RSS
FlickrDrukte
04 Sep 2009 8 Comments
Vandaag was een drukke dag. Niet qua afspraken, niet qua dingen móeten, niet qua planning. Hoewel ik uiteindelijk wél een paar dingen op de agenda had staan speelde de drukte zich voornamelijk intern af. In mijn buik. Met mijn voornemen uit te slapen* kon ik de boom in: Streepje was bij de eerste geluiden van Paul’s wekker meteen gruwelijk druk en het leek erop alsof hij zich een uitweg wilde verschaffen door zijn kont door mijn buikwand te duwen. Ofzo. Terwijl hij ondertussen op mijn blaas trappelde. En hoe hij het nú al voor elkaar heeft weet ik niet, maar ook de overige gezinsleden bleken te zijn betrokken in het complot: Loki hing (op luidruchtige wijze, I might add) in de luxaflex terwijl Max keihard heen en weer rende over mijn buik. Paul sliep onderwijl door het getetter van zijn wekker heen en viel telkens in slaap wanneer ik Max zijn richting oppropte in de hoop dat hij het stuiterende beest in bedwang zou houden.
Enfin, uitslapen werd ‘m dus niet. Chagrijnig van al dit geweld liet ik mijn hoop varen en klom mijn bed uit. Schreef eendelijk eens die ellenlange mail aan een vriendin, maakte een afspraak voor een informatie-avond over bevallen bij het ziekenhuis, betaalde de rekeningen, belde over wat onduidelijkheden inzake een verzekering en sprak nog even met een oud-collega en zijn lieftallige dochter (hoewel zij vooral interesse had in de katten, die ineens monsterlijk groot waren vergeleken met zo’n kleine hummel!). De ex-collega kwam namelijk een babybadje voor ons brengen dat hij niet meer kon gebruiken. Zo lief! (Thnx Michel 
) Tenslotte was ik blij dat deze klusjes ook allemaal weer geklaard waren.
Na mijn werk, bij de Cesartherapeute, liet Streepje nogmaals een sterk staaltje gymnastiek zien. Liggend op de grond moest ik een oefening doen, maar ik werd telkens afgeleid door het getrappel in mijn buik. Toen de therapeute iets zei over een spier die ik aanspande keek ik haar dan ook wazig aan: dat was ík helemaal niet, dat was een schop. Even later was zelfs de therapeute de draad volledig kwijt: mijn buik bobbelde, golfde en bewoog; de therapeute moest lachen en de oefening weer opnieuw. Ook thuis op de bank ging het door: ik kreeg een schop naar onderen ergens en ik veerde op van schrik. Ik heb geen idee wat hij raakte, maar prettig voelde het in elk geval níet.
Mijn kleine druktemaker begint groot en sterk te worden. Hoe hard het allemaal gaat, dat bleek wel uit het telefoontje dat ik ook nog ergens in de middag kreeg. De kraamzorg, om een afspraak te maken. Intake. Er komen dingen dichterbij. Véél dichterbij. Waar is die bak zand waar ik telkens mijn hoofd in had toch? Ik kan ‘m even niet meer vinden.. Gelukkig maar, dat ik zéker weet dat ze die Startrek-transporter nog wel uitvinden vóór mijn bevalling. Kunnen ze die koter zo mijn buik uitbeamen. Heb ik die grote bak zand tenminste ook nergens meer voor nodig!
*: Ik hoefde vandaag pas in de middag op mijn werk te zijn i.v.m. een onderbezetting in de middaguren nu er enkele full-timers met vakantie zijn.
Omdat ik bij Martine las over enge mensen en ‘info’ over je kinderen op het internet. Omdat ik strakjes een zoon heb om sterk voor te zijn, verstandig voor te doen. En omdat ik hierdoor getriggered was op iets dat me nog nooit was opgevallen in mijn control panel: de mogelijkheid om per logje te bepalen of er een password op moet. Dus besloot ik meteen de proef op de som te nemen: wat zien jullie nu, bij het kopje ‘test’? En wat zien jullie, wanneer jullie het wachtwoord ‘baby’ invoeren?