Sandalen en een sneue kat

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Pirate kitty and her kittens
Comments (4)

clarksOndanks onszelf besloten we vanmiddag even op pad te gaan. Paul had een onderdeel nodig om zijn kapotte fiets te maken en ik wilde mijn koptelefoon terugbrengen naar de winkel omdat de rechter oorschelp er te pas en te onpas vanaf viel. We sloten dus het balkon af en stapten op de tram.

Na de fietsenwinkel en de audiozaak had ik ondertussen ook nog een andere missie bedacht: open zomerschoenen. Ik loop nu door de warmte vooral op teenslippers, maar nu mijn rug, bekken en benen steeds meer tegen gaan werken* leek het advies dat ik kreeg om steviger stappers aan te schaffen me erg terecht. Voor he eerst in mijn leven ging ik op zoek naar sandalen; enkelbandjes waren namelijk een voorwaarde.

We begaven ons in de drukte en na een boel winkels met niets dat mij ook maar toegrijnsde vond ik in de Clarks-winkel meerdere paren die ik leuk vond. Een boel vijven en zessen** later maakte ik mijn keuze en liepen we terug naar de tram met mijn teenslipers in de schoenendoos.

Vol trots (én verbazing: IK! Op sandálen!) bekeek ik voor de zoveelste keer mijn spiegelbeeld in onze portiekdeur en liep al naar mijn voeten kijkend de trappen op. Tot ik gemauw hoorde. Hárd gemauw. Het klonk niet als een vreemde kat buiten. Het klonk als Loki.. Ik haastte me de trappen verder op: er was iets niet goed. De voordeur ging open, Beertje begroette me en Max kwam ook aanlopen. “Loki??” Ik rende half door het huis maar hij kwam niet. Ik zag hem niet. Hij reageerde wél op mijn geroep en ergens halverwege de gang realiseerde ik het me. Ik draaide me abrubt om, keek Paul aan en riep dat hij op het balkon zat. Het rooie koppie voor de ruit in de balkondeur bevestigde wat ik al wist: Loki heeft uren op het balkon gevangen gezeten, terwijl wij aan het dubben waren over sandalen, kletsten in de tram, even snel een half brood haalden..

Met een dik staartje van blijdschap rende hij naar me toe, de slaapkamer in en kroop tegen mijn benen. Eind goed al goed; na wat knuffels was alles weer ok. We gingen maar weer op het balkon zitten, alwaar we werden aangesproken door de buurvrouw van de overkant: “ik wist niet welk nummer jullie waren!” riep ze ons toe vanaf haar terras. Ze bleek met haar dochter de halve buurt af te hebben gezocht naar de zielige kat die zo hard en zielig aan het mauwen was… Toen ze erachter kwam dat het bij ons vandaan kwam wist ze dat het wel goed zat, maar ik voelde me éxtra opgelaten: ik had niet alleen mijn kat opgesloten op het balkon, ik had ook nog eens de buurvrouw een speurtocht aangedaan.

Gelukkig kon ze er wel om lachen, en vanaf nu weet zij op welk nummer wij wonen. Pfiew..

*: Over anderhalve week zal ik mijn eerste Cesar-therapiebehandeling ondergaan.
**: Kan ik ze nog zélf aantrekken als mijn buik straks dikker is? Zullen ze nog wel draagbaar zijn als ik meer vocht zou gaan vasthouden in mijn voeten en benen?

4 Responses to “Sandalen en een sneue kat”

  1. sanneke Says:

    Nee, jij niet ook al aan de bekkenklachten! Goed op jezelf passen, hoor! En ik vind ze super, je sandaaltjes. Gelukkig waren jullie r op tijd bij voor Loki, ik kan me voorstellen dat het in de warmte voor zo’n beessie niet de beste plek is.

  2. Janneman Says:

    Die sandalen, eh…. als je goed past en meet. Maar dan moet je bekken wel blijven meewerken.
    Ik loop nu op lompe nepcroq’s en anders willen mijn kinderen wel helpen.
    Vervelend die bekkenklachten. Wat dat betreft heb ik geluk gehad. Het enige wat bij mij niet meewerkt en er voor zorgt dat ik af en toe strompelend door het huis loop is de druk op mijn schaambeen. maar dat is meestal na even lopen weer over en verder TEMPO aanpassen.
    wat die katten betreft, hebben we dezelfde ervaringen.

  3. Nienke Says:

    Arme Loki! Maar eind goed, al goed, fijne buren in de buurt die de moeite nemen om zielig kattengemauw te achterhalen.. en hee, dit soort dingen gebeuren, al probeer je het nog zo te voorkomen.

    Ik vind het echte An-sandalen, ondanks dat je er zelf moeite mee hebt om er aan te wennen dat je uberhaupt sandalen hebt aangeschaft. ;-)
    Als je voorin nog íets ruimte hebt en er nu al niet krap in zit, komt het met het groter worden der voeten vast ook goed. Bovendien loop je ze vast nog iets wijder. Ik loop nu ook op niets anders dan de Birkenstocks die ik eerst best wel spuuglelijk vond – ook op de koudere, regenachtige dagen: ik hóud inmiddels van die dingen. Wat ben ik blij ook dat het zomer is: sokken kan ik echt niet meer zelfstandig aantrekken (en wat voel je je dan eventjes lomp en lullig :-)).
    Geloof me: van deze aankoop ga je erg veel profijt en plezier hebben!
    Ondertussen hoop ik dat de klachten zo ver mogelijk over zullen gaan… en nee, ik zal niet wéér benadrukken hoe belangrijk rustig aan doen hierbij is.

  4. Annibal Says:

    @ Sanneke: Het is gelukkig nog geen instabiliteit zoals ik het heb begrepen, ik heb hoop dat ik middels die therapie een heel eind ga komen. Er zit in elk geval een zenuw bekneld en dat straalt van onderrug tot onderbeen. Ik zie wel, maar op dit moment hou ik mezelf wijslijk aan de grenzen van mijn lijf.. En ja, daar moest ik ook aan denken met Loki. Gelukkig was alles ok, ik voelde me zó schuldig..

    @ Janneman: Ik hoop vooral dat ik tot op het eind aan toe echte schoenen kan blijven dragen, ik hoor soms van mensen die zo veel vocht vasthouden dat slippers nog het enige is dat ze aankrijgen. Lijkt me toch echt niet prettig als mijn laatste loodjes medio november-december zullen zijn. Ik heb gelukkig wel fijne wijde skate-gympen, dus we gaan het zien :) En ja, katten, gotta love ‘em, he? ;)

    @ Nien: Sneu he? Ik voelde me zó schuldig, want ik wéét dat hij vaak niet van het balkon afwil en zich verstopt, maar ik was er redelijk zeker van dat ik hem naar binnen had zien gaan. Niet dus.. Gelukkig heeft hij het goed gehouden in die hitte en de zon, het arme beest..

    Hehe, jah, dát vond ik dan ook wel weer: áls het moet, dan maar zulke :) Ik had nog een mooi paar gezien, misschien komen die er ook nog wel als ik me rijk zou voelen ;) Birkenstocks waren eigenlijk mijn inzet, omdat ik had begrepen dat je die ook met enkelbanden kunt kopen, maar helaas hebben alle winkels hiero maar een paar standaard modellen en die hebben dat geen van allen. Gelukkig is er dan een Clarks-winkel ;) Sterker nog: achteraf ben ik er blij mee, want deze sandalen vind ik ook daadwerkelijk léuk :D En haha, ookal zeg je het niet, it’s duely noted: ik ben er de afgelopen anderhalve week behoorlijk hardhandig achtergekomen dat mijn fysieke grenzen nu écht geen enkele flexibiliteit meer bieden. Lastig, want op mijn werk moet ik nu echt héél doordacht omgaan met de spaarzame bewegingen die ik kan maken en de héle dag door mensen vragen dingen voor me te doen. Doen ze met liefde, dat zeker, maar het maakt het er niet leuker op. Ik duim al heel hard voor de Cesar-therapeute: make me stronger!

Leave a Reply

?>