Annibal's Weblog

Het deed me genoegen te zien hoe ver haar rolstoel stond ingegraven tussen de spullen in de kelder, terwijl haar vriend ‘m voor me tevoorschijn pulkte. Wanneer een object zó lastig pakbaar is heb je het al een hele tijd niet nodig gehad en dat is in het geval van een rolstoel natuurlijk geweldig.

Nu kwam de stoel tevoorschijn en pompten onze mannen de banden op. Voor mij. Een prachtig smal, lichtgewicht exemplaar. Extreem wendbaar, licht om te sturen, een fijne zitting. We liepen ermee naar buiten en ik nam plaats*. Na de Ikea-rolstoel van vandeweek was deze stoel met name voor Paul een verademing. Dus we reden naar het centrum en begonnen ons dagje winkelen. En we deden véél: de Peek en Cloppenburg, de H&M, de Intertoys, de Douglas, de DE-winkel, de Free, de Mediamarkt, de Bart Smit, de Simon Levelt.. In de winkels hadden we rustig de tijd om te twijfelen over pakjes en truitjes, in de rij te staan voor de pashokjes, rondjes te lopen en te bemerken hoe rolstoel-onvriendelijk sommige winkels eigelijk wel niet zijn. Beladen met moois kwamen we weer terug.

Lynn was blij met haar bloemen (zo’n lieve uitleen mag natuurlijk niet onbeloond blijven) en wij waren blij met onze aankopen. Een paar leuke briljante pakjes en shirtjes voor Streepje. Een muziekdoos annex sterrenprojector voor op zijn slaapkamer. Paul kreeg lekkere koffiebonen uit het koffiewinkeltje. En ik kreeg een supermooie voedingstop en de gebaksbordjes die al maanden op mijn verlanglijstje stonden.

En de dag kon nog niet op: hierna reden we door naar de Binckhorst, waar de film waar ik een paar maanden terug de visagie voor deed in premère ging. De acteurs en medewerkers weer terugzien was al geweldig, maar ook nog eens de vruchten van onze inspanningen terugzien op het witte doek was gewoonweg briljant! Het is lastig om naar de film te kijken als film zonder je eigen werk constant in de weg te laten zitten, maar één ding weet ik zeker: het resultaat mag er zijn. Een heuse DVD namen we mee naar huis, maar daarbij nog iets anders: een besef van de hoeveelheid vrijheid die ik, en wij, verkregen hebben door deze rolstoel. Een hele dag winkelen en nog een filmpremière erachteraan: een paar weken geleden had ik dat niet voor mogelijk gehouden. Komend weekend hebben we een familieweekend van mijn moeders kant en we weten heel zeker: die rolstoel gaat mee. Niet achter hoeven blijven op de rest als ik dat niet wil. Gewoon meekunnen met de activiteiten die er eventueel zijn. Mijn eigen ding doen.. Vive la rolstoel!

*: Dat klinkt wat charmanter als het was: Lynn is smaller op de heupen en de stoel is op maat gemaakt. Ik pas er prima in, maar om tussen de zijschotten te komen is enig propwerk required

“Ik ben impressed door de hoeveelheid melk die jij naar binnen stouwt” zei Paul vandeweek tegen me. “Als dat met je verjaardag nog zo is krijg je een koe van me.”

Ik ben altijd al een melkdrinker geweest. Maar nu begint het belachelijke vormen aan te nemen: aan een pak van anderhalve liter heb ik op een dag vaak niet genoeg. Paul’s boodschappenlijstje wordt áltijd aangevuld met ‘én natuurlijk melk’. Ik heb er áltijd trek in en kan het zo goed als onbeperkt naar binnen blijven gieten. Maar eenmaal op mijn werk, waar ik geen melk heb staan omdat ik het zelf niet kan sjouwen, kom ik er ook altijd weer achter waarom mijn lijf zo debiel veel melk wil.

Na een paar uur zonder melk borrelt mijn maagzuur mijn slokdarm door. Sta ik in de fik. Rennies helpen maar heel even. Heil melk!

N.B.: Zou ik nu ook zo’n grote 80′s-strik op mijn hoofd moeten?

Hij zit tegen de muur, zijn benen gespreid. Ik zit ertussen; lig met mijn rug tegen zijn buik aan, mijn hoofd in zijn hals. Ik sluit mijn ogen terwijl hij zijn handen op mijn buik legt. De mijne leg ik er half overheen, half op mijn buik. Op haar aanwijzingen concentreren we ons op onze ademhaling en zonder dat we daar ons best voor doen ademen we al snel in één ritme. Ik voel de baby zachtjes, héél zachtjes bewegen in mijn buik. Mijn handen nemen hem niet waar, maar de rest van mijn wezen wel.

En dan, op dat yoga-matje, met een ontspannen lijf, mijn lief om me heen en onze zoon in mijn buik, voel ik ons zo perfect, zo met z’n drieën. Volledig volmaakt, volledig gelukkig. Ik probeer de tranen niet uit mijn gesloten ogen te laten rollen terwijl de lerares ons ondertussen stukje bij beetje vertelt ons lijf te ontspannen. Ontspan de hals. Ontspan de romp. En zo zitten, liggen, hangen we daar. Samen en met z’n drietjes tegelijk. Ik zweef. En een mooier moment als dit had ik zelden..

Ondertussen schrijft ze al dapper verhalen over de kraamtijd. Na een bevalling die ze overduidelijk aankon, maar waar ik zelf toch echt de rillingen van krijg. Sterke vrouw. Mijn lieve, roodharige vriendinnetje, ver weg met de auto maar toch zo na aan het hart, werd mama. Ocker is zijn naam. Sterk, een rots in de branding, rustig en pienter. Dat is hoe deze naam voor mij klinkt. En met zo’n mama en met zo’n papa zal hij zéker kunnen en mogen opgroeien tot de jongen die hij is, en wil zijn.

Is hij niet práchtig?

Ik walviste zwom mezelf weer een fijne woensdag toe. Bezocht de bedrijfsarts. Ik ging een halve dag mee met ons jaarlijkse bedrijfsuitje. Betreurde dit en bleef de volgende dag voor het eerst in mijn zwangerschap thuis de volgende dag, met een geradbraakt lijf. We waren bij mijn ouders om de verjaardag van mijn papa te vieren. De kraam-intake-mevrouw kwam langs en besprak allerlei belangrijke dingen met me. Ik leerde weer belangrijke nieuwe dingen bij de Cesar-therapeute. We deden boodschappen (bij de Jumbo) en mijn vriendinnetje Eefke kwam een bakje thee (of wat) drinken.

Er gebeurde van alles. En toch is mijn wereldje wonderbaarlijk klein op het moment. En waar ik voorheen gillend gek zou zijn geworden van van dat gemiesmuizer is het nu aangenaam om mezelf terug te trekken uit het drukke bestaan. Ik ben nog niet compleet uitgevochten met mijn fysieke beperkingen (viel gisteravond nog snotterend tegen mijn lief aan in slaap), maar dat mijn wereld even niet zo groot meer is voelt op de één of andere manier wel ok. Het enige dat ik op dit moment écht heel erg mis? Winkelen! Ik zou zo graag eens ‘in het echt’ op pad willen voor babyspullen. En dan niet één winkel in, rondje lopen, beetje kijken en dan snel naar de kassa en weer naar huis om het lijf rust te geven. Niet alleen maar een webshop afstruinen tot op de bodem. Gewoon weer eens rondkijken, winkeltjes in waar je langs loopt, zomaar omdat het er leuk uitziet, zien wat je tegenkomt.

Dit alles betekent alleen dat ik niet altijd evenveel spannends te melden heb hier. En dat is wel eens confronterend als je dan eens gaat zitten om te schrijven. Waar zou het in vredesnaam over moeten gaan? Lekker boeiend, dat ik nu een rennie of 6 nodig heb per etmaal. Héél logwaardig. Of dat ik bepaalde zwangerschapsbroeken heb die niet lekker meer zitten omdat mijn buik nu toch écht groot begint te worden. Woo-fucking-hoo. Ik verheug me al 3 dagen op de speciale koopavond bij de Prenatal, aanstaande woensdag. WOAH! Is het niet wat? Poeh poeh, nou nou..

Maar helaas, helaas, dit is het dan, op dit moment. Ik wens jullie dus maar gewoon een fijne voortzetting van het weekend en ga maar weer eens languit op de bank. Paul heeft Monsters vs. Aliens klaarstaan and I intend to enjoy it

Het kan wel eens gebeuren. Dat je dan in de supermarkt staat en dat een bepaald artikel dat je moet (of wil) hebben op is. Op zondag tegen sluitingstijd kan het zelfs tamelijk interessante vormen aannemen: lege rekken all over the place. Wij giechelen elkaar dan altijd gekscherend toe dat we gaan Sovjet-shoppen maar meestal komen we, hoewel het soms een beetje frustrerend kan zijn, toch wel aan onze spullen.

Alleen heb ik de laatste tijd niet echt meer het gevoel dat het iets is van de laatste momenten van de dag, of de laatste dagen van de week. De afgelopen tijd heb ik eigenlijk het gevoel dat ik constánt achter het net vis wanneer ik in de supermarkt kom; er is altijd wel één artikel dat niet te krijgen is. Laatst was de kattenvoer-meter in de vriezer behoorlijk low, maar kon ik geen kippenhartjes, geen kippenlevertjes, geen kippenvleugeltjes en óók al geen diepgevroren koolvisfilet vinden. Grmbl. De keer ervoor was de melk op en die keer daar weer voor was ons vaste merk boter niet te vinden. Regelmatig ontbreekt ons kattengrit in de schappen, en als we pech hebben is er helemáál geen kattengrit, maar alleen nog maar houtsnipper voor in de kattenbak. En het probleem is: het is maar één supermarkt die hier last van lijkt te hebben: de Albert Heijn. En dan bedoel ik niet de AH hier om de hoek, maar álle AH’s. Structureel. En dan heeft meneer Albert ook nog eens bedacht dat het zijn eigen merk bij mensen door de strot wil rammen en zijn bepaalde artikelen dus niet meer van een ander merk te krijgen. Erg vervelend, als je bijvoorbeeld de AH vruchtenhagel niet te vreten vind.Of neem nu de melk: met veel bombarie werd een tijd terug de houdbaarheidsdatum van een A-merk verbeterd. Dus onze vrienden van de Albert deden hetzelfde met het huismerk. Om vervolgens zo in te kopen dat niet de klant, maar de supermarkt zelf er het meeste van profiteert. Als ik er een pak melk ga halen is de houdbaarheidsdatum zelden verder als een dag of 3, 4 later. Tja..

Vandaag was ik speciaal omgelopen langs de AH omdat ik zo’n trek had in een plakje verse jonge goudse kaas op mijn middagboterhammetje. Maar er was verdorie in héél die fucking AH geen plak verse jonge kaas meer te vinden, op één merk na dat ik vies vind. Wel blokken kaas, maar daar gooi ik dan de helft beschimmeld van weg omdat ik niet veel kaas eet. Dus vroeg ik netjes aan de AH-dame die in de buurt stond of er nog gesneden jonge kaas achter lag. Met een muil op half zeven kreeg ik te verstaan dat het er gewoon lag. En anders was het op. En toen deed ik (of waren het mijn hormonen? Ja, vast mijn hormonen, laat ik die dooddoener eens uit de kast trekken :w00t: ) *borrel* en heb ik het veels te grote blok kaas dat ik in mijn handen had met een *bonk* terug in de bak waar ik ‘m uit had gemikt. Ik weet zéker dat ik haar bedankt heb (wellicht niet op z’n aller-aardigst, maar dan moet je maar niet met je smoel op half zeven je klanten afsnauwen), maar terwijl ik wegliep kreeg ik nog een debiele opmerking naar mijn hoofd omdat ik mijn vriendelijke AH-medewerkster niet bedankt zou hebben ook. Stom wijf. Kokend liep ik de Albert Heijn weer uit. Ik ben met mijn pijnlijke lijf omgelopen om een plakje káás te kopen, meer hoefde ik niet, en vervolgens is het niet alleen óp, maar wordt ik ook nog eens afgesnauwd door mevrouw de brood-doos? Wát een gezelligheid. Ik word er wéér laaiend van als ik eraan denk!

En weet je wat nu het ergste is? De Albert Heijn is zo ondertussen níet meer te vermijden. Alle supermarkten in de wijde omgeving zijn overgenomen door de heren en dames Ahold en ik spuug erop. Ze hebben hier een halve monopolie in de stad opgebouwd en je moet echt aanzienlijke moeite doen om in een andere winkel dan die met de blauwe letters erop terecht te komen. Maar dat is vanaf nu wel precíes wat ik ga proberen, want ik ben de Albert echt MEER dan zat. Bluh.

Waar kan een mens zich druk om maken, vraag je je wellicht af. Ik ook, enerzijds. “Doe niet zo achterlijk!” gilt een stemmetje ergens van binnen toe. Maar ergens, érgens kan ik het gewoon niet hebben. Eerst koop je zo goed als alle supermarkten op en dan ga je vervolgens dít soort klote-acties uithalen. En dan maar gillen op tv, de billboards en de radio dat je zo geweldig bent..

Ik hou van muziek. Concerten en festivals lopen als een rode draad door mijn leven. Ik droom muziek. Vannacht moest ik telkens andere werkzaamheden verrichten in andere ruimten, en in elke ruimte stond andere, fijne muziek op. Waar ik héél hard op ging dansen, en al gauw bijval kreeg van de mensen die beneden op het strand (?) waren. Mijn collega kwam nog langs en schonk cocktails voor ons in en we dansten samen op Reel Big Fish.

Vaak als ik wakker wordt heb ik ook een liedje in mijn hoofd. Meestal zijn dat liedjes die ik liever niet in mijn hoofd zou hebben (zo werd ik vandeweek wakker met Lady Gaga in mijn hoofd, for crying out loud), maar soms zit daar ook wel eens een juweeltje tussen dat ik met plezier een hele dag langs ‘hoor’ komen. Nuriet u vandaag met me mee?

There must be some kind of way out of here
Said the joker to the thief
Theres too much confusion
I cant get no relief
Businessman they drink my wine
Plow men dig my earth
None will level on the line
Nobody of it is worth
Hey hey

No reason to get excited
The thief he kindly spoke
There are many here among us
Who feel that life is but a joke but uh
But you and I weve been through that
And this is not our fate
So let us not talk falsely now
The hours getting late
Hey

Hey

All along the watchtower
Princes kept the view
While all the women came and went
Bare-foot servants to, but huh
Outside in the cold distance
A wild cat did growl
Two riders were approachin
And the wind began to howl
Hey
Oh
All along the watchtower
Hear you sing around the watch
Gotta beware gotta beware I will
Yeah
Ooh baby
All along the watchtower

Gewoon iets eten bij de Mekdonnels.

Gewoon een (prachtige) film kijken.

Gewoon een beetje kletsen in de tram, op weg naar huis.

Gewoon een beetje lachen om suffe dingen.

Gewoon samen zijn.

Genietend van elkaars gezelschap.

Als dit allemaal zo gewoon is, waarom voelt het dan toch zo bijzonder?

Nu ik beter weet hoe ik om moet gaan met mijn klachten, mijn lijf mij luid en duidelijk te kennen heeft gegeven niet te negeren wat het me vertelt en ik heb besloten ernaar te gaan luisteren gaat het een stuk beter. De pijn is over het algemeen stabiel, op een draaglijk niveau. Langzaam maar zeker wen ik eraan dat ik weer wat dingetjes kan. Het blijft altijd oppassen, maar wanneer je vantevoren goed nadenkt over wát je doet en hoe je dat aan gaat pakken kun je, bijvoorbeeld, met je broertje mee een paar foto’s maken voor een foto-project.

En dan maakt hij er ook nog even eentje van jou met je lief, bijvoorbeeld:

En het leukste was, hoeveel lol we hadden bij het maken van de foto’s. Eefke en haar vriend Maurice, Wim, Paul en ik hebben zo hard staan lachen dat ik ervan moest huilen. Ik voel me beter in mijn vel, nu. En ik begin er weer een beetje lol in te krijgen. Fuck de pijn in mijn lijf, ik kan weer een beetje leven!

Dat het evenwicht teer is, dat besef ik me terderge. Het is niet spontaan gedaan met het krachtsverlies, het op de bank liggen, het moeilijke lopen of omdraaien. Buiten het beeld van hierboven staan onze kampeerstoelen, en de auto waarmee we zijn gekomen op minimale afstand. Maar zo zal het zijn. Hulpmiddelen waar mogelijk, maar een grote lach op mijn gezicht. Morgen ga ik voor het eerst in twee-en-een-halve maand tijd uit met mijn man. We gaan naar 9 , de nieuwe film van Tim Burton die vanaf morgen gaat draaien. En daar verheug ik me op als een klein kind!

P.S.: Voor de statistiek heb ik ook nog een ‘gewone’ buikfoto gemaakt in mijn -min of meer- gebruikelijke positie. Ik begin een dikkie te worden!

Ik slaap al een weekje of twee steeds minder goed. Lig veel wakker, heb moeite weer in slaap te komen als mijn slaap eenmaal ergens door verstoord wordt. Al veel eerder had ik gelezen dat dit te maken zóu kunnen hebben met je veranderende lijf, dat meer steun nodig hebt. Velen zijn erg enthousiast over het gebruik van een voedingskussen wanneer je hier last van hebt. En als de baby er eenmaal is kun je het kussen gebruiken om het voeden te vergemakkelijken.

Dit kussen had ik dus al heel lang op mijn lijstje staan. Gisteren was het moment dan daar: de proef ging op de som en het kussen mee naar huis. Vannacht sliep ik er voor het eerst tegenaan (en creëerde zodoende een afstand tussen mij en mijn lief). Sliep ik lekkerder? Ik heb geen idee. Ik heb namelijk de gehele nacht doorgeslapen en heb er dus niet zo veel van gemerkt. Zelfs mijn gebruikelijke toiletgang weet ik niet zeker meer, volgens mij ben ik er dwars doorheen geslapen.  De enige reden dat ik zeker weet dat ik geweest ben is dat ik niet op knappen stond toen ik vanochtend om een uur of 11 (!!) mijn bed uitkwam. Evengoed denk ik dat dit voedingskussen de potentie heeft om één van mijn favoriete aankopen van de afgelopen tijd te worden.

En vanmorgen, toen ik vond dat het tijd werd voor Paul om óók uit bed te komen, ontdekte ik nog een tweede voordeel van dit gevaarte: bij een pillowfight ben je zwáár in het voordeel!