RSS
FlickrCoconnetje
22 Jul 2009 10 Comments
Soms zou een logje over iets anders als zwanger zijn best fijn zijn. Iets dat ik toen wij gingen trouwen wilde voorkomen, nl. dat mijn log volledig dáárop gericht zou raken, gebeurt nu toch. Maar het is zo moeilijk om het anders te doen; alles dat ik doe wordt beïnvloed door dat kleine frummeltje in mijn buik. Ik kan vertellen dat we gisteravond naar mijn broertje zijn gegaan om een film te kijken, en dat het héél erg gezellig was. Maar dat verhaal zou niet compleet zijn wanneer ik er niet bij zou vertellen dat deze avond geëindigd is in een slapende Annibal op de bank van haar broertje. Van zwanger zijn blijk ik namelijk een ongelooflijke slaapkop te worden.
Ik kan vertellen dat we uit eten zijn geweest om ons twee-jarig huwelijksjubileum te vieren, en dat het heel bijzonder voelde om, twee jaar en één week na dato, vanuit hetzelfde restaurant met hetzelfde weer naar dezelfde zee te kijken met mijn lief. Maar dat verhaal zou niet compleet zijn zonder te vertellen dat ik smachtend naar alle rood-vleesgerechten heb zitten kijken, maar uiteindelijk wel intens heb genoten van mijn sliptong. En dat de restauranthouder en zijn personeel ons nog terugkenden en met een knipoog richting mijn buik te kennen gaven dat ze het leuk vonden ons drietjes (weer) te zien kan óók niet ontbreken.
Bij een vriendin op visite gaan om haar verjaardag te vieren is geen compleet verhaal zonder het gedeelte over haar bijna 3 maanden oude dochter op mijn schoot, en een vrolijk tegen het kleine meisje aanschoppende buikbewoner. En éigenlijk.. Kan het me niet meer zo veel schelen. Dat kleine mannetje in mijn buik, dat is al intens verweven met mijn leven, ookal is hij er nog niet. Niet écht, dan, want dat hij aanwezig is moge duidelijk zijn*. Die verwevenheid is bizar, is wennen, is moeilijk te bevatten.. Maar het voelt natuurlijk. Het voelt góed. Ik voel me alsof ik een klein, roze coconnetje om me heen heb gesponnen en er is geen plek waar ik liever zou zijn. Er komt ooit vast wel weer een punt dat ik zin heb in de buitenwereld en vol goede moed weer mijn coconnetje uitstap, maar op dit moment ben ik perfectly happy in mijn eigen kleine zeepbel.. Dus ga ik mijn vrije woensdagmiddagje maar weer nuttig besteden en lekker cocoonen op de bank 
(Gelukkig cocoonen mijn huisgenoten meestal graag met me mee: )
*: Wát een beweeglijk jong is dit toch, zeg! De hele dag door getrappel en geschop, ondanks een voorliggende placenta waardoor het welbeschouwd redelijk bizar is dat ik al vanaf week 16 voel dat meneer er zin in heeft
10 Comments (+add yours?)
Leave a Reply
Jul 22, 2009 @ 12:00:57
En gelijk heb je! Lekker genieten van je mannetje en uren met je handen de bewegingen volgen. Nog een paar maanden en je kan je streepje vasthouden. Voorliggende placenta, dat had ik ook!
Knuffel, Fran
Jul 22, 2009 @ 16:32:25
MOOIE foto’s!! Je schoot wordt nog steeds een lekker plekje gevonden dus.
Grootschalige schoonfamilieBBQ’s en zo, hartstikke leuk, maar nu even niet. Niet nu we nog een paar weken/weekenden… met zijn tweeen hebben.
Ik kan alleen maar zeggen, en ik wíl alleen maar zeggen: geniet ervan. Ook ik ben zo’n trut geworden die over weinig anders meer kan lullen dan haar kind (althans: dat kan ik wel, maar er slipt toch altijd een beetje Puck bij het verhaal, al let ik er nog zo op dat niet te doen). Je hele lijf en lichaam raakt ervan doordrongen, het kan ook bijna niet anders dan. Als mensen daar niet tegen kunnen… hoor ik het wel, en dan wil ik er natuurlijk aan alle kanten rekening mee houden – waar mogelijk dus (slag om de arm).
Andersom word ik het ook weleens spuugzat om zo aangestaard te worden, en dat wildvreemden tegen je aan beginnen te lullen over hun ervaringen. (Om advies gevraagd worden bij de aanschaf van kraamcadeaus, da’s dan wel weer een leuke eer! ;-))
De laatste weken zit ik mede daardoor weer in mijn cocon, en ik trek Mar daarbij in, voor zover hij er al niet bij in zit.
En nu zit ik gewoon weer je hele reactieveld vol te typen.
Mijn excuses.
Dat doet zwanger zijn met je.
Jul 22, 2009 @ 16:36:59
Oh, en die voorliggende placenta: hier ook.
Stikjaloers en een beetje zorgelijk toen schoonzusje (die 9 dagen verder is) al wel bewegingen voelde… al weken eerder voordat ik het geplop en gerommel toe durfde te schrijven aan Puck ipv mijn darmen. Maar geloof me, heel soms ben je stiekem blij dat je niet álles meekrijgt. Want ik krijg me nu soms lullige rotschoppen uitgedeeld (richting mijn ribben)…!
Jullie jochie… ja,ja!
Jul 22, 2009 @ 18:59:42
Hoi Naknak,
Logisch dat je over niks anders kan praten dan je
“EIGEN KIND”.
Geniet er nu en in de toekomst minstens net zo van als ik van mijn eigen kindjes.
Ps: De slibtongetjes in Kijkduin kan ik me nog heel goed herinneren.
Geen garnalen vooraf genomen???
H.v.j.
Pa
Jul 22, 2009 @ 20:01:00
Schrijf maar alles over jullie wondertje hoor! Logisch dat je aan weinig anders kan denken. En waarschijnlijk blijft het nog een tijdje: ik herken het wel en ik heb nu dat ik wel eens denk “Misschien eens over iets anders loggen dan ons Mannetje…”. Je blíjft er vol van
Jul 22, 2009 @ 20:41:51
ja ken het. af en toe moet ik echt zoeken naar een ande ronderwerp en toch schieten baby, kleine man en boef het verhaal weer in. :P
Jul 24, 2009 @ 13:20:24
mooie fotos an
lekker zo op de bank
xx
Jul 24, 2009 @ 18:44:48
Ben nu op advies van de vk nog meer aan het coconnetje spelen. Wat rot nou :P
Jul 25, 2009 @ 07:25:05
Och, wat komt me dat bekend voor (dat cocoonen). Heerlijk toch? Ik vind het prachtig om te lezen, dit soort logs. Het is je zó gegund.
Jul 29, 2009 @ 08:28:35
Jij en je buik zijn prachtig!
Geniet er maar van!
x