaal daar kwam hij er pas achter waarom ik dat toch telkens vroeg: niet te doen met een rolstoel. Maar dat gaf niks. We reden een stukje terug naar Kijkduin, sloften de boulevard op en genoten van een terrasje met uitzicht op zee. We keken naar spelende kinderen en honden, genoten van het ongewoon zachte en warme weer, kletsten wat. Beseften ons, ineens, dat dit één van onze laatste uitjes samen zal zijn. We fantaseerden over de volgende keer, een baby in de draagdoek, of in de wagen. En we genoten nog veel meer. Van elkaar, deze gedachten, van nu, van straks. Streepje weigerde ons ons gesprek voor onszelf te laten houden en liet driftig bewegend weten dat hij dan misschien nog wel in mijn buik zit, maar dat wij allang een gezin zijn met z’n drietjes.

En zo is het.

Die drie pluizige, eigenzinnige gezinsleden van ons, die wegen wat. Ons huis is op hen aangepast en als je hier rond zou kijken als ze even niet thuis zijn (één keer per jaar, doorgaans) kun je duidelijk zien dat dit een kat-vriendelijk huis is met al die doosjes, kussentjes, mandjes, krabgelegenheden en waterbakjes. Het zijn goede acteurs: altijd als ik wegga gaan ze met een zielige blik in de gang zitten, of wringen ze zich tussen mij en de voordeur en stellen alles in het werk om er zo veel mogelijk aandacht uit te slepen voor ik dan eindelijk genoeg moed heb verzameld om eraan voorbij te gaan ende deur achter me dicht te trekken. Blijk ik dan mijn telefoon te zijn vergeten en loop ik even later nog even terug naar binnen is me meteen duidelijk hoe erg ze het precies vinden dat ik weg ben, want dan springen ze snel weer van het aanrecht of de tafel af (verboden terrein).

Nog duidelijker werd het toen ik uiteindelijk stopte met werken. Door hun chronische aandachtstekort-dansjes bij thuiskomst vanuit mijn werk dacht ik hen toch wel blij te maken met mijn aanwezigheid overdag. Maar ik zie ze hele dagen niet: dan liggen ze languit te pitten op bed en komen ze pas tot leven rond een uur of half 4. Dat is dan het tijdstip waarvan zij bedacht hebben dat het handig is om om eten te gaan lopen zeiken. Alleen als ik op de bank ga liggen kan ik op enige aandacht rekenen: dan komt er vaak nog wel eentje bij me danwel op me liggen.

En juist die eigengereidheid, dat échte kattengedrag, dat maakt ze zo leuk. Voornoemd gedrag daargelaten zijn het ontzettend gezellige en sociale beestjes. Net hondjes zijn het soms; ze wachten me als ik thuiskom alledrie op bij de deur en springen dan tegen me op, bijvoorbeeld. Lopen me, als ze wél wakker zijn, alledrie achterna. Waar ik ben zijn zij ook. En visite vinden ze gewéldig, elke persoon die binnenkomt moet uitgebreid worden besnuffeld, voorzien worden van een serie kopjes en het liefst ook even aaien en knuffelen, als de persoon in kwestie dat wil.

Veel van de visite vraagt er dan ook naar, datgene dat deze laatste weken weer meer en meer door mijn hoofd spookt: hoe zal het strakjes gaan als de baby er is? En eerlijkgezegd: al sla je me dood, ik heb géén idee. Ik weet dat er veel verhalen de ronde doen van katten die jaloers werden, op vervelende plaatsen gingen plassen, negatieve aandacht gingen vragen of zelfs agressief gedrag gingen vertonen. Die verhalen maken mij bang. Anderszijds heb ik er op de één of andere manier vertrouwen in: deze katten zijn -voor kattenbegrippen- extreem sociaal en flexibel. Ze zijn lief, doen mensen geen pijn (ook niet tijdens het spelen), hebben zelfvertrouwen, zijn evenwichtig. Ik denk dus dat ik mijn geld inzet op een goede afloop van dit spannende avontuur.. En heel stiekum kan ik een glimlach niet onderdrukken wanneer ik wegdroom en denk aan de toekomst, aan een klein jongetje dat knuffelt met zijn vriendinnetje Beertje of speelt met zijn maatje Loki. Volgens mij komt het goed. Dat hoop ik. Dat wíl ik. Dat wens ik met heel mijn hart

Mijn moeder had al wel gemeld dat het zou gebeuren, maar als het dan eenmaal gebéurt is het toch een hele happening: ontvoerd worden door schoonpap en schoonzus terwijl onze mama’s in ons huis achterbleven om eens een flinke poets-actie te doen. Paul ontbreekt de tijd, mij de fysieke mogelijkheden om ons nestje hélemaal op orde te maken voor dat kleine vogeltje dat hier strakjes zal komen wonen dus deze hulp was zeer welkom.

Terwijl wij  met z’n vieren diep onder de indruk de Panorama Mesdag bekeken* , in Scheveningen langs de plek reden waar het schilderij destijds gemaakt werd en een kopje koffie dronken in Kijkduin poetsten en boenden onze moeders dat het een lieve lust was. Eenmaal thuisgekomen hadden we niet alleen veel te vertellen over het wonderlijke panorama dat we zagen, maar hadden we opnieuw een boel wonderlijks te bekijken: zo schoon is ons huis heel, héél lang niet meer geweest. Deze wandelende hormoonbom moest er even heel hard van huilen, want het is zo prachtig, en zo fijn om te weten dat Streepje strakjes in een gespreid bedje terecht zal komen.. Mijn papa en broertje waren ondertussen ook bij ons aangekomen en met een gezellige, gezamenlijke maaltijd sloten we de dag af. Volledig afgedraaid ploften we ons torenhoge** bed in en sliepen een gat in de dag.. En wis en waarempel, vandaag heb ik ook nog eens voor het eerst in een week weer een dagje waarop lopen me goed afgaat!

Zoveel moois bij elkaar, dat geeft veel om dankbaar voor te zijn: lieve mama’s, héél erg bedankt voor alle moeite, bloed zweet en tranen die jullie over hebben gehad voor een schoon huis voor ons en Streepje. Lieve schoonpap en Suus, dank jullie wel voor een fijne en gezellige dag. Lieve papa en Wim, dank jullie wel voor de gezelligheid bij het eten!

*: Het is eigenlijk bizar, maar in al mijn 30 jaren als haagse had ik het schilderij nog nooit eerder gezien. Shameful!
**: Het staat ondertussen op klossen, en daarbij is het hoofdeinde nog eens extra opgehoogd omdat ik dan veel minder last heb van opborrelend maagzuur. Ik moet nu op mijn tenen gaan staan om op het randje te kunnen zitten! O_o

Gisterenochtend werd ik wederom aanzienlijk anders wakker dan hoe ik mijn bed ingegaan was. Deze keer was het echter niet mijn buik die overnight een metamorfose onderging, maar waren het mijn handen, armen, benen en enkels die nogal een eigen feestje hadden gebouwd. Tot nu toe hield ik zeker wel vocht vast, maar bleef het allemaal binnen de perken. Gisterochtend ineens héél erg niet meer dus. Ik had zeep nodig om mijn (de dag ervoor nog ruimzittende) ringen af te krijgen (bij één ervan had ik me er al bijna bij neergelegd dat we die eraf zouden moeten knippen toen ik deze er uiteindelijk alsnog op pijnlijke wijze afgewrikt kreeg), mijn laarzen gingen niet meer dicht.. Ik constateerde enigzins van mijn apropos* dat ik er van het één op het andere moment uitzag als een kattenbrokje dat te lang in een bakje water had gelegen en nam stilletjes afscheid van mijn ringen en mijn laarzen. In de avond bij mijn schoonzus maakte mijn gezwollen handen en vingers grote indruk op alle aanwezigen: “Je bent Zwelgje geworden!!” riep mijn schoonzus vol verbazing terwijl de overige aanwezige vrienden zich bogen over de vochtkuiltjes bij mijn knokkels.

Enfin, Zwelgje had ook nog een middag-besteding. Een soort van dan, want echt veel dééd ik niet: ik zat voornamelijk te wachten, met de zenuwen spokend door mijn lijf. Naarmate het later werd kon ik me moeilijker concentreren, tot op het punt dat ik vooral naar mijn telefoon zat te staren. Uiteindelijk kwam het verlossende sms-je, met daarin slechts één woord. ‘Helaas’. Mijn lief blijft voor nu dus nog heel even Bicycle Man, voor zijn rijbewijs zal hij nogmaals de examen-stress doormoeten. Maar hoe het ook is, ik ben verschrikkelijk trots op hem. Hij heeft er zo hard voor gewerkt, en het zo goed gedaan.. Dat dat rijbewijs er nog niet is, dat kan me geen kont schelen. Het enige dat mij hierbij spijt: dat hij nu meer zal moeten lessen, zodat hij dit tijdrovende en stressvolle gebeuren nog niet achter zich heeft liggen. Gelukkig zal hij nu in elk geval niet meer 3 maal 2 uren per week hoeven lessen, dus qua vrije tijd gaat hij er in elk geval nú al op vooruit, en dat maakt me blij. Iemand die fulltime moet werken, constant allerlei voorbereidende klussen moet doen voor de komst van een baby en in zijn eentje een huishouden te runnen heeft kan héél goed zonder 6 uur rijles in de week..

*: Heus niet met tranen in mijn ogen hoor. Echt wel van niet.

Toen wij van ons ienie-mini-huisje vlakbij station Hollands Spoor verhuisden naar dit appartement namen wij een aantal zaken mee met de gedachte dat deze ooit wel eens van pas zouden komen. Een hoop van die dingen vonden ondertussen toch hun weg naar het grof vuil of de kringloop, maar aan de doos met gordijnen is nooit getwijfeld: die zouden we nog wel eens ophangen. In de keuken bijvoorbeeld, want daar hebben we tot op heden niets voor de ramen hangen. Of in de studeerkamer, als die ooit nog eens opgeruimd zou raken.

Die kamer raakte opgeruimd, werd opgeknapt en kreeg een iets andere naam: de babykamer. Meteen vanaf het begin wisten we, dat die gordijnen eindelijk hun nut zouden bewijzen. Dus vandeweek, nadat Paul de gordijnrails had opgehangen, kwamen ze dan eindelijk uit hun doos, bijna 4 jaar nadat ze erin waren gegaan. Ze werden gewassen en uitgehangen en ik maakte plan de campagne: maandag zou ik ze grof afknippen en afspelden, dinsdag zou ik ze omzomen, woensdag zou ik ze strijken. Het zomen zou ik in eerste instantie met de hand doen, want ik héb wel een naaimachine, maar op de één of andere manier heeft het apparaat een gruwelijke hekel aan mij. Eventjes gaat het goed, maar er loopt vroeg of laat altijd een draad vast ergens onder die ribbeltjes onder de naald en dan helpt er geen lieve moedertje meer aan. Dan trekt ‘ie lussen, dan lopen die lussen weer vast onder die ribbels, haal ik alle klosjes garen los en peuter ik met veel moeite al die draden tussen de ribbels uit, zet ik alles opnieuw op, krijg ik de onderste draad niet meer naar boven zonder nog mínstens 8 keer vast te lopen en opnieuw vastzittende draden los te moeten trekken, en dan loopt ‘ie weer vast op de lussen die hij trekt. WRAAGH!

Dus deed ik vandaag mijn klusje: grof afknippen en afspelden. En toen kreeg ik de geest. Zéér de geest zelfs, want ik besloot niet alleen metéén te gaan omzomen, maar ook nog eens om dit toch met mijn naaimachine te gaan proberen. Paul zette de machine neer en gespannen begon ik: zou het weer zo rampzalig worden? Nee dus. Ik zette de draad op, haalde in één keer heel soepel de draad aan de onderzijde naar boven, (deed in mijn hoofd een dansje,) begon en had binnen 20 minuten mijn gordijn voorzien van een dubbele zoom. Ik viel om van verbazing en besloot vervolgens dat ik het nu dan wel even af zou maken. Had een beetje last van mijn rug, dus kwam even in beweging om alvast de strijkplank en het strijkijzer klaar te zetten en ging weer verder.

<insert ramp hier>

Anderhalf uur later stapte ik met een gigantische donderwolk boven mijn hoofd in mijn auto om Paul te ontmoeten bij de drukker, alwaar we de bestelling voor de geboortekaartjes definitief gingen plaatsen. Dat stomme tweede gordijn was na anderhalf uur klooien nog steeds niet klaar en ik was ondertussen in staat om de naaimachine in kwestie uit het raam te kieperen.

Bij thuiskomst keek ik naar het tweede gordijn en besloot me niet te laten afzeiken door een -misschien wel 30 jaar oude- naaimachine en pakte de klus weer op. Trok er eerst maar een proeflapje doorheen en hoewel de naad er redelijk slapjes* uitzag zag ik geen lussen meer en hoefde ik niet te vechten om het lapje van de machine af te krijgen. Per direct propte ik mijn gordijn in het ding en deed zo snel mogelijk wat ik moest doen. De tweede zoom verdient dan ook geen schoonheidsprijs, maar mijn gordijnen waren af. Nouja, op één ding na dan: er moest nog een strijkijzer overheen.

Nu moeten jullie weten: ik strijk nóóit. Ik heb van mijn moeder geleerd dat een huishouden prima zonder strijken kan. De meeste kledingstukken kreuken niet of amper, enkele dingen moet je niet te lang in de machine laten zitten en even uitslaan, van handdoeken en theedoeken boeit het me niet als ze gekreukt zijn en kleding die écht niet toonbaar is zonder te strijken draag ik gewoon nooit meer. Verkeerd gekocht, vind ik dan. Dus dat werd even graven: een strijkijzer en een strijkplank héb ik namelijk wel. Voor het zeldzame geval dat ik het ineens wel heel belangrijk vind, zoals deze gordijnen bijvoorbeeld. En ik Streek. En nu hangen er dus gordijnen in de babykamer en ik ben er trots op!

En dankzij die twee gordijnen weet ik nu twee dingen heel zeker:

1. Ik wil dolgraag een nieuwe naaimachine,
2. Mijn strijkijzer moet nodig eens ontkalkt worden als ik wil dat hij niet op willekeurige momenten met sloten water gaat strooien.

Al met al dus een leerzame en vruchtbare dag. En ik ben bang dat ik nu nog minstens anderhalf jaar op ga hikken tegen het inkorten van de overgebleven gordijnen, die ik in de keuken wil. Tja..

*: Slapjes bedoel ik in die zin, dat de steek niet echt aangetrokken was en er meer bovenop lag als bij de eerder gemaakte naden.

Nooit geweten dat dat kon, maar mijn buik is gekrompen, en niet zo’n beetje ook! Was de baby al aardig ingedaald, na nog een ochtendje indalingspijn en wat rare bewegingen van binnen durf ik nu te denken dat hij nu toch echt helemaal danwel bijna helemaal is gezakt (en wellicht ook al vast ligt). Daarnaast denk ik dat Streepje nu is gedraaid; voorheen lag hij met zijn rug in mijn linkerzij en met zijn benen in de rechter. Nadat ik Paul van dit heuglijke feit op de hoogte had gesteld strompelde ik uit bed, keek in de spiegel, en viel zowat om van verbazing. Naar beneden kijken leverde zelfs nog een spannender beeld op: ik kan mijn voeten weer zien! See for yourself, dit is met 35 weken precies (waarna ik, naar horen zeggen, in eerste instantie nog zichtbaar gegroeid was):

En dit is vandaag, met 36 weken en 1 dag! O_O

Maar gisteren moest ik even dingen met babywasjes

Voordeel voor jullie: kunnen jullie niet alleen de wieg zien, maar ook een beetje meegenieten met al die blije kleine kleertjes!

Maar eerst de wieg:

Details stofjes en binnenbekleding met bijpassende knoopjes:

Is het niet prachtig? En dan natuurlijk het bonusgetal:

Een deel van de gekleurde babywas :love:

Vandaag mocht ik trouwens ook de proefdruk van het geboortekaartje ophalen (yay!), maar die houden jullie nog even tegoed Overigens komt de wieg op een andere, wat hogere standaard te staan, maar die is nog in bestelling. En de balonnen, lieve Janneman en Sanneke, had ik inderdaad ergens gelezen en die werken als een gek!

We tellen 32 dagen tot de dag dat ik ben uitgerekend en dit weekend heeft ons huis een laatste metamorfose ondergaan. In de woonkamer staat nu een box, met een boxkleed en een Nijntje-mobile. Ernaast staat een Maxicosi met een mooie blauwe voetenzak. In de babykamer staat een geweldig mooie, op en top bekleedde wieg*. En naast die wieg staat een wasrek met de eerste drogende babywas. Morgen volgt deel 2, als ik doekjes heb gehaald die gaan voorkomen dat Streepjes bruine pakje het blauwe vestje verkleurt, of het blauwe vestje het groene rompertje aansteekt, of anderszins. Vandaag hebben we de laatste details toegevoegd aan het geboortekaartje, zodat we vandeweek een proefdrukje op kunnen halen. Onze draagdoek is ondertussen ook in het land. En Paul haalde vandaag zijn vrijstellingen bij zijn tussentijdse toets, zodat hij bij zijn komende rij-examen alléén maar hoeft te rijden. Ik ben onder de indruk van dit alles. En ik cocoon nog even verder: nog eventjes maar..

*: Foto’s volgen. Ben ik alleen een klein beetje vergeten, vandaag.