En ze waren práchtig..

21 Jun 2009 3 Comments

by Annibalin Pirate kitty & friends

Woensdagavond bedacht ik zo eens iets. “Hoe laat moeten we morgen eigenlijk weg? Vroeg ik aan Paul “En hoe moeten we eigenlijk rijden?”

Van het antwoord werd ik niet vrolijk: in de ochtendspits langs Utrecht en Amersfoort, twee punten die ze zo in een horrorfilm voor automobilisten kunnen stoppen. De trein was echter ook geen optie: de prijs van twee retourtjes zonder korting (onze reis zou ruim voor de voordeeluren ingaan beginnen) was genoeg om het bruidspaar dat wij zo hard probeerden te bereiken een etentje voor 2 in een niet al te goedkoop restaurant te geven.

Om een uur of 8 in de ochtend stapten we in de auto. Om kwart voor elf kwamen we waar we wezen moesten. En we ontmoetten een prácht van een paar, hun ouders, broers en zussen, vrienden en vriendinnen. Ik kon nog wat water drinken (het was erg warm geweest in de auto! Een goed teken..) en naar het toilet, waarna we in colonne naar de trouwlocatie liepen. Een mooi moment: Marnix en Nienke voorop, hand in hand. Strálend. Gelukkig. Een bont gezelschap langs de IJssel. Bij het Landshuis werd het paar opgewacht door een kleurrijke voilist en hij begeleidde hen, na even wachten, naar binnen.

Een huwelijksvoltrekking met een lach en een traan. Zo mooi, zo mooi.. Het moment dat de bruidegom een mes uit zijn zak trok (“Niet schrikken hoor!”) om het koord, waarmee de ringen om zijn hals gebonden waren, door te snijden was voor mij een mooi ijkpunt: hier gaan twee mensen samen verder als één, op hún aller-eigenste, heerlijk eigenwijze manier. Mensen naar mijn hart.

Felicitaties, een heel bijzonder cadeau uit China, Een wandeling door de straatjes van Deventer met een vrolijke luit voorop. Veel bekijks. Veel zon. En dan meer zon, op een boot. Aan de IJssel, natuurlijk. De sloeproeivereniging van Marnix kwam de middag verlevendigen: kleurrijke mannen en vrouwen boden elke gast die wilde de mogelijkheid kennis te maken met deze sport. Wapperende rode haren op de achterboeg (of hoe heet zoiets?), een bruidegom in zijn trouw-overhemd, wild trekkend aan zijn riem. Ik zit naast Paul, die zich het zweet op het lijf en de blaren op de handen roeit. Ik mag meevaren, want zwangere vrouwen mogen niet roeien. Ik vind het prachtig: een bijzondere activiteit om je bruiloft leven te geven, dat mag ik wel ;)

Aan het eind van de middag, na een héleboel zon (verbrand!!!), een heerlijke barbeque en een lome gezelligheid lopen we terug naar het huis van Marnix en Nienke. We nemen afscheid van de leuke mensen die we ontmoet hebben en in de tuin maakt Marnix dan ‘onze’ foto’s: twee babybuiken bij elkaar, met blije mama-to-be-gezichten erboven. Dan rijden we moe, nagloeiend en voldaan naar huis. Zonder ook maar een file te zien.

Previous Next

3 Comments (+add yours?)

  1. Carrie
    Jun 21, 2009 @ 12:17:07

    Wat gaaf dat het z’n leuke dag is geweest.
    Ik wil graag foto’s zien.
    Het was zo te horen een doe bruiloft net als bij jullie.
    Veel leuker is dat dan op zitten en pootjes geven.
    En voor de as mama’s een spannende tijd. Ik ga Nienke ook zeker volgen.

    Veel liefs, mams

  2. Janneman
    Jun 21, 2009 @ 15:14:45

    Klinkt echt onwijs goed!!!!

  3. Wien
    Jun 22, 2009 @ 18:10:10

    Mooi! Kijk uit naar de foto’s ;-)

Leave a Reply