Annibal's Weblog

Alweer langer geleden dan ik zou willen dat het was haalde ik drie kleine monstertjes op bij de buurvrouw van mijn vriendinnetje Mémé. Ze waren zes weken oud en hadden eigenlijk nog minimaal 2 weken langer bij hun mama zullen blijven. Maar helaas: hun oma, tevens aldaar woonachtig, vond de kleintjes maar niks en viel ze aan waar ze de mogelijkheid kreeg. Eerder dan gepland kreeg ik dus drie kleine katjes.

Vanaf het eerste moment dat ik ze zag, op het nest, was ik dol op ze en op het moment dat we ze gingen halen was ik al lang en breed verloren. En toch was het ook wel een beetje eng: zou ik wel begrijpen wat ze nodig hadden? Zou het wel lukken om ze te geven wat belangrijk was? Zouden we elkaar wel verstaan? Deze zorgen waren echter ongegrond; al vanaf dag 1 begreep ik op de één of andere manier exact wat ze nodig hadden, wat ze wilden, wat ze bedoelden. Ik herken hun stemmen en hun mauwtjes, ik snap hun gedraai en hun blikken. Ik weet, zonder dat ik zelf snap hoe, precies hoe te handelen. Ik weet wanneer er iets niet klopt. Ik zie het meteen als ze ziek zijn. Gisteravond nog: we lagen al in bed maar waren nog aan het lezen toen ik op de achtergrond Loki hoorde mauwen.”Wil je misschien even gaan kijken?” vroeg ik Paul. “Dit is niet zijn normale speel-mauw.”

Paul ging kijken maar kon Loki niet vinden. Dat klopte, want hij zat opgesloten in de badkamer. Was ik even blij dat ik mijn katten versta! Op de één of andere manier geeft het feit dat ik dit kan mij ook meer vertrouwen in strakjes, wanneer wij ‘ineens’ een kind hebben. Ik ben niet bang dat ik hem niet zal kunnen ‘verstaan’. Ik weet dat ik mijn instincten kan volgen; als ik dit met mijn katten-baby’s kan, kan ik dat met mijn eigen kleintje zéker ook

Op de foto: Beertje, 7 weken oud.

Het waren veelbewogen dagen. Mijn eerste week thuis sloot ik af met een ritje naar mijn werk met een grote tas koekjes en ander lekkers. Even fatsoenlijk afscheid nemen, gedag zeggen tegen mijn collega’s. Afsluiten. Het was fijn iedereen nog even te spreken (waaronder mijn leidinggevende, die sinds eergisteren weer terug is van vakantie), maar ook raar om daar te zijn. Het is pas een week terug, maar even voelt het niet meer als mijn plekje. Ik moet daar even niet meer zijn, mijn plaats is nu daar waar mijn kind zijn laatste weken in mijn buik het allerbeste kan groeien. Ik weet waar dat is en ik hou me eraan.

Afgelopen donderdag beviel vriendinnetje Maaike van haar zoon Tobias en vandaag mogen wij Tobias én zijn ouders een dikke knuffel gaan geven. Ik kijk ernaar uit, het is zo bijzonder wanneer je vrienden ouders worden.. Ik ben vreselijk blij voor hen en ik ben súpernieuwsgierig naar de kleine vent Zaterdag bereikte ons opnieuw goed nieuws: ook mijn nichtje Marcella is bevallen en zij bracht een dochter met de naam Jileyna ter wereld. Helaas heeft Jileyna moeite met het binnenhouden van haar voedingen, dus nu ligt zij nog in het ziekenhuis. We hopen heel hard dat ze snel naar huis mag..

En dit laatste nieuws bereikte ons tijdens een familiereünie waarbij ik voor het eerst in mijn volwassen leven familieleden van mijn opa heb ontmoet. Omdat wij, de neven en de nichten, alsook de meeste aangetrouwde ooms en tantes, mijn opa nooit hebben gezien was het voor velen van ons een wonderbaarlijke gebeurtenis met een vreemde vorm van herkenning: nooit hebben wij bijvoorbeeld geweten dat neef Bart zo vreselijk veel op opa lijkt. Er kwam een nichtje van ons binnen die eigenlijk niet zou komen. Maar dat bleek uiteindelijk een kleindochter van opa’s broer te zijn. Opa’s broer heeft mij een beeld gegeven van hoe mijn opa er ongeveer uit zou hebben gezien wanneer ik hem nog zou hebben meegemaakt. En dat het naast dit feest van herkenning ook erg gezellig en leuk was om al deze familie, zowel bekenden als onbekenden (weer eens) te zien hoef ik wellicht niet eens uit te leggen

Op de foto zie je de Kroezeboom en de naastgelegen plek waar in vervlogen tijden stiekum kerkdiensten werden gehouden. Wellicht hebben voorvaderen van mij hier gebeden?

“Ding!” luidt de bel de laatste ronde in. Moeizaam staat de bokser op. De ronde waarna de wedstrijd op punten wordt beslecht, indien er geen K.O. valt te melden. Het publiek houdt de adem in; het ziet er niet naar uit dat het tellen van de punten nodig zal zijn. De bokser zwalkt gewond de ring verder in.

Dan gebeurt er iets onverwachts: de bokser sluit de ogen en heft de armen op, alsof hij zijn overwinningsapplaus in ontvangst neemt. Het is totaal stil. Het publiek noch de scheidsrechter durven een vin te verroeren. De tegenstander twijfelt: moet hij nu vechten? Wachten? Wat ís dit? En de bokser opent de ogen en stapt de ring uit. Dit gevecht is voorbij.

En de camera’s van de fotografen flitsen, maar het deert hem niet. Hij weet dat hij heeft gewonnen.

Die bokser, dat ben ik. Ik heb het uitgezongen tot 3 weken voor mijn verlof, maar nu is mijn gevecht klaar. En ik wil het niet langer zien als opgeven: ik heb gewonnen. Falen is dit niet, falen is als ik nog langer weiger goed voor mezelf en mijn kind te zorgen..