Sommige dingen zijn vreselijk oneerlijk. Sommige verliezen zijn zinloos. Ik huil met hen mee en weet dat ik het niet begrijpen kan. Maar wat ik wél weet is dat zelfs het voelen van een fractie van een fractie van hun verdriet mij al volledig van mijn stuk heeft gebracht. Ik denk aan hen.
Ondanks onszelf besloten we vanmiddag even op pad te gaan. Paul had een onderdeel nodig om zijn kapotte fiets te maken en ik wilde mijn koptelefoon terugbrengen naar de winkel omdat de rechter oorschelp er te pas en te onpas vanaf viel. We sloten dus het balkon af en stapten op de tram.
Na de fietsenwinkel en de audiozaak had ik ondertussen ook nog een andere missie bedacht: open zomerschoenen. Ik loop nu door de warmte vooral op teenslippers, maar nu mijn rug, bekken en benen steeds meer tegen gaan werken* leek het advies dat ik kreeg om steviger stappers aan te schaffen me erg terecht. Voor he eerst in mijn leven ging ik op zoek naar sandalen; enkelbandjes waren namelijk een voorwaarde.
We begaven ons in de drukte en na een boel winkels met niets dat mij ook maar toegrijnsde vond ik in de Clarks-winkel meerdere paren die ik leuk vond. Een boel vijven en zessen** later maakte ik mijn keuze en liepen we terug naar de tram met mijn teenslipers in de schoenendoos.
Vol trots (én verbazing: IK! Op sandálen!) bekeek ik voor de zoveelste keer mijn spiegelbeeld in onze portiekdeur en liep al naar mijn voeten kijkend de trappen op. Tot ik gemauw hoorde. Hárd gemauw. Het klonk niet als een vreemde kat buiten. Het klonk als Loki.. Ik haastte me de trappen verder op: er was iets niet goed. De voordeur ging open, Beertje begroette me en Max kwam ook aanlopen. “Loki??” Ik rende half door het huis maar hij kwam niet. Ik zag hem niet. Hij reageerde wél op mijn geroep en ergens halverwege de gang realiseerde ik het me. Ik draaide me abrubt om, keek Paul aan en riep dat hij op het balkon zat. Het rooie koppie voor de ruit in de balkondeur bevestigde wat ik al wist: Loki heeft uren op het balkon gevangen gezeten, terwijl wij aan het dubben waren over sandalen, kletsten in de tram, even snel een half brood haalden..
Met een dik staartje van blijdschap rende hij naar me toe, de slaapkamer in en kroop tegen mijn benen. Eind goed al goed; na wat knuffels was alles weer ok. We gingen maar weer op het balkon zitten, alwaar we werden aangesproken door de buurvrouw van de overkant: “ik wist niet welk nummer jullie waren!” riep ze ons toe vanaf haar terras. Ze bleek met haar dochter de halve buurt af te hebben gezocht naar de zielige kat die zo hard en zielig aan het mauwen was… Toen ze erachter kwam dat het bij ons vandaan kwam wist ze dat het wel goed zat, maar ik voelde me éxtra opgelaten: ik had niet alleen mijn kat opgesloten op het balkon, ik had ook nog eens de buurvrouw een speurtocht aangedaan.
Gelukkig kon ze er wel om lachen, en vanaf nu weet zij op welk nummer wij wonen. Pfiew..
*: Over anderhalve week zal ik mijn eerste Cesar-therapiebehandeling ondergaan.
**: Kan ik ze nog zélf aantrekken als mijn buik straks dikker is? Zullen ze nog wel draagbaar zijn als ik meer vocht zou gaan vasthouden in mijn voeten en benen?
Een nieuwe tas kopen kost mij doorgaans weinig moeite. Sterker nog: normaalgesproken heb ik zelden of nooit écht een nieuwe tas nodig, omdat ik meestal ver voordat mijn ‘huidige’ tas op is alweer een nieuwe hartendief tegen het lijf loop. Hoe anders is dat sinds ik dik twee jaar geleden volledig in katzwijm de winkel uitgedragen moest worden van die éne tas van Pussy de Luxe. Ik ging tussendoor nog wel eens vreemd met een andere tas, voor bepaalde gelegenheden, maar ik durf te stellen dat ik vandaag de dag nog even gehecht ben aan díe tas als de dag dat ik haar kocht.
Maar helaas, ook aan alle goede dingen komt een eind: na twee jaar intensief gebruikt te zijn beginnen de ritsen te haperen, is het laagje lak langzaam aan het afslijten en beginnen de hoeken wel héél erg lelijk te worden. Teleurgesteld droeg ik mijzelf de missie op een nieuwe tas te vinden.. Waar ik vervolgens alweer wéken, zo niet maanden mee bezig ben, omdat ik niets kan vinden dat aan mijn oude tas kan tippen. Er is een week of twee geleden een Pussy de Luxe-tas nieuw in de collectie gekomen die ik leuk vind, maar ik twijfelde. Was dit ‘m wel? En dat dacht ik bij elke tas die ik tegenkwam. Zelfs die collectie Pip-tassen die overal ineens opduikt: nee.
En toen, bij toeval, vond ik vandaag een tas waarvan ik dacht “ja, deze tas is wel erg mooi.” Een tas van een kunstenares waat ik al een tijdje heel vrolijk van word. Dus na wat getwijfel heb ik nu een nieuwe tas. Eentje van Catalina Estrada, jawel. En hoewel het nog steeds niet de liefde op het eerste gezicht is van díe orde van grootte als bij mijn oude tas , ben ik er wel heel erg blij mee. Ookal denk ik dat ik zéker ook nog die Pussy de Luxe-tas nodig heb om over het verlies heen te komen.. Mijn oude tas was namelijk wel een zwaargewicht 
Ik deed het rustiger aan en trok langzaam maar zeker bij van de rugpijn en de bijkomende pijnen. Mijn lief zette me met beide benen weer op de grond door op mijn “nouja, je hoeft in elk geval niet bang meer te zijn dat ik dit nog eens doe” te beantwoorden met een “neuh, dat weet ik namelijk wel zeker van wel“.
Mijn lief deed veel in huis, we ruilden het spel dat ik voor hem had gekocht voor een betere en verwelkomden mijn schoonouders hier thuis, i.p.v. onze geplande logeerpartij in Lelystad. We zochten en vonden mooie stoffen* waarmee de wieg waarin Streepje (net als zijn papa en peettante ooit) strakjes zal slapen en bekeken het ‘erfstuk’, dat echt nog heel mooi is. We barbeque-den met z’n vieren op ons balkon met een tussenpoos voor een zomerse bui en vandaag doen we lekker niks.
En morgen is het weer tijd om te werken. Ik vind het niet erg, ik ga deze flow vasthouden. Rustigaan, niet te veel, mijn eigen tempo.
Een mooi voornemen, niet?
*: Ze zijn geweldig leuk, maar wel erg ‘love-it-or-hate-it’, zeg maar. Ik ben mega-benieuwd hoe het eindresultaat zal zijn!