Alweer langer geleden dan ik zou willen dat het was haalde ik drie kleine monstertjes op bij de buurvrouw van mijn vriendinnetje Mémé. Ze waren zes weken oud en hadden eigenlijk nog minimaal 2 weken langer bij hun mama zullen blijven. Maar helaas: hun oma, tevens aldaar woonachtig, vond de kleintjes maar niks en viel ze aan waar ze de mogelijkheid kreeg. Eerder dan gepland kreeg ik dus drie kleine katjes.
Vanaf het eerste moment dat ik ze zag, op het nest, was ik dol op ze en op het moment dat we ze gingen halen was ik al lang en breed verloren. En toch was het ook wel een beetje eng: zou ik wel begrijpen wat ze nodig hadden? Zou het wel lukken om ze te geven wat belangrijk was? Zouden we elkaar wel verstaan? Deze zorgen waren echter ongegrond; al vanaf dag 1 begreep ik op de één of andere manier exact wat ze nodig hadden, wat ze wilden, wat ze bedoelden. Ik herken hun stemmen en hun mauwtjes, ik snap hun gedraai en hun blikken. Ik weet, zonder dat ik zelf snap hoe, precies hoe te handelen. Ik weet wanneer er iets niet klopt. Ik zie het meteen als ze ziek zijn. Gisteravond nog: we lagen al in bed maar waren nog aan het lezen toen ik op de achtergrond Loki hoorde mauwen.”Wil je misschien even gaan kijken?” vroeg ik Paul. “Dit is niet zijn normale speel-mauw.”
Paul ging kijken maar kon Loki niet vinden. Dat klopte, want hij zat opgesloten in de badkamer. Was ik even blij dat ik mijn katten versta! Op de één of andere manier geeft het feit dat ik dit kan mij ook meer vertrouwen in strakjes, wanneer wij ‘ineens’ een kind hebben. Ik ben niet bang dat ik hem niet zal kunnen ‘verstaan’. Ik weet dat ik mijn instincten kan volgen; als ik dit met mijn katten-baby’s kan, kan ik dat met mijn eigen kleintje zéker ook 
Op de foto: Beertje, 7 weken oud.
October 9th, 2009 at 16:44
Mooie foto!
Ik denk dat iedere vrouw het instinct heeft haar eigen kind te begrijpen (al kijk ik soms tv en moet ik concluderen dat niet iedereen even goed in contact staat met dat instinct), maar dat je door het opvoeden van je katten zeker weet dat je het in je hebt, lijkt me een heel goed en veilig gevoel.
October 9th, 2009 at 19:45
Hoi Naknak,
Dat heb je helemaal goed begrepen!!!!!!
October 9th, 2009 at 19:50
klopt helemaal! zo herkende ik gisteren ineens weer het er-is-een-muis-miauwtje.. en t klopte.. vandaag weer dus..:(.. mag ik jouw 3 monsters erbij lenen? 6 katten ought to do it
October 9th, 2009 at 22:42
En of dat gaat lukken, wees daar maar geen moment bang voor.
Het heeft mij ook enorm verbaasd hoeveel dingen je intuitief al aanvoelt; zowel qua verzorgend handelen als qua (ideeen over de) opvoeding. Terwijl álles de eerste keer heeft, en soms best als een vuurdoop kan voelen.
Verder je gezonde verstand gebruiken en dan kom je een heel eind.
October 10th, 2009 at 07:16
Mooi gezegd!
October 10th, 2009 at 11:34
Kijk! Hier wist ik dus heel het bestaan niet van he.. Wat leuk om te lezen!! Met mij alles goed!
October 10th, 2009 at 13:18
ja, helemaal waar! lekker hè, dat vertrouwen. joh, komt allemaal méér dan goed;-)
October 11th, 2009 at 12:25
ik ga de film ‘look who’s talking’ met john travolta ineens met heel andere ogen bekijken…
October 14th, 2009 at 08:11
Hetzelfde hier.
Ze hebben allemaal een eigen stem.