Annibal's Weblog

na alle mogelijke gecompliceerde (thaise) berekeningen, kan mijn vriendin maar één (spiritueel getinte) conclusie trekken. De cijfers geven het onomstotelijk aan. wij gaan jullie feliciteren met de aanstaande komst van……………………………………………… een meisje!!!

Maar wel fijn dat je die eerste drie maanden door bent, zeg! Die tranen moet je dan maar op de koop toe nemen. Goed dat je leidinggevende die woensdagen heeft teruggedraaid. Stress kun je nu niet hebben hoor! Rustig aan doen… Dikke kus!!

Och trutje, ik was er al huiverig voor… Je bent net zo stronteigenwijs als ik, sowieso :-), maar vooral wanneer het zover komt dat je MOET toegeven aan jezelf dat je lichamelijk niet langer in staat bent om alles uit te voeren wat je je in je kop haalt. Het werkt niet langer zo dat als je iets maar hard genoeg wilt, je er ook de energie voor vrij kunt maken – die energie wordt nu doodleuk ingepikt door een zeker iemand die in je buikstreek leeft.
Genadeloos. En terecht.
De heviger dan normaal-reacties op overstekend wild herken ik ook helemaal. Ten eerste schrik je je dubbel zo lam omdat je de gevolgen van een ongeluk/val ineens veel duidelijker voor je ziet, en weet dat je daar niet alleen in betrokken zult worden. Dat je zelf op straat zou kunnen kletteren door een ondoordachte actie van een ander is tot daar aan toe, maar je beseft des te meer dat er ook gevolgen kunnen zijn voor jullie… meisje volgens de berekeningen ;-). Ga daarbij na hoe vaak op een dag je je in dergelijke situaties terugvindt (want: werkverkeer, drukte in de stad): dat levert al een paar momenten op waar je nu even een berg energie en bijkans zenuwen aan kwijt bent. Troost is misschien dat je een soort schild ontwikkelt daartegen (nog bovenop het supermarktschild waar we het al eens eerder over hadden ;-)). Het gros van de medemensen houdt daarbij met liefde rekening met je op straat wanneer de buik eenmaal voetbalproporties aan heeft genomen – en zullen daarom a. niet meer als een Haagse Hond tegen je tekeer gaan, b. je meer ruimte geven, c. eerder hun excuses maken voor iets wat een lompe actie bleek. Troost twee: dezelfde hormonen kunnen je vaak ook behoorlijk strijdlustig maken.
Je schuldig en lullig voelen omdat het zo barstensdruk en hectisch is op het werk en jij zo graag (extra) zou willen werken om een (extra) steen bij te dragen… probeer dat van je af te gooien, echt. Anders moet je daar zelf zuur voor ‘boeten’. Het kan knap rot zijn om te merken dat je de kleinste moeite niet meer kunt nemen (eerder zou het een stuk minder heftig voor je zijn om een ochtend bij te springen), maar hee: je lijf werkt ondertussen ook keihard door aan Streep. Gelukkig hebben jouw leidinggevenden daar alle begrip voor, en fluiten ze je zelfs terug waar jij nog niet zover was om dat zelf te willen doen, maar al zouden ze dat niet hebben: je hebt potdikke rechten als zwangere! (Denk aan dat uur extra pauze – wanneer je dat nodig hebt – ik druk het nog maar even bij je door). Nu herhaal ik de woorden die ik gisteren van Marnix moest horen, hoor… Zelf ben ik momenteel ook een stuk minder een held dan ik voor mijn eigen bestwil zou moeten zijn. Niet iedereen begrijpt het namelijk, heb ik deze week gemerkt, wanneer je even 2 dagen thuisblijft omdat je krom loopt van de pijn in je onderrug en kortademig bent door de warmte. Dat je dan éven, nou niet eens voor jezelf kiest, maar voor het goede verloop van de zwangerschap.
Ik dacht naief dat de laatste weken, die logischerwijs het zwaarst zullen worden, de laatste vier, vijf weken zouden zijn. Dat me dan de lulligste kwaaltjes (weer) zouden opbreken, dat ik dan weer oververmoeid zou raken door in mijn ogen kleine, lullige dingen. De periode van ingang van het verlof, zeg maar. Maar nee: de laatste 10, 12 weken zijn zwaar(der). (Is mijn ervaring). Die buik groeit met de week (zoniet met de dag), Puck wordt rap zwaarder omdat er aan de vetlaag gewerkt wordt en het kraakbeen verbeent, en is veel beweeglijker. Wat verschrikkelijk leuk is om te merken (ineens voel je geen gerommel in de diepte meer, maar voel je iets wat je nog niet echt kunt onderscheiden (armpje? beentje? rug?) langs je hand glijden (!). Binnen een paar weken kan ik denk ik onderscheiden waar wat zit; hoe Puck er bij ligt). Alhoewel het grootste tranenpunt bij mij is, dat ik achter de schermen aan het werken ben aan mijn eigen toko, en voor het eerst sinds…. als ik heel eerlijk ben: mijn studietijd, merk hoe het ook alweer voelt om aan iets te bouwen wat van jezelf is: om je ideeën uit te werken. Om daar wildenthousiast van te worden. Energie van te krijgen. Om daar brood in te zien. (Ik zal je binnenkort daarover mailen – ben erg benieuwd hoe jij er tegenaan kijkt :-)). En vervolgens zit ik weer achter dat fucking bureau op een plek waar ik NIET meer wil zijn, waar mensen elkaar niet kunnen velen maar gedwongen op elkaars schoot werken, de kutklusjes uit te voeren en me te voelen alsof ik al afgeschreven ben. Dat laatste zal deels in mijn hoofd bestaan, hoor, want er zijn nog zat leuke collega’s over – maar ja, soms huil ik de lenzen uit mijn kop bij thuiskomst. Een lieve man is dan alles wat je nodig hebt.
Moraal van dit verhaal: geef eraan toe. Anders gaat het tegen je werken. Janken lucht op en is doodnormaal in deze situatie die op zich eigenlijk erg absurd is: zwanger zijn – zeker als je het voor de eerste keer meemaakt. ;-D
Dikke knuffel!!!!!!!!!!
Hoeveel karakters kunnen er eigenlijk in zo’n reactieveld..?