was ik exáct 35 weken zwanger. En maakte ik deze foto’s:
Fat chick in da house! 
Woensdag bij de verloskundige bleek dat Streepje al keurig was ingedaald en verder was alles prima.
En ondertussen is ons huis schoon en opgeruimd en kan ons weekend beginnen..
Ik weet niet wie er zenuwachtiger was, hij of ik. Het was erop of eronder: het niet halen zou betekenen dat het volledige plan spaak zou lopen en dat er serieus nagedacht zou moeten worden over ‘hoe nu verder’.
Bij zijn vertrek kreeg ik nog een kus, het volgende bericht kreeg ik via mijn voicemail, omdat ik net te laat was met opnemen. Vanuit een telefooncel, want de batterij van zijn telefoon was leeg: “Ik ben geslaagd!!”
Verschrikkelijk balen dat ik hem niet even terug kon bellen. Maar óók verschrikkelijk blij: zijn theorie-certificaat is binnen, dus de binnen érg afzienbare tijd geplande tussentijdse toets en het daar in rap tempo op volgende examen kunnen nu zonder problemen worden gedaan. Zou hij het redden? Een rijbewijs voor ik beval? Dat wás eigenlijk het einddoel, maar als hij het niet haalt zullen we daar niet mee zitten. Dan heeft hij op z’n minst snel ná de geboorte van Streepje zijn rijbewijs en dat lijkt ons ook al erg fijn. Voor nu ben ik in elk geval erg trots op hem, want ik vind het toch écht wel een prestatie, onder zulke druk. Nog héél eventjes doorzetten en misschien.. Is hij er dan al vanaf!
Onze wasbare luiertjes! :w00t:
We hebben ervoor gekozen een gevariëerd pakket samen te stellen waarbij we verschillende merken uit kunnen proberen. Dit werd ons aangeraden en het leek ons logisch: zo kom je erachter wat het beste zit bij je kind en heb je bij verschillende gelegenheden keuze en kun je de luier die je gebruikt het beste afstemmen op de behoefte die je op dat moment hebt. Liever geen hele dikke luierkont, of juist maximale absorbtie? Er komen nog 4 luiertjes van een ander merk aan, maar met dit startpakket zijn we alweer súperblij.. Laat die baby maar komen
Pasgeleden bestelde ik wat spullen in Engeland. Ik stelde me in op een behoorlijke bezorgtijd, want mijn ervaring leert dat pakjes uit GB er gemiddeld langer over doen als post uit verre aziatische landen. Dit bleek echter ongegrond: vrijdag, bij thuiskomst, lag er al een briefje van de bezorgdienst in de bus. Ik kon via de website een nieuwe bezorg-afspraak maken en ik gaf aldaar aan dat ik het wel even op zou gaan halen bij een afhaalpunt. Maandag, zei de site, na 17.00 uur zou dat kunnen.
Dus ik gisteren naar het afhaalpunt, maar mijn pakje bleek er niet te zijn. De vriendelijke meneer daar schreef mijn naam en nummer op en zei me dat hij me zou bellen zodra het er was. Hij dacht dat dat wel met een dagje geregeld zou zijn. Maar vandaag wachtte ik de hele dag, hield mijn telefoon met argusogen in de gaten, bekeek de website van de bezorgdienst eens en nog eens, maar helaas. Niks. Ik begon lichtelijk te stressen: als ze het pakje retour afzender zouden sturen staan we er gekleurd op: de inhoud ervan is reeds betaald en is niet goedkoop! Ik besloot de klantenservice te mailen met de vraag of het mogelijk was het pakje te traceren. En, oh hulde, met 20 minuten kwam het antwoord: mijn melding op de site was niet juist doorgekomen, dus was het niet naar het afhaalpunt gebracht. Morgen, na 16.00 uur, zou het er wél zijn. Pfiew, toch wel een opluchting.. En raad eens? Aan het eind van de middag belde een bezorgde meneer van het pakjes-ophaalpunt, omdat hij bij de zending van vandaag wederom geen pakje voor mij had zitten. Wat een service! 
De muur die we een week geleden maakten:
De muur waar we vandaag mee aan de slag gingen:
Daarna de commode in elkaar:
Het bijgeleverde sierplankje vonden we niet mooi, dus vroegen we mijn vader er een vervangend plankje voor te maken. Dat deed hij, en hóe! :
Dus zo is het nu:
Briljánt he? :w00t: We zijn zó trots! Nu alleen nog de wieg erin, en we zijn er!
Ik was al bijna vergeten hoe het voelt om zelf mijn boontjes te kunnen doppen. Als je al een tijd behoorlijk afhankelijk bent van anderen voor de meest uiteenlopende zaken (tel daar sinds vandaag ‘mijn veters strikken als er even geen stoel voorhanden is’ bij op) ontwen je het bevredigende gevoel van iets zélf doen. Iets áfronden. Maar nu we de laatste hand aan de babykamer aan het leggen zijn is er een klusje dat ik heel goed zelluf kan: we hebben zelfs stickers gemaakt voor de tweede muur die we willen versieren en de prints hiervan moeten worden uitgesneden. En dat is een prima werkje voor een Dikkie Dik en ookal heb ik nu chronisch 2 lamme armen, zodadelijk ga ik de laatste 10 stickers doen en dan zit het klusje erop. Iets dat ik helemaal alleen heb kunnen doen! Yay!
Morgen gaan we* ze dan opplakken en hopelijk kan komende week ergens de commode in elkaar gezet worden. Dan hangt Paul meteen ook de rails en de gordijnen op, en dan vind ik het wel tijd voor foto’s. (Hoewel ik me morgen waarschijnlijk toch niet kan bedwingen en vast al wel een muurtje of twee neerzet hier..) :w00t:
We hebben met elkaar afgesproken dat de kamer uiterlijk komend weekend klaar zal zijn en dat geeft mij een heleboel rust, want ik stuiter zo onderhand op mijn hoofd de kamer door van dat onafgemaakte kamertje. Dat het eindresultaat bizár leuk is maakt dan wel weer een hele hoop goed hoor
Verders is er eigenlijk weinig te melden hier, het gaat best goed eigenlijk. Wat rug, bekken en been betreft heb ik goede en minder goede dagen, de ijzerpillen hielpen binnen een paar dagen al waardoor ik de meeste dagen nu prima doorkom zonder middagtukje what-so-ever (een hele verbetering: ik heb ineens een heleboel extra dag!) en ik heb geen idee wat ik uitvoer, maar ik héb het me toch druk hierzo! Ik kom mijn dagen prima door, dus..
*: Dat betekent dan dat Paul ze opplakt terwijl ik aanwijzingen geef vanaf de voedingsstoel-to-be
Verbazingwekkend hoe snel je verregaande staat van Zen als sneeuw voor de zon kan verdwijnen als je de rekening van je autokeuring-slash-reparatie gepresenteerd krijgt..
Het is heel raar, maar ook leuk en bijzonder: de tijd is aangebroken dat ik alléén zwanger ben. Dat ben ik nog nooit geweest, namelijk. Altijd was ik samen zwanger met meerdere vriendinnetjes, maar na Renata, Nienke en Maaike is nu ook Eefke bevallen. En ik ben zo trots op mijn vriendinnen, en hun kindertjes zijn zo lief, en wat zijn ze sterk en stoer, mijn mama-vriendinnen!
Voor mijn gevoel zijn alle baby’s nu geboren en is het plaatje compleet. Maar er mist er natuurlijk nog één: de hekkensluiter, de Benjamin van het stel. Bij ons komt er ook nog een baby! Wij moeten nog de laatste loodjes door! Maar dat wordt ons wel makkelijk gemaakt: bij onze vrienden kunnen we alvast baby’s knuffelen, we hebben weer schot in de zaak wat de babykamer betreft en gisteren was het gezellig bij Wim en mijn ouders, waar we Wim’s verjaardag vierden. Mijn vader kreeg voor het eerst een schop van zijn kleinzoon en mijn moeder serveerde ons heerlijke haring.
Vanavond mogen we dan ook nog eens met Eefke’s Semmie gaan knuffelen, dus ik ben de koning te rijk. En strakjes, later, als wij dan óók groot zijn en ons kleine Streepje zich voegt bij de rest van het stel, in de wereld in plaats van in mijn buik, dan worden onze kinderen vriendjes. Net als wij!
N.B.: Ik hád dus de grote spiegel schoongemaakt, laatst. Gelukkig heb ik echter tóch nog ergens een vieze spiegel kunnen vinden :w00t:
De auto is naar de monteur om gekeurd te worden. Het op-maat-te-maken-wiegmatrasje is besteld. Ik ben weer goedgekeurd bij de verloskundige, evenals Streepje. De ijzerpillen die ik echter wel voorgeschreven heb gekregen zijn opgehaald, net als de nieuwe medicijntjes tegen het maagzuur dat mij al dagen vreselijk plaagt. Ik heb genoten van mijn walvissen-klasje, de rekeningen zijn betaald en de bij de Cesar-therapeute hoefde ik geen nieuwe afspraak te maken nu ze me voldoende heeft geleerd om mijn weg te kunnen vinden in mijn dagelijkse bezigheden. Paul gaat morgen opnieuw een nieuw identiteitsbewijs aanvragen (vandaag werd zijn pasfoto afgekeurd en ik snap er niks van: hij kijkt heel lelijk en hij ziet eruit alsof hij ziek is. Perfect toch, volgens ons aller overheid??).
En dat op maar 3 uur slaap.. Ik was vandaag scherper als ik zelf verwacht had en ik verbaas me er nog over. Maar nu is het tijd: mijn lampje wil uit. Met één voordeel: met al deze dingen in the pocket heb ik de ergste drukte achter de rug en kan ik me nu meer gaan richten op die kleine dingetjes waar ik maar geen rust voor kon vinden in mijn hoofd. Zoals het boek dat ik kreeg voor mijn verjaardag lezen. Adressen sorteren en opschrijven in mijn nieuwe adresboek. En wie weet, misschíen zelfs wel beginnen met het maken van een foto-album van onze trouwdag. Ik ben in elk geval nog stééds Zen
En juist wanneer ik heel erg geen zin heb in mijn yoga-les..
Kom ik héél Zen weer thuis
Morgen weer een écht logje, dames en heren!