Annibal's Weblog

Ik had er al wel van gelezen. Het staat niet altijd opgesomd in de gebruikelijke-zwangerschaps-kwaaltjes-lijsten, maar het schijnt dat je zicht kan veranderen als je zwanger bent. Ik meende de dans mooi te ontspringen: al bijna een half jaar zwanger en geen veranderingen te bekennen. Tot ik een paar weken terug toch wel merkte dat ik een beetje dubbel begon te zien door mijn nog best wel nieuwe bril. Fuck. Ik deed een Annibal: kop in het zand en net doen alsof het aan de bril lag.

Goed en wel een paar weken later werd het dubbel zien storend en had ik er de balen van: zonder bril zag ik wazig, mét bril dubbel. Maar een nieuwe bril aanschaffen voor die 3 maanden die ik nog te gaan heb, tja.. In een opwelling zette ik op mijn werk* mijn oude bril op. En na anderhalve minuut onwennig rondkijken wist ik het al. Na een míddag gewend rondkijken durfde ik het zelfs voorzichtig aan mijn lief mede te delen. Mijn ogen zijn er niet slechter van geworden, maar béter! Of deze wijziging blijvend is valt nog te bezien; ik heb begrepen dat de sterkte  in de meeste gevallen weer terugverandert naar de sterkte van vóór de zwangerschap. Maar apart is het wel!

************

En op dit moment, as we speak, heeft mijn lief zijn eerste rijles! Ik ben erg in mijn nopjes (duimen jullie mee dat híj degene is die achter het stuur zal zitten wanneer ik al weeën wegpuffend richting ziekenhuis vertrek?) en hij had er ook wel zin in volgens mij. Hij kan nu elk moment terugkomen en ik ben zó benieuwd hoe het gegaan is!

*: Daar lag deze bril als reserve in mijn la, voor de dagen dat ik mijn huidige bril thuis had laten liggen.

Ik heb er een verslaving bij. Nu ik een complete lijst heb van wat we nog nodig hebben voor de baby komt, we de tekeningen van het kamertje rond hebben én weten welke meubels en spulletjes we ongeveer willen hebben struin ik Marktplaats af. Ik zoek naar van alles en nog wat, bied op de spullen die ik tegenkom. Ik vind het leuk om te grasduinen tussen alles dat wordt aangeboden, het voelt als een soort virtuele koninginnemarkt. En ik vínd ook: het bedje dat we eigenlijk over een week of 3 nieuw wilden gaan kopen heb ik gevonden, evenals de schommelstoel die we al hadden uitgezocht op het internet, maar die nét voor we in de winkel kwamen uit het assortiment bleek te zijn gehaald. De voetenzak voor in de Maxicosi die ik eigenlijk te duur vond sinds we al een wrapper krijgen van datzelfde merk heb ik ook al gevonden voor weinig en ik heb een paar biedingen lopen op in nieuwstaat verkerende wasbare luiers.

En het stomme is, we zouden het best kunnen missen. De centjes die we nodig hebben om al die spullen nieuw te kopen hebben we wel. Maar het geeft zo veel voldoening de spullen die bij ons passen tweedehands te vinden, vaak voor een fractie van de prijs ook nog. Ze een tweede leven te geven. Een tijdje terug spraken Paul en ik al over duurzamer leven en deden we een aantal kleine aanpassingen aan ons dagelijks leven, waardoor we centjes, maar niet in de laatste plaats ook het mileu sparen. Wasnoten i.p.v. de chemische middelen die je in de supermarkt koopt. Een zandlopertje in de douche, om ons waterverbruik in te perken. Kleine dingen, die tóch impact kunnen hebben. In die lijn besloten we ook wat vaker te kijken naar tweedehands spulletjes en nu ik daar zo eenmaal mee bezig ben krijg ik de smaak te pakken. En dat voelt goed!

Er zullen altijd spullen blijven die wij nieuw zullen aanschaffen. Geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om tweedehands matrasjes aan te schaffen voor de wieg en het bedje. De luiers zullen, ondanks wat biedingen op losse exemplaren, voor het grote deel nieuw worden besteld. Naast de tweedehands aangeschafte kleding wil ik ook graag dat mijn kind zijn éigen kleertjes zal hebben. Maar van wat spullen een nieuw plekje geven is volgens mij nooit iemand slechter geworden..

Er zit hier, virtueel gezien, nogal een stuiterbal voor u. Nouja, figuurlijk ook nog dan, want letterlijk door huis stuiteren is misschien wat te veel van het goede. Maar vanochtend heb ik voor walvis gespeeld, ziet u? Dat betekent dat ik mij samen met nog een aantal dikbuikjes (waaronder mijn twee vriendinnen Maaike en Eefke) in het Voorburgse zwemwater heb laten zakken en mij, aan de hand van de opdrachten die onze zwemjuf ons gaf, op de meest oncharmante manieren door het water heb voortbewogen.

En wis en waarempel, u gelooft het nooit: het is nu al over drieën en ik heb nog steeds nauwelijks pijn aan rug, heup en been! Dus ik ben er een beetje stuiterig van, moet u weten. Het is al lang geleden dat er een dag was die me zó makkelijk afging! Om dit effect nog wat langer vast te kunnen houden ga ik nu dus maar weer snel achter de computer vandaan en het zitten afwisselen met liggen. Maar dat walvissen, dat beviel mij bijzonder goed

Mijn lief maakte dus een geweldig mooie constructie, waardoor we het raam voortaan zo wijd open kunnen zetten als we willen. Ook in de keuken en in de babykamer-to-be zullen nog dergelijke hekwerken komen en bij dat soort plannen voel ik me altijd éxtra gezegend met mijn lief: hij bedenkt en maakt het maar mooi!

En de afgelopen weken is het mooi weer. Met het mooie weer laten we dus het woonkamerraam open staan, zo veel als mogelijk is. Overdag genieten de katten van het buiten kijken, ‘s-nachts lucht het de kamer terwijl de kamerdeur dicht zit. En dit heeft, naast het luchten en het afkoelen, nog een ander groot voordeel.

Elke ochtend als wij de woonkamer openmaken en naar binnen lopen ademen we beiden diep in. Dan zeggen we tegen elkaar hoe lekker het binnen ruikt. Naar búiten. Elke ochtend als we onze woonkamer inlopen voelt het een beetje alsof we aan het kamperen zijn. De buitenlucht overal om ons heen.Die ochtendfrisheid die niet koud is, die maar net warmer blijft dan de kippenvel-grens. Maar wel koel op de huid.

Het trekt meestal al snel weer weg, die lucht. Daardoor wordt het nog een stukje bijzonder-der. En dat mijn lief met het maken van dit raamwerk een soort van poort naar een andere dimensie bezigheid zou openen, dat hadden we beiden nooit bedacht. Maar elke ochtend ben ik er dankbaar voor.

De klusspullen die we nodig hebben zijn zo goed als binnen. Vanaf komende week kunnen ‘we’ aan de slag: klushulp is geregeld waar nodig, de plannen zijn rond.. Hetgeen, tot groot verdriet van mijn lief, nog wel enige voeten in de aarde had: ik heb er nogal een handje van te tornen aan reeds goedgekeurde, vaststaande afspraken door bijvoorbeeld tóch ineens weer de hoeveelheid helblauw die we in de kamer wilden gaan gebruiken in twijfel te trekken.

Er kwamen dus volledig nieuwe tekeningen, denkbeeldige meubels en afbeeldingen op de muren wisselden van plek, verdwenen compleet en werden nieuw bijbedacht. Ik maakte een nieuwe tekening, volledig in kleur dit keer. En ondanks zichzelf, ondanks zijn wanhoop om dat zwangere wijf dat toch télkens weer een draadje weet te vinden om aan te trekken, zodat heel de trui zich lijkt te ontrafelen, was lief het met me eens: dít is het. ECHT.

Na een hoop consultatie van één van onze vaste, vertrouwde adviseurs (mijn papa), testverf op behang om te zien hoe het pakte en een hoop denkwerk kwam er dan opnieuw een vastomlijnd plan. Twee muren verven in plaats van één, niet meer behangen. Nog wat meetwerk later togen we dan toch écht naar de bouwmarkt. Lief zocht spullen voor de kast bij elkaar terwijl ik me op de kleur verf stortte zoals deze exact zou moeten zijn. En werd vervolgens op mijn beurt weer tot wanhoop gedreven: ondanks de verfmengmachines die wel 800 miljoen kleuren tevoorschijn zouden kunnen toveren waren álle staaltjes die er hingen beperkt tot telkens maar weer dezelfde kleurtjes. Welk merk ik ook bekeek, de blauwe staaltjes waren allemaal te grijs, te paars, te donker, te saai.. Hoe kan het in hemelsnaam zijn dat men zó veel kan met die machines, maar een simpele, wat feller blauwe kleur onmogelijk leek te zijn? Ik pakte wat staaltjes die nog énigzins ‘onze’ kleur benaderden en besloot om, voor ik me terug zou trekken op de afdeling met tuinstoelen (zitten is veel minder pijnlijk op het moment), me nog even langs de behangetjes te begeven.

Er waren twee kleuren blauw behang. De ene was te groen. En van de andere zou ik van mijn stoel zijn gevallen als ik zou zitten. Precíes. Wat. We. Zochten. Ok, wel iets minder fel als wat we in ons hoofd hadden, maar op het voorbeeldmuurtje was het toch écht onze kleur blauw, en eigenlijk stiekum ook al behoorlijk fel. Van exact hetzelfde type lag er ook nog effen wit behang naast, precies hetgeen we nodig hadden voor muur nummer twee. Terug op ‘mijn’ stoel rommelde ik wat met mijn staaltjes tot Paul langskwam. Ik vertelde hem het teleurstellende verf-nieuws en liet hem de staaltjes zien. Pulkte vervolgens het behangstaaltje achter de rest vandaan en riep “máár! Kijk!”

Paul zag wat ik zag. Dé kleur. In behangvorm, hetgeen we nooit voor mogelijk hadden gehouden door onze specifieke wensen. Dus niet 3 lagen verf op de ene muur en 3 lagen verf op de andere muur en telkens moeten wachten tot de verf droog is voor de volgende laag. En ook niet het alternatief van één muur verven en één muur behangen. Gewoon beide muren behangen. In één keer klaar. Zo simpel! Wie had dát gedacht: bij een geavanceerde verfmengmachine niet uitkomen wegens gebrek aan kleuren, maar vervolgens bij de twee effen behangkleurtjes die de winkel heeft gewoon exáct vinden wat je zoekt. En het behang was ook nog in de aanbieding. Daarbovenop mochten we ook nog eens één van de kortingsbonnetjes die we gisteren van mijn schoonvader kregen gebruiken. Dus de klusspullen zijn allemaal binnen voor een habbekrats* en komend weekend staat de kast in de steigers. En niet hoeven verven én behangen scheelt ook nog een week klussen: die steken we in ons zak :w00t:

*: Als ik naar de bon van de gamma kijk en even vlug reken hebben we, met kortingsbonnen en aanbiedingen, al met al zo’n € 46,= bespaard op wat we nodig hadden.

Wat ik heb heet Ischias en heeft te maken met teveel spanning op de onderrug waardoor spieren verkrampen. Die verkrampte spieren knellen dan vervolgens een zenuw af die dwars door het bekken loopt, en dit geeft uitstralingspijnen. Daardoor kan ‘krachtsverlies’ optreden. Oftewel: dat is de reden dat ik vaak door mijn heup zak als ik eenmaal last heb en moeite heb met lopen.

De therapeute was positief en ging ervan uit dat ze mij zou kunnen helpen. Wat dit vervolgens betekent voor mijn werk tot aan mijn verlof wist ze niet, dat zal geheel afhangen van hoe ik me voel en hoe ver ik zal kunnen gaan naarmate de behandeling vordert. Maar het begin is er. En morgen mag ik alweer terug.

En ja, hoor, na al weken en weken te antwoorden “Nee, niet echt, niks bijzonders eigenlijk.” op de vraag “En? Al bijzondere eetgewoonten ontwikkeld?” kan ik nu éindelijk een antwoord geven dat een zwangere vrouw waardig is.

Sinds gisteren lust ik haring. Háring. Ikke. Zo ongeveer de enige vissoort waar ik al mijn hele leven van gruwel. Ik heb meteen mijn vader gebeld, om hem het heuglijke nieuws mede te delen. Mijn papa is immers fervent visliefhebber op alle mogelijke manieren en nu had ik iets bijzonders om hem trots mee te maken. En omdat het niet gezegd is dat ik na de zwangerschap nog steeds haring lust, heb ik mezelf meteen maar even uitgenodigd om haring te gaan eten bij mijn ouders, aanstaande woensdag. Want ja, dat moeten ze toch eens gezien hebben, nietwaar?

En Paul is ook blij, want een harinkje gaat er bij hem altijd wel in. En bij mijn ouders is dan ook meteen een 4-persoons hoeveelheid aanwezig, zodat hij niet bang hoeft te zijn dat ik opnieuw zíjn haring inpik :w00t:

Met lodderige ogen kijk ik naar het scherm. Onze eerste dag uit ons schema zit erop. De kamer is nog niet leeg, zoals we gepland hadden. Lief zal morgen, op zijn vrije dag, nog verder moeten. Maar het verschil is groot en het ergste is al achter de rug. Ik heb ook geprobeerd een steentje bij te dragen, voor zover mogelijk. Dat betekent dat er weer meer is uitgezocht, zoals het lettertype voor het geboortekaartje, of welk materiaal we nodig hebben voor míjn taakje deze komende klusdagen: het ontwerpen en maken van de nieuwe versiering voor de kastdeuren. Kastdeuren die tussen nu en een paar maanden niet meer van óns, maar van Streepje zullen zijn. Moet te doen zijn, ook in mijn huidige fysieke staat.

Om me heen is zowel chaos als ruimte. Het één en ander moet nog een nieuwe plek, maar er is al zo veel weg dat het totaalbeeld leegte weergeeft. Volgende week gaan we spullen halen om de kast af te werken, net als verf voor de muren en behang voor onder de verf. De twee weken dáárna gaat dat er allemaal op. En dan komt de styling, de crux van het verhaal. En de meubels (inclusief, inderdaad Nien, een fijne luie stoel ;)). Het zeil voor de vloer zal wórden gelegd. Ergens tussendoor bezoeken we mijn schoonouders nog, waarbij ik hoop dat schoonmam samen met mij de gordijnen die we nog hebben in kan korten. Hebben we die ook alvast.

Ik herhaal ons schema in mijn hoofd als een mantra. Ik vertel het mezelf telkens opnieuw, zodat het kamertje vorm krijgt in mijn hoofd. De plek waar alles komt te staan. De kleuren, de vormen, het totaalbeeld. Het wordt een kamertje een Streepje waardig. Kon ik maar vast zien hoe hij er straks zal slapen..

De commode en het bedje zijn uitgezocht. We denken te weten wat er op de vloer zal gaan komen. De tekeningen voor wat er op de muren komt liggen klaar. Een tijdsschema, met een week-tot-week planning van wat er moet gebeuren, is gemaakt en we weten wie we wanneer moeten vragen om hulp. Onze verdere benodigdheden zijn volledig uitgezocht en genoteerd, tot en met het kleurgradiënt aan toe. Een plotseling helder ogenblik levert ons een tijdsbesparing op waar we blij van worden. En in de keuken is reeds véél nieuwe bergruimte gecreëerd met spullen die we nog hadden.

Ik ben trots op ons, want het begon me allemaal te lang te duren. We stonden een beetje stil, het bleef maar weer bij overleggen, spullen heen en weer schuiven, morrelen aan dingen die maar niet van de grond leken te komen. Eind september is het, als onze planning een beetje sluit, af. Op wat kleine dingen na misschien, maar dat kunnen we hebben.. Zou ik dan toch beginnende nesteldrang onder de leden hebben? Het moet af, af, af!

Het is een zegen, maar ook een kléin beetje een vloek. Ik weet dat ik er als persoon niets minder van word, ik bén niet mijn werk. Het voelt een beetje als falen, maar zéker niet in mindere mate ook als een grote opluchting: voorlopig werk ik halve dagen i.p.v. hele, zodat mijn rug en aanverwante artikelen meer herstel-tijd hebben na het werken. Over een week mag ik naar de Cesar-therapeute, en die vertelt me dan vast hoe het verder moet.

En om mezelf op te vrolijken na een boel emoties heeft Paul een bewijs gemaakt dat ik toch écht een babybuik begin te kweken, én een bewijs dat Loki altijd zo lief met zijn pootje door de lucht ‘aait’ als hij geknuffeld wil worden:

Vervolgens kwam vandaag óók mijn mama nog eens spontaan helpen met ons huis schoonmaken, waarvoor ik haar eeuwig dankbaar ben. De bank ligt gewoon zó veel lekkerder als ‘ie net onthaard is..