Annibal's Weblog

En gruwelijk verwend door mijn ouders, broertje en nichtje, die vanavond kwamen eten ter ere van mijn verjaardag. Geweldig mooie Trollbeads-oorbellen, een nieuw spel voor de Wii, mooie bloemen.. En nóg een keer verwend door mijn lieve lief, omdat de Trollbeads-ketting die ik al op mijn verjaardag kreeg toch wel een kraal verdiend had. Té lief! Dan moet ik nu maar eens gaan bedenken wanneer ik ga beginnen in de prachtige uitgave van het boek dat ik van mijn lieve vriendjes en vriendinnetjes kreeg en mijn andere ‘cadeautjes’ maar weer eens insmeren:

(Ja, dit zijn muggebeten. Allemaal. Op mijn enkel telde ik er ongeveer 63, de rest van mijn lijf is gelukkig iets minder erg.. In dat opzicht is het fijn om thuis te zijn: hier maakt gevleugeld geboefte geen schijn van kans tegenover onze 3 stoere jagers )

Een weekendje in een huisje met een select groepje vrienden. Wandelen door het bos en precíes het park weer oplopen als het gerommel zijn bijbehorende druppels laat vallen. Dat kleine beetje, anyway. Vlak erna op nieuwssites zien dat dorpen en steden amper een kilometer weg zwaar zijn getroffen door noodweer. Vlak voordat wij aan de barbeque schuiven. Veel lachen, veel kletsen. Zwemmen. Geen van allen het bad, waar we zo blij mee waren, gebruiken. Want te druk met elkaar, met leuk, met gezellig. Slingers en balonnen. Kaarsjes in de mokkaschnitte. Echt niet huilen ervan hoor. Écht niet. Bijzondere cadeau’s, veel vriendschap, weten dat 30 zo slecht nog niet is. Bij 20 nog een lelijk eendje.. Bij 30 een prachtige zwaan.

Een verjaardag om nooit te vergeten..

Een paar weken geleden sprak ik af met een vriendinnetje dat ik al in geen 10 jaar meer gezien had. Ooit werkten we twee zomers samen bij Buza (zij als vakantiekracht, ik als vaste), maar omdat zij buiten de zomermaanden om in Frankrijk woonde was het contact niet moelijk te verliezen. Vanavond zou de avond worden dat we bij zouden kletsen, samen zouden eten en misschien nog wat konden winkelen op de koop toe. Helaas moest zij uiteindelijk verstek laten gaan omdat ze verplicht moest overwerken vanavond, maar mijn winkel-avondje bleef staan: nu kwam Paul mijn gelederen versterken. Ik had namelijk nog even wat zaken nodig.

Maar helaas, zonder dat wij het wisten bleek vanavond een heuse feestavond te zijn georganiseerd in onze binnenstad ter ere van de commercie: de The Hague Shopping Night. Dat betekent dat zoveel mogelijk winkels tot zo laat mogelijk open blijven en naarmate het later op de avond wordt, harder gaan strooien met kortingen en aanbiedingen. Hadden wíj dat even mooi gemist.. Helaas misten we de gevolgen er niet van: ik heb het werkelijk nog nooit, nog nóóit, zo vreselijk, áchterlijk druk gezien in het centrum als vanavond. Op het fietspad dat wij bijna dagelijks gebruiken om van en naar ons werk te komen was een groot, lang podium neergezet waar allerlei dansjes werden gedaan door mensen gekleed in aanbiedingen van diverse winkels. Er leek geen plek op aarde meer te zijn waar je de flyeraars in de meest bizarre glitterkleding kon ontwijken, waarmee je hún winkel in moest worden gelokt. Er stonden videoschermen waar luid tetterend de nieuwste hippe muziek uitschalde. Mensen struikelden over mensen, er renden jongeren tussen de mensenmassa door en fietsers poogden zich ondanks het grote podium tóch aan de andere kant van het centrum te komen. Zelfs een niet-ADHD-er raakte al overprikkeld vóórdat er ooit een winkel van binnen gezien was.

Uiteindelijk slaagden we wel voor alles waarvoor we gekomen waren (fijn, want bepaalde zaken konden echt niet meer wachten) en lukte het ook nog om ons uit de voeten maken voordat we de neiging kregen onszelf onder een steen te verstoppen en te wachten tot het over was.. En die kortingen dan? Hoor ik mijn beste lezers denken. Nou, beste lezers, die kortingen waren bijzonder fijn. Ik heb er geen cént mee bespaard, want dan had ik er rond moeten hossen met de menigte mee tot een uur of 10 a 11 om een euro of 5 te besparen  o_o

************

Gisteren was het weer tijd voor het jaarlijkse shot van de katten: ze moesten weer gevaccineerd worden tegen de niesziekte en ookal waren ze niet bepaald blij met deze hippe excursie, ík was dat wel. Een aantal goede tips kreeg ik, over hoe we strakjes de overgang zo soepel mogelijk kunnen laten verlopen van huis-met-twee-mensen-en-drie-katten naar huis-met-drie-mensen-en-drie-katten. Bovendien zagen ze er blakend van gezondheid uit, waarbij de dierenarts zijn verbazing uitte dat hij werkelijk helemaal níets had gevonden. Onze drie druktemakers hebben namelijk de leeftijd om een beetje te beginnen met kleine kwaaltjes, maar niets is minder waar. Blij! Zijn opmerking “Zo, het is te merken dat Loki’s tanden nu beter zijn als voorheen*” dacht ik nog bij mezelf “zo hee, dat doet hij snel! Ik heb helemaal niet gezien dat hij zijn gebit checkte!” maar hij bedoelde het anders: Loki was een halve kilo aangekomen. Die mag dus niet meer uit andermans bakje snoepen wanneer die ander iets laat staan..

*: Het laatste bezoekje aan de dierenarts was eigenlijk vooral een tandarts-bezoek. Zowel Loki als Beertje moesten hun gebit laten reinigen waarbij bij beiden uiteindelijk een kies moest worden getrokken.

En soms heb je gewoon zo’n dag dat het allemaal hardstikke lekker loopt op je werk. Dat je ongestoord je eigen plan kunt volgen voor de hele dag (dat gebeurt me niet zo vaak) en zo door de dingen die je nog moet heen vliegt.

Zo’n dag dat het dan eigenlijk helemaal niet erg is om nog even een half uurtje langer te blijven zitten, zodat je nog even iets af kunt maken. Ookal ben je dan wel moe, voor je gaat slapen

(Ookal is dat vast ook door het schoonmaken van vanavond..)

Elke toekomstige ouder komt vroeg of laat voor de keuze der keuzes te staan. Althans, als je alle boekjes, websites en fora mag geloven. En laten we eerlijk zijn, het is ook wel een flinke uitgave, en bovendien een gebruiksvoorwerp dat een lange tijd invloed zal hebben op je mobilitiet: de kinderwagen. Ik begrijp alleen niet waarom er dan niet even ‘whooooeeeeeee’ wordt gedaan over de commode bijvoorbeeld, maar dat zou ook aan mij kunnen liggen.

Feit is dat wij al in een redelijk vroeg stadium een kinderwagen van vrienden toegeschoven kregen en hoewel we nog wel even moesten onderzoeken of deze wel aan onze (redelijk soepele, geloof ik) eisen voldeed leek het ons geen héél erg groot punt van aandacht. Tot het moment dat ik ergens op het internet toch ook wel een erg interessant nieuw exemplaar tegenkwam, dat relatief betaalbaar was en erg veel practische voordelen leek te hebben. Omdat er ergens een aanbieding was met veel korting, welke liep tot eind juni was dan nu toch de tijd daar om ons eens te gaan verdiepen in het hele verhaal: wat voor vlees hadden we nú in de kuip en zouden we hiermee onze kleine naar wens kunnen vervoeren? Of moest het toch anders? En als het anders moest, werd het dan die ene die ik nu gevonden had?

De eerste stap was het bekijken en be-googelen van de huidige wagen. Al snel bleek ons dat het merk ondertussen uit de handel is en er geen accessoires meer voor te krijgen zijn. Lastig, want het regenscherm had een flinke scheur. Daarnaast bleek uit één van de twee (!) hits dat deze wagen eigenlijk pas geschikt is voor kindjes ouder dan een maand of 5 en ook dat presenteerde ons met een probleem. Tja. Evengoed was de wagen fijn en wendbaar, dus dan maar eens kijken wat er verder te koop is. Op naar de winkel dus. We lieten ons adviseren, probeerden wagens uit, bekeken stofjes, accessoires en practische mogelijkheden en kwamen tot een keuze: áls we voor een nieuwe gingen, dan werd het deze. Niet degene die ik op het internet was tegengekomen overigens, al hebben ze wel wat van elkaar weg.

Na twee nachtjes slapen weten we het: het wórdt ook deze. Het voelt fijner om een wagen aan te schaffen waarvan er nog onderdelen verkrijgbaar zijn, waarvan de fabrikant nog te achterhalen is en waar we zeker van weten dat het meteen vanaf het eerste moment een goede reisgezel voor Streepje-lief is. En omdat we het zonde vinden dat iedereen een nieuwe wagen aanschaft en we ons de laatste tijd vaak bezig houden met duurzamer leven hebben we uiteindelijk besloten dat het een tweedehands exemplaar gaat worden.

We zijn er blij mee, ookal hebben we ‘m nog niet. Onze sponsors in deze (mijn ouders) konden zich er wel in vinden toen we het er vanmiddag over hadden en zo is iedereen gelukkig. Ik heb al wat ijzers in het vuur en haast hebben we nog niet. En och, eenmaal weer uit de babywinkel rolden we nog even de naastgelegen boetiek voor positiemode in, waar ik bij groots toeval precíes de broek die ik telkens maar niet kon vinden tegen het lijf liep. Achterlijk veel afgeprijsd. Vervolgens maakte de speelgoedwinkel vol houten speelgoed en ander moois aan de overkant ons ook nog heel erg lang blij. And on top of that vonden we beiden ook nog eens een nieuw paar gympen, óók al extreem afgeprijsd. Nouja!

Next stop: luiers. Ook hier willen we graag een duurzame, milieuvriendelijke oplossing. De Bamboozles van Sanneke lijken ons heel erg fijn, maar ook luiers van bijv. biologisch katoen hebben onze aandacht. Ik vind het alleen wel heel wat: ook hier heb je weer een aardige uitgave te pakken en wat nu, als het niet bevalt?

Woensdagavond bedacht ik zo eens iets. “Hoe laat moeten we morgen eigenlijk weg? Vroeg ik aan Paul “En hoe moeten we eigenlijk rijden?”

Van het antwoord werd ik niet vrolijk: in de ochtendspits langs Utrecht en Amersfoort, twee punten die ze zo in een horrorfilm voor automobilisten kunnen stoppen. De trein was echter ook geen optie: de prijs van twee retourtjes zonder korting (onze reis zou ruim voor de voordeeluren ingaan beginnen) was genoeg om het bruidspaar dat wij zo hard probeerden te bereiken een etentje voor 2 in een niet al te goedkoop restaurant te geven.

Om een uur of 8 in de ochtend stapten we in de auto. Om kwart voor elf kwamen we waar we wezen moesten. En we ontmoetten een prácht van een paar, hun ouders, broers en zussen, vrienden en vriendinnen. Ik kon nog wat water drinken (het was erg warm geweest in de auto! Een goed teken..) en naar het toilet, waarna we in colonne naar de trouwlocatie liepen. Een mooi moment: Marnix en Nienke voorop, hand in hand. Strálend. Gelukkig. Een bont gezelschap langs de IJssel. Bij het Landshuis werd het paar opgewacht door een kleurrijke voilist en hij begeleidde hen, na even wachten, naar binnen.

Een huwelijksvoltrekking met een lach en een traan. Zo mooi, zo mooi.. Het moment dat de bruidegom een mes uit zijn zak trok (“Niet schrikken hoor!”) om het koord, waarmee de ringen om zijn hals gebonden waren, door te snijden was voor mij een mooi ijkpunt: hier gaan twee mensen samen verder als één, op hún aller-eigenste, heerlijk eigenwijze manier. Mensen naar mijn hart.

Felicitaties, een heel bijzonder cadeau uit China, Een wandeling door de straatjes van Deventer met een vrolijke luit voorop. Veel bekijks. Veel zon. En dan meer zon, op een boot. Aan de IJssel, natuurlijk. De sloeproeivereniging van Marnix kwam de middag verlevendigen: kleurrijke mannen en vrouwen boden elke gast die wilde de mogelijkheid kennis te maken met deze sport. Wapperende rode haren op de achterboeg (of hoe heet zoiets?), een bruidegom in zijn trouw-overhemd, wild trekkend aan zijn riem. Ik zit naast Paul, die zich het zweet op het lijf en de blaren op de handen roeit. Ik mag meevaren, want zwangere vrouwen mogen niet roeien. Ik vind het prachtig: een bijzondere activiteit om je bruiloft leven te geven, dat mag ik wel

Aan het eind van de middag, na een héleboel zon (verbrand!!!), een heerlijke barbeque en een lome gezelligheid lopen we terug naar het huis van Marnix en Nienke. We nemen afscheid van de leuke mensen die we ontmoet hebben en in de tuin maakt Marnix dan ‘onze’ foto’s: twee babybuiken bij elkaar, met blije mama-to-be-gezichten erboven. Dan rijden we moe, nagloeiend en voldaan naar huis. Zonder ook maar een file te zien.

Wat gaan de laatste dagen van een vakantie toch altijd lóeihard! Je knippert twee keer met je ogen en het is gebeurd.. En dan heb je ineens erg veel te vertellen. Zoals dat de misselijkheid langzaamaan aan het wegtrekken is en ook de vermoeidheid minder hevig is. Dat heeft zo zijn voordelen: dan kun je bijvoorbeeld een stuk makkelijker naar wat bandjes gaan kijken op een zaterdagavond, op de Grote Markt. We zagen Drive Like Maria en Elle Bandita en jóngens, wat stond daar een niveau te spelen zeg! Drive Like Maria vond ik muzikaal echt vréselijk goed, Elle Bandita had een podium-uitstraling waar het complete publiek ontzettend van onder de indruk was. Geweldig! En het mooiste gevoel was eigenlijk gewoon de simpelste: daar gewoon zíjn, met wat vrienden, wat muziek, wat (non-alcoholische ) drankjes..

Twee héle andere bands stelden me juist weer teleur, maar dan om andere redenen. Al járen wil ik errug graag naar Depeche Mode. Ik heb al véél van mijn ‘lijstje*’ gezien in mijn leven, maar deze heren staan nog altijd ergens in de bovenste regionen (net als The Cure trouwens) van mijn want-list. Bij hun laatste concert in Nederland viste ik nét achter het net voor kaartjes, Pinkpop zou ik bijna heen zijn gegaan (tegen mijn principes in ), ware het niet dat wij dan met vakantie waren en nu komen ze dus nog een keer.. Op 30 november Leuk, als je 4 december bent uitgerekend. Muse, die andere band waar ik alweer een tijdje op zit te wachten, doet hetzelfde grapje, maar dan op 14 november. Zucht. Om het feest compleet te maken vult Franz Ferdinand nog even het lijstje op door op 22 november te komen spelen, maar die heb ik gelukkig al 3 x gezien en kunnen nog wel even wachten. Echt, begrijp me niet verkeerd, ik heb het er gráág voor over.. Maar ik vervloek mijn eigen timing gewoon even. Of hadden die mannen niet gezellig een feestje kunnen gaan bouwen in, laten we zeggen, februari ofzo?

Gelukkig hadden wij wel nog een persoonlijk feestje, want Kirsten en Dennis kwamen gisteren langs en met hen én hun hondje Tommie hadden we een heerlijk laat middagje mooi weer op het strand. Altijd gezellig om onze Bossche vriendjes weer te zien en zo’n dag is dan ook altijd om voor je er weer erg in hebt..

Ohja, en voor ik het bijna vergeet: de studeer-slash-babykamer-to-be is zo goed als leeg en de kelder is volledig gereorganiseerd. Ondanks ons werk hieraan is het uiteinde van onze vakantie lekker relaxed geweest en hebben we qua ‘huiswerk’ alles kunnen doen wat we wilden. Next stop: een échte babykamer!

Het is al te zien aan mijn alinea’s: ik word steeds moeier en word telkens weer wat korter van stof. Geeft niet, zo’n eerste dag werken is altijd al vermoeiend, maar nu nog een beetje extra. Tijd om mijn bed van dichtbij te gaan bezichtigen dus.. Geen slecht vooruitzicht, misschien word ik vannacht wel weer wakker van die rare borreltjes en plopjes in mijn buik! Zou het echt al..?

*:Beschamend wellicht, maar ik heb een lijstje in mijn hoofd met bands die ik minstens één keer in mijn leven gezien moet hebben. Niet alles dat erop staat zal nog gaan lukken: The Dead Kennedy’s treden al jaren niet meer op en ook the Mad Capsule Markets doen het al even niet meer, maar hoge noteringen zijn o.a. weggelegd voor  The Cure, Depeche Mode, Mambo Kurt, The Residents, David Bowie, No Means No en The Tea Party. Vol trots kan ik wel zeggen dat ik al veel weg heb kunnen strepen, waaronder zelfs enkele zeldzame grootheden als Me First and the Gimme Gimmes en Doe Maar.

Het was tijd voor een controle bij de verloskundige. Ik verheugde me er al dagen op: ik had van vriendinnen gehoord dat je dan het hartje mag luisteren! In volledige overtuiging dat alles wel goed zou zijn (gisteren nog overgegeven en de buik groeit gestaag) plofte ik bij haar op de stoel. Na het doornemen van de papieren en de bloedtest die ik de vorige keer had laten afnemen werd mijn bloeddruk gemeten (goed) en mijn buik bevoeld naar de baarmoeder (goed gegroeid en ligt mooi hoog al). En eindelijk, daar kwam dan de Doptone* tevoorschijn. En ze zocht. En zocht. En ze probeerde een tweede apparaatje omdat het eerste stoorde. En ze zocht nog véél meer. aar de hartslag was niet te vinden. Erg veel zorgen maakte ik me niet, ik had al wel vaker gehoord dat het hartje soms niet gevonden kan worden en ze legde uit dat dit soms het geval is.

Gelukkig had ze daar nog wel een oplossing voor: een echo! Ze belde even met het echocentrum en ik werd er zo tussendoor gezet. Precies nog even tijd voor boodschappen en een boterhammetje en dan naar het echocentrum. Verguld waren we, want een derde echo is niet standaard en stiekum ervoeren we dit als een ontzettend mooi cadeau’tje. Niet horen dat het hartje klopt, maar zíen dat alles goed is én het hartje nog eens horen.. Geweldig!

De echo was, kortgezegd, helemaal goed. Armen en benen, een hoofd, een volle blaas en een volle maag, er werd gesparteld en ook de ruggengraat en het neusshotje (i.v.m. een hazenlip, denken wij?) waren helemaal goed. Ook qua lengte zat Streepje keurig op het gemiddelde, alleen het hoofdje was een pietsie groter.. En we kregen natuurlijk foto’s:

Kunnen jullie het ruggengraatje zien? En op de tweede foto het beentje?

*: Een soort van mini-echo-apparaatje waarmee geluiden kunnen worden opgevangen.

Ik zoek me rot, maar ik kan mijn kind niet vinden. Niet echt handig, want ik ben al bijna een uur te laat voor mijn werk en uiteindelijk besluit ik dan maar om Beertje in de drager te stoppen en mee te nemen. Poeslief is het er echter niet zo heel erg mee eens, maar ik vind mezelf bijzonder slim en vindingrijk wanneer ik haar pootjes strak langs haar lijf bind met de band ín de drager, die eigenlijk bedoeld is om om de buik van de baby heen te klittebanden. Ik trek de babydrager* om het lijf van Pooh-beer en slinger haar op mijn rug. Eenmaal aangekomen op de olieraffinaderij waar ik werk (?) blijkt een noodsituatie te zijn uitgebroken. Er is groot alarm en nadat ik Beertje (in de drager, het arme beest) op een bankje heb geparkeerd begin ik druk op knoppen te drukken in een soort van cockpit-achtige ruimte. In mijn pauze (klaarblijkelijk zijn ontploffende olieraffinaderijen niet ernstig genoeg om mij van mijn boterhammetje weg te houden) blijkt Beertje te zijn ontsnapt uit de drager (and who can blame her?) en word ik vervolgens wakker. Het eerste dat ik overigens zie zijn de ogen van Pooh, die me vanaf haar fijne plekje op mijn benen aankijkt. Zonder ingesnoerde pootjes. Het enige dat ik jammer vind van de droom is dat mijn baby ook daar geen geslacht had: ik ben wel nieuwsgierig wat ik er in mijn dromen van zou maken.

Nouja, zulke dingen droom ik dus elke nacht, nu. Erg levendig, erg raar, en de sfeer (die niet náár is, maar ook niet prettig) blijft vaak nog een tijdje doorsluimeren in mijn hoofd. Het hoort erbij, lees ik in boeken en tijdschriften. Het zal wel. Ik hoop alleen wel dat het martelen van mijn katten bij deze ene droom blijft.

Verder zijn we de afgelopen dagen heerlijk lui, maar wél productief. De -nu nog- studeerkamer is zo langzaamaan leeg aan het raken (héél fijn, ineens zie ik weer hoe groot die kamer is!) en de kelder is ook weer een rúimte, in plaats van een plek waar je met veel pijn en moeite je fiets nog ingepropt krijgt. We hebben de materialen die we nodig hebben om planken in de kelder te maken én om de schuifdeurenkast af te werken** al uitgezocht, dus dat is een kwestie van een keer de Gamma inrennen, de benodigdheden naar binnen harken en een dagje aan de klus. We gaan dus goed, en de overbodige zut gaat eind deze week naar de kringloop en het grof vuil!

Tot slot moet  ik nog even een ‘hieperdepiep-hoera!’ doen voor mijn mama: die is jarig vandaag. Gefeliciteerd, mama!

*: Die er eigenlijk gewoon uitziet als een soort Freitag-rugzak met een hoofdje erbovenuit. En misschien nog wel het belachelijkste van de hele droom: hij is rood, en ik hou helemaal niet van rood!
**: Shame on us: dat hebben we dus nooit meer gedaan..

Al sinds we weten dat er wij een baby gaan krijgen zijn wij er heel hard over aan het nadenken. Omdat het leuk is, maar ook omdat je, ookal heb je wel tijd, altijd tijd tekort komt als je niet vroeg genoeg begint. Wat willen we met het geboortekaartje? We surften alle hoeken en kieren van het internet af en kwamen geweldige, leuke, lieve, schattige, grappige, rare, lelijke en bizarre kaartjes tegen. Een aantal daarvan spraken ons wel aan, maar op de één of andere manier voelde het allemaal zo catalogus-achtig. Je pakt de kaarten-wehkamp erbij, bladert wat rond, pakt de telefoon en zegt “doe mij die dan maar”. Ofzo. In de tussentijd kreeg ik ontzéttend lieve post van Miekuh en we spraken af dat als we het met een aantal weekjes niet zouden hebben gevonden, we Miekuh in zouden schakelen voor een persoonlijk ontwerp. Paul had ondertussen ook zelf nog wel een ideetje en zette het één en ander op papier en hoewel leuk, moesten we er wel nog over nadenken. We hielden het als optie en lieten het onderwerp even rusten.

Dan de babykamer. Drie, vier keer in de week was het wel onderwerp van gesprek, als één van ons weer een idee had, of weer iets tegen was gekomen, of er gewoon weer eens aan had zitten denken. Dan stonden we in de babykamer-to-be en wezen wat (“als we nou díe muur..” “En die kozijnen dan..”) en dan kwamen we telkens maar weer op één dezelfde uitkomst: dat we het niet eens waren met elkaar. Paul vond oranje een geweldige kleur voor de kamer, en vond het een voordeel dat we dan ons sixties-wiebeltjes-behang konden laten hangen. Ik daarentegen hou niet van oranje en vond het geen leuk idee om de kamer niet een níeuw uiterlijk te geven. Tweedehands spulletjes vind ik absoluut geen bezwaar, maar een tweedehands uiterlijk stuitte me tegen de borst. Ik haalde mijn aloude blauw weer van stal: blauw is zo vreselijk mijn kleur dat ik er niets aan kan doen, maar er altijd weer op teruggrijp. Groen was een optie, maar we willen beiden een andere groen. En zo hadden we altijd wel weer wat, en er was ook geen enkele optie waarvan we een “Eureka!”-gevoel kregen.

Gisteren ineens wél. Ik maakte een grapje en Paul riep “Nou, dat lijkt me eigenlijk wel héél erg leuk!” en na wat nadenken besloot ik dat dat idee eigenlijk inderdaad zo slecht nog niet was.. Maar bestónd het eigenlijk wel, wat ik nu net had zitten bedenken? Als de twee internørds die we zijn kropen we meteen achter de pc en ja hoor: we vonden wat we zochten; bij één van onze favoriete nerd-webshops nog wel! We pakten een vel papier en sloegen aan het tekenen en waarempel: het plan werd een solide plan. Het kán. En we gaan het dóen ook, en we zijn er helemaal blij mee. We weten dat mensen ons voor gek gaan verklaren, maar dat vinden we niet erg. Dat wisten we namelijk al.

En het leukste? Dat het nu ook een stuk soepeler ging om tot een beslissing te komen wat het ontwerp van het geboortekaartje betreft. Paul’s ontwerp gaat het worden. Sorry, Miekuh