Jul
Vanaf de bank..
Een boel kussens in mijn rug, laptopje op schoot.. Op dagen als vandaag, wanneer ik me goed voel, uit kan slapen en niet hoef te werken, is de verleiding groot te hard van stapel te lopen. Eventjes langs de Livera en dan allerlei zijlingse missies bedenken, waardoor je uiteindelijk met een tasje van de poelier, eentje van de dierenwinkel, een tasje van een kledingzaak met schattige rompertjes, een pakje van de speelgoedwinkel, twee zakjes van de notenkoning én een zooitje producten van de AH weer naar de auto terugloopt. Ohja, én je aankoop van de Livera, natuurlijk.
En dan ruim je het huis op. Geen bom meer, maar een overzichtelijke haarbal met her en der wat plasjes vleesvocht naast kattenvoerbakjes. Als je lief dan thuiskomt geef je hem zijn nieuwe Wii-spel en zijn nootjes (als er iemand is die een lintje verdient wegens verregaande goede zorgen..) en kook je, voor het eerst sinds je zwanger bent, een maaltijd voor hem. Nog even een wasje erin want die lekkere kippies die je had gehaald bij de poelier blijken nogal te spetteren.. En dan houdt je rug er gewoon accuut mee op. Snerpende steken in je onderbuik zijn het schepje erbovenop dat je lijf doet om élke gedachte aan een eventuele volgende keer uit te bannen. Met kussens in je rug op de bank dus, terwijl je lief de haarbal stofzuigt tot er weer een huis onder tevoorschijn komt, en dweilt tot alle ondefiniëerbare opgedroogde plasjes verdwenen zijn. En dan hoop je dat je morgen je bed nog uit kunt komen.. Maar dan niet meer in een ontplofte bom 
Jul
Bom
Het huis ziet eruit alsof er een Annibal- en Paulbom is ontploft. Overal staan spullen en dozen, opgestapeld, weggeschoven, langs de kant gezet. Wat begon als een dagje ‘een beetje spullen uitzoeken’ ontaardde in een dag vol weggooien, herschikken en ikea. Maar de nieuwe kledingkasten zijn binnen en gaan morgen in elkaar (Paul is vrij), daarna kan mijn uitgekleedde garderobe en de volledige versie van Paul verhuizen naar de slaapkamer. De grote kast in de babykamer kan dan voor de helft gevuld worden met de spullen en dozen die nu in afwachting zijn van een plekje. De andere helft van de kast wordt de kast van de baby.
En dat is nog een paar dagen wonen in een ontplofte bom meer dan waard: hierna zijn we ineens twee stappen verder als we gedacht hadden te zullen zijn en kunnen we een vloer en behang voor de babykamer gaan uitzoeken. Bovendien zal ons huis er een stuk minder volgepropt uitzien op deze manier als met het initiele plan, dus wij taaien moe maar voldaan af: morgen weer verder!
Jul
Coconnetje
Soms zou een logje over iets anders als zwanger zijn best fijn zijn. Iets dat ik toen wij gingen trouwen wilde voorkomen, nl. dat mijn log volledig dáárop gericht zou raken, gebeurt nu toch. Maar het is zo moeilijk om het anders te doen; alles dat ik doe wordt beïnvloed door dat kleine frummeltje in mijn buik. Ik kan vertellen dat we gisteravond naar mijn broertje zijn gegaan om een film te kijken, en dat het héél erg gezellig was. Maar dat verhaal zou niet compleet zijn wanneer ik er niet bij zou vertellen dat deze avond geëindigd is in een slapende Annibal op de bank van haar broertje. Van zwanger zijn blijk ik namelijk een ongelooflijke slaapkop te worden.
Ik kan vertellen dat we uit eten zijn geweest om ons twee-jarig huwelijksjubileum te vieren, en dat het heel bijzonder voelde om, twee jaar en één week na dato, vanuit hetzelfde restaurant met hetzelfde weer naar dezelfde zee te kijken met mijn lief. Maar dat verhaal zou niet compleet zijn zonder te vertellen dat ik smachtend naar alle rood-vleesgerechten heb zitten kijken, maar uiteindelijk wel intens heb genoten van mijn sliptong. En dat de restauranthouder en zijn personeel ons nog terugkenden en met een knipoog richting mijn buik te kennen gaven dat ze het leuk vonden ons drietjes (weer) te zien kan óók niet ontbreken.
Bij een vriendin op visite gaan om haar verjaardag te vieren is geen compleet verhaal zonder het gedeelte over haar bijna 3 maanden oude dochter op mijn schoot, en een vrolijk tegen het kleine meisje aanschoppende buikbewoner. En éigenlijk.. Kan het me niet meer zo veel schelen. Dat kleine mannetje in mijn buik, dat is al intens verweven met mijn leven, ookal is hij er nog niet. Niet écht, dan, want dat hij aanwezig is moge duidelijk zijn*. Die verwevenheid is bizar, is wennen, is moeilijk te bevatten.. Maar het voelt natuurlijk. Het voelt góed. Ik voel me alsof ik een klein, roze coconnetje om me heen heb gesponnen en er is geen plek waar ik liever zou zijn. Er komt ooit vast wel weer een punt dat ik zin heb in de buitenwereld en vol goede moed weer mijn coconnetje uitstap, maar op dit moment ben ik perfectly happy in mijn eigen kleine zeepbel.. Dus ga ik mijn vrije woensdagmiddagje maar weer nuttig besteden en lekker cocoonen op de bank
(Gelukkig cocoonen mijn huisgenoten meestal graag met me mee: )
*: Wát een beweeglijk jong is dit toch, zeg! De hele dag door getrappel en geschop, ondanks een voorliggende placenta waardoor het welbeschouwd redelijk bizar is dat ik al vanaf week 16 voel dat meneer er zin in heeft
Jul
Betermelding
Héél voorzichtig durf ik me wel weer beter te melden. Er is nog wel gesnoter en geproest, maar ik kán weer dingen en dat is wel fijn. Vandaag dus maar een dagje chillen, buiten, met dit mooie weer. En vanavond dan éindelijk uit eten om met terugwerkende kracht ons twee-jarig huwelijk te vieren. Jeej!
Jul
Álles was goed..
En wat is zo’n kijkje in je buik bijzonder!
En profile
Smile and wave boys, smile and wave!
Ruggengraatje
Zulke lieve voetjes..
Het kostte overigens nog heel wat moeite om de voetjes-foto te maken, want Streepje is nogal beweeglijk.
Dan tot slot nog de spoiler waar u wellicht op zat te wachten (lieve aanstaande opa’s en andere mensen die niet willen weten wat het wordt: NIET klikken/slepen!):
(Sleep met je muis tussen de pijltjes) ->It’s a boy!<-
En dan taai ik nu af met een welgemeend excuus voor het beperkte logje, maar zieke aanstaande mama’s moeten nog even slapen op de bank voor er gegeten kan worden Ciao!
Jul
2 jaar
Onze eerste Lowlands sámen, als stel, was in 2003. We waren ongeveer een half jaartje bij elkaar, vreselijk verliefd en sleepten elkaar naar al onze favoriete bandjes om de ander te laten horen hoe geweldig die muziek was. Zo sleepte Paul mij mee naar de Alpha om Lamb te zien. Ik had er wel eens van gehoord, maar kende het niet echt en we genoten van het optreden in het zonnetje, vanaf het veld aan de zijkant van de tent. Toen de band een tijdje speelde vroeg Paul “zullen we even binnen gaan?” en ik knikte instemmend. We baanden ons een weg tussen de luisterende, dansende en genietende lichamen door en vonden een mooi plekje om het podium te zien.
Helaas wilde het toeval dat Lamb het laatste liedje van hun set al aan het spelen was toen wij besloten eens binnen te gaan kijken, zo bleek. Maar er gebeurde iets wonderlijks*: het publiek weigerde te accepteren dat het af was gelopen en begon te stampen, te roepen, te fluiten,te springen als één. En het wonder geschiedde: de band (die als laatste geprogrammeerd stond die avond) kwam terug om nog één liedje te spelen. Kraakhelder zette de zangeres een liedje in met een tekst zo mooi.. Paul pakte me stevig beet en we luisterden. Stiekum liepen de tranen over mijn wangen: zo’n perfect moment had ik nog nooit in mijn leven meegemaakt.
If I should die this very moment
I wouldn’t fear
For I’ve never known completeness
Like being here
Wrapped in the warmth of you
Loving every breath of you
Still in my heart this moment
Or it might burst
Could we stay right here
Until the end of time until the earth stops turning
Wanna love you until the seas run dry
I’ve found the one I’ve waited for
Nog lang nadat de laatste tonen van het nummer waren weggestorven en het applaus en gejuich waren weggeëbt stonden we zo, onze geichten verborgen in elkaars schouder, onze armen om elkaar heen. De wegstromende mensen gaven ons schouderklopjes en lachten lief: wij hielden van elkaar en iedereen zag het.
12 juli 2007. De deuren van de trouwzaal openen en de zaal vol gasten staat voor ons op. Ik word er volledig door overdonderd. “Al die mensen.. Ze zijn er állemaal voor óns!” stamel ik, en begin te snotteren. “Duh.” Zegt Paul droog. “We hebben ze zélf uitgenodigd!”
Dat doet niets af aan het feit dat ik niet weet wat me overkomt, als ik zie dat bijna 100 man vrij heeft genomen en naar een klein dorpje in het Westland is gereden om onze bruiloft mee te vieren met ons. Onderwijl klinkt wederom de zangeres van Lamb uit de speakers en ze zingt over totale overgave terwijl wij (ik snotterend, Paul weigerend mij het zakdoekje dat hij in zijn zak heeft an me te geven) over het middenpad naar de voorzijde van de zaal lopen. Ik heb er een hekel aan om in het middelpunt van de belangstelling te staan, maar met deze groep mensen, die allemaal naar ons kijken, maakt het niets uit. Hier zijn alleen maar mensen van wie wij houden. Wij voelen ons geliefd.
De ceremonie begint en de ambtenaar begint te spreken. Onze wens om een luchtige, gezellige en grappige huwelijksvoltrekking te hebben wordt méér dan ingewilligd: de ambtenaar voert ons op komische wijze langs onze eerste ontmoeting, langs vrienden die van alles hebben betekend bij allerlei gebeurtenissen, langs veel Lowlands, langs veel kleine dingetjes die veel voor ons betekenen, langs veel muziek (”Paul kwam er al snel achter dat zijn nieuwe vriendinnetje er een nogal eigenaardige hobby op nahoudt: zij wordt graag wakker met de zoete klanken van de -en ik heb het even ge-googled- ‘Death-Trashmetalband’ Strapping Young Lad. Dáár was Paul dan weer wat minder gelukkig mee.”). Later zou een vriend van ons opschrijven in ons gastenboek:
“- Gorecki als welkomstmuziek,
- Referentie aan Transformers.
Dit huwelijk kan niet meer stuk!”
Voor mij hoort dit rijtje nog aangevuld te worden met de referentie aan Strapping Young Lad, maar wat hij schrijft klopt precies: de -voor ons- ideale bruiloft is een feit. En als Matthew Bellamy tijdens het tekenen van de huwelijksakte zingt en de overige leden van Muse de sterren van de hemel spelen** weet ik zeker dat het niet beter meer kan worden dan dit.
My life
You electrify my life
Let’s conspire to re-ignite
All the souls that would die just to feel alive
But I’ll never let you go
If you promised not to fade away
Never fade away
Maar dát heb ik mis. Want zelfs het feliciteren, iets dat voor ons meer een ‘verplicht nummertje’ was dan iets dat we echt leuk vonden, was in retrospect geweldig. Al die mensen die bijzonder voor jou zijn komen je vertellen hoe blij ze voor je zijn, hoe mooi en leuk de huwelijksvoltrekking was, je omhelzen.. Hoe kan zoiets nu vervélend zijn?
En dan is er de lekkerste*** taart ooit. Blauw (want dat is water) met waterlelies i.p.v. roosjes erop. Bovenop prijkt een badeendjes-bruidspaar en deze taart verwijst naar wat we zodadelijk gaan doen.
Om twee uur is het dan zo ver: wij lopen in trouw-bikini en een sleepje (ik) en trouw-zwembroek en een hoedje (Paul) naar de duikplank en doen de eerste duik. Eventjes twijfelen onze gasten, maar als ik ze toeroep “Waar wachten jullie nou op? Kómen jullie nog?” barst het los. Echt. Het is alsof iedereen verandert in een stel kinderen en uitbundig begint te spélen: práchtig. En hoewel de muzikale begeleiding van Reel Big Fish met ‘Take on Me‘**** ábsoluut perfect is voor dit moment is hebben wij sindsdien (op Lowlands natuurlijk 
) een bandje ontdekt met een liedje dat voor mijn gevoel perféct omschrijft hoe geweldig het was in dat gekke zwembad:
Nothing gets these people going
not even Gypsy Kings
nobody talks about my Supertheory
of Supereverythings!
SO be you Donald Trump
Or be an anarchist
Make sure that your wedding
Doesn’t end up like this
I understand the cultures
Of a different kind
But here word celebration
Just doesn’t come to mind
Gogol Bordello vertelt in American Wedding hoe het níet moet en volgens deze omschrijving zijn wij dus anarchisten.. En dat bevalt me wel, want óns feest was net zo vrolijk al dit nummer!
Vanavond Zodra ik niet meer ziek ben ( 
) gaan we uit eten in het restaurantje waar we precíes 2 jaar geleden aten met onze ouders, broer, zus en getuigen. Waar wij met dit kleine, selecte groepje éxtra dierbaren genoten van een heerlijk maal, snotterden om een ontroerende speech en veel lol hadden met het maken van groepsfoto’s.
Dit jaar gaan we voor het eerst in lange tijd (héél lange tijd zelfs, in het geval van Paul: het wordt de derde Lowlands waar hij niet zal zijn) niet naar Lowlands. En hoe jammer we dat ook vinden, dat al die liefde die wij voor elkaar voelen nu samen is gekomen en nu in mijn buik tot een nieuw mensje aan het uitgroeien is, geeft ons een hoop ándere bijzondere momenten. En zeg nu zelf, met zo’n door Lowlands doorspekte geschiedenis zal onze kleine toch zéker niet oblivious blijven voor al die bijzondere, op Lowlands ontdekte of beleefde muziek die ons geluk immer zal blijven begeleiden?
*: Op Lowlands spelen bands volgens vaste schema’s en is er geen tijd om terug te komen. Als een optreden af is, dan is het af. Ik heb maar een paar keer meegemaakt dat het publiek dit niet accepteerde en dit was de meest indrukwekkende.
**: Het liedje dat gedraaid wordt heet ‘Starlight’ en was ook een behoorlijk magisch moment voor mij en Paul, dit keer niet op Lowlands 2003, maar op Lowlands 2006
***: Zo lekker dat, nadat alle gasten buiten zijn en wij alvast naar de ‘feestlocatie’ zijn vertrokken, een vriend van ons terug naar binnen loopt om nog wat van de restjes taart te snoepen.
****: Het begint afgezaagd te klinken. Lowlands 2001 (pre-relatie) en Lowlands 2003 (samen).
Jul
Toch maar niet
Zo na een maand of 3 zwangerschap ga je je beter voelen. Minder misselijk, minder kwaaltjes, minder moe. Energie begint weer door je lijf te stromen en dat is dan het punt dat ík bij mezelf denk “Hoera! Het kán allemaal weer!”
Dus ging de agenda vol. Bood ik op mijn werk aan om tijdens de zomervakantie de woensdagochtenden extra te werken om zo een beetje uit de brand te helpen wat de bezetting betreft. En werd het als klap op de vuurpijl nog knetterend warm ook. Júllie voelen ‘m natuurlijk allang aankomen en hoewel ik werkelijk géén idee had werd het de afgelopen dagen pijnlijk duidelijk: dát kan nooit lang goed gaan.
Dus had ik gisterochtend, mijn tweede keer overwerken, de wednesdaymorning from hell: drukte, stuiterende collega’s tijdens lastige telefoongesprekken, discussies met andere afdelingen over wie nu bepaalde lastige klusjes op moesten pakken en meerdere zaken die misliepen en een hoop geregel nodig hadden om rechtgetrokken te worden. Toen ik naar huis fietste kreeg ik op z’n haags de wind van voren van een vuilnisauto-bestuurder die met alarmlichten aan tegen de richting inreed, stil ging staan en de auto inééns in z’n achteruit ragde terwijl ik er net langsfietste. Logisch natuurlijk dat hij tegen me begon te brullen, want als jij achteruit tegen de richting in met je alarmlichten aan over een weg rijdt heb je voorrang op alles en iedereen. Uhuh. Nog geen kilometer verder besloot een ploeg gezinsleden het fietspad waar ik op reed hálf over te steken zonder hun (naar schatting) 4 jaar oude zoontje aan de hand te nemen. Toen het jochje vrolijk doorrende terwijl de rest ondertussen ergens halverwege het fietspad voor me stopte en ik met mijn hart in mijn keel een noodstop maakte kreeg het jochie nog op zijn kop ook, want hij moest wel úitkijken hoor! Tsssk, hoe háált het jong het ook in zijn hoofd! Een beetje dóórgaan met oversteken, terwijl het volkomen logisch is om ergens midden op zo’n pad ineens stil te gaan staan! Zucht.
Ik kwam thuis en de Nintendo was nog steeds niet bezorgd. Toen ik nakeek wanneer de betaling voor het vervangen van ons kapotte exemplaar was afgeschreven zodat ik eens kon gaan bellen bleek dat meneer Postbank het tegenwoordig niet meer nodig vind een melding te geven wanneer een afschrijving mislukt. En toen ik me huilend op de bank verschanste en me verstopte voor de rest van deze achterlijke dag begonnen de katten en masse over mijn buik heen te stampen. Au
Toen hij eenmaal thuiskwam probeerde mijn lief de ondertussen clownesk sproeiende, onophoudelijke stroom tranen te stelpen met een súperlief aanbod: ik had vast honger, dus wat ik ook wilde eten, hij ging het wel voor me halen. Wat natuurlijk nog véél meer tranen opleverde, want
a.: Líef!!
b.: “Ik wil een broodje filet americaaahaaaháááán..” *sproei*
Uiteindelijk sleepte hij me mee naar de MekDonnels en voelde ik me alweer iets beter.
Vanochtend voelde ik me ook wel weer beter. Dus weer op naar het werk. Om vlak voor het gebouw waar ik werk (een gebouw waar zo’n 1500 mensen dagelijks de kost komen verdienen), midden in de ochtendspits, over een traptree te struikelen en plat op mijn bek te gaan. Ik was vereerd dat mijn grote publiek hard zijn best deed de andere kant uit te kijken. Wát deed ik hier ook al weer?
Brandende tranen in de gang naar mijn afdeling, vervolgens irritatie terwijl ik met mijn arm aan een dossier blijf hangen en mijn chocomel vakkundig over de vloer verspreid. Om mezelf vervolgens vast te bijten in het afhandelen van een dossier en me met het karton van dit dossier in mijn pink te snijden..
Terwijl ik het bloeden probeer te stelpen vraagt mijn leidinggevende aan me “Joh, An, hoe gaat het nu eigenlijk? Lukt het een beetje met die woensdagen?”
Waarop ik niets anders kan doen dan nu toch écht te gaan huilen (met een a-capella koortje van collega’s dat “hormonen” zingt op de achtergrond). Nog voordat ik kan zeggen dat ik nog wel 1 a 2 ochtenden wil proberen met die woensdag, maar er anders toch écht de brui aan zal geven zegt mijn leidinggevende zachtjes, maar kordaat “zullen we die woensdag gewoon maar weer lekker terugdraaien?”
Ik kan alleen maar dankbaar knikken..
Epiloog: Sinds dit gesprekje ben ik opgelucht. Sinds dit gesprekje loopt mijn dag een stúk beter. En sinds dit gesprekje heb ik geen enkele behoefte tot huilen what so ever meer gevoeld.
Jul
Oproepje
Binnenkort ga ik er dan écht aan beginnen. EchtéchtECHT. Het babyboek heeft wat dingetjes die ik al in kan vullen
Daarmee in verband houdende vroeg ik me af of er nog iemand toevallig een krant heeft met ‘het’ artikel dat Michael Jackson is overleden. Voor in de actualiteiten-rond-de-geboorte-rubriek. Ivo liet al weten de Metro van die dag nog te hebben liggen, maar stiekum wil ik best nóg een knipsel.
Mijn jeugdidool zal de aarde nooit gelijktijdig bewandelen met mijn kind. Ik neurie nog een keer mee met Billy Jean en bedenk me nog maar eens hoe raar het leven kan lopen..
Jul
Open ramen en een schutting
Ik ben net wakker na eindelijk weer eens lekker uit te slapen. Met de warmte* werd dit me de laatste dagen niet gemakkelijk gemaakt: wij wonen recht onder een plat dak en hoewel ik ongeveer 99,9 % van de tijd werkelijk van ons huis hou, zijn die paar dagen hittegolf die bijna jaarlijks wel voorbij komen altijd goed voor de 0,1 % tijd dat ik me afvraag wat we in vredesnaam ook al weer zagen in dit huis.
De bijkomstigheid van 3 kamikazekatten maakt het er ook niet beter op. De ramen op een haakje doen zodat de katten er niet uit zouden kunnen was voor ons normaalgesproken de enige wijze van luchten voor dit huis, maar dat werkt niet echt. Met dít weer, zó’n heet huis, en dan een raam of wat op een kier? Tja, helaas, dat doet gewoon niet zo veel. Met de katten op balkon gaan wonen werkt wel prima als de zon zo rond het middaguur eenmaal van het balkon is weggedraaid, maar dan nog moet er altijd iemand bij de katten zijn, omdat die er nogal idiote ideeën op nahouden omtrent wat ‘leuke bezigheden’ zijn**.
Maar wat nu als je je huis nu eens gewóón wil luchten? Zonder dat de kamer met het open raam meteen hermetisch dient te worden afgesloten? Dan broed je twee zomers op een plan en zet je vervolgens je lieve MacGyver aan de klus. En dan.. Heb je een prachtig inzetbaar raamwerk, waardoor je je raam kunt afsluiten voor de katten en het tegelijk wagenwijd open kunt zetten. Dus is de woonkamer nu extreem behaaglijk, en zal er ergens komende week ook een raamwerk voor in de keuken en eentje voor in de slaapkamer gemaakt worden. Ook de katten vinden het leuk: die zitten bijna continue bij het open raam naar buiten te kijken. Geweldig!
En waar was mijn lieve MacGyver vanmorgen dan, terwijl ik zo fijn lag uit te slapen? Bij mijn ouders, een nieuwe schutting bouwen nadat de woningbouw hun oude had afgebroken en nogal misleidende informatie had gegeven over wat er zou worden teruggeplaatst. Is het geen held? Ik ga zo dus maar eens douchen en mijn heldhaftige man en broer aanmoedigen terwijl zij hard werken om mijn ouders hun privacy weer terug te geven..
*: Ok, daarnaast hielp het ook niet bepaald mee dat ik voor de duur van de zomervakantie halve dagen extra werk op mijn normaalgesproken vrije woensdagen om op mijn werk uit de brand te helpen en had ik gisterochtend de wekker nodig om me tijdig op een filmset aanwezig te doen zijn om een heleboel make-updingetjes te doen, maargoed
**: Zo wil Loki al jaren héél graag op het balkon van de benedenbuurman springen. Dat hij daarvoor de hoek om moet springen bedenkt hij zich waarschijnlijk pas in de lucht, en dat zou dan niet zo heel handig zijn. Max heeft zijn zinnen vooral gezet op het balanceren over de ballustrade van het balkon; beetje jammer dat Max een beetje motorisch gestoord lijkt te zijn en zich ook nog wel eens ter aarde stort wanneer hij -pak ‘m beet- probeert op een stoel te springen, of iets anders simpels. Tja. De mythe dat katten altijd op hun pootjes terecht komen geeft mij geen enkele geruststelling, een kat van bekenden van ons heeft zijn achterpoot bij een dergelijke actie gruwelijk verbrijzeld en via andere vrienden weten wij dat katten die op hun poten landen nog wel eens met hun kin op de grond slaan hetgeen, vanwege het zwakke en dunne kin-bot, een schedelbreuk ten gevolge kan hebben. Hetgeen dan weer eindigt in de dood van de betreffende kat. Neen, dank!
Jul
A wild guess
Nou, ik vind het eens tijd worden. Tijd voor de enigzins afgezaagde, maar stiekum toch ook echt wel erg leuke vraag om aan de lezers van mijn log te stellen: wat denken jullie dat het wordt? Krijgen wij strakjes een zoon, of juist een dochter? Over twee weken precíes hebben we de 20-wekenecho en als het goed is komen wij het dan dus te weten. En jullie ook, want zelf wel willen spieken en dan anderen in het ongewisse laten, daar doen we hier niet aan.
En als ik dan toch aan het vragen ga: wat vind jíj nu een mooie geboortedag voor ons Streepje? Ennuhm, welke namen passen volgens jou bij ons? We zijn nog niet volledig uit de tweede namen, dus mooie opties zijn werkelijk érg welkom!