Wat er nog aan ontbrak

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Pirate kitty out to sea
Comments (3)

“Gaat het wel goed, mevrouw?” onderbrak hij zichzelf. Ik was in de stad om de laatste vakantieboodschappen te doen en klaarblijkelijk zag ik er precies uit zoals ik me voelde; de jongen die me een donorschap Terres Des Hommes wilde aanpraten vergat in elk geval op slag zijn missie toen ik hem aankeek en vertwijfeld probeerde duidelijk te maken dat nu niet het beste moment was om over zielige kindertjes te praten. Wel lief, vond ik, en op mijn moedigst zei ik dat het wel ging, dank je wel.

Ik vluchtte verder richting mijn auto om a.s.a.p. naar huis te kunnen. Dit was niet goed, ik had niet moeten gaan. Dan maar die extra paar euro’s betalen op Schiphol. Te laat. Eenmaal bij de parkeerautomaat kwam ik erachter dat je werkelijk op álle mogelijke manieren kon betalen. Behálve met je pinpas. Terug de halve stad door, naar de enige pinautomaat die ik kende waar wel heen te lopen was, maar waar geen ellenlange rij zou staan.

Eindelijk thuis. Een hoofdpijn komt opzetten. De huisarts belt eindelijk terug na een dag vol onbereikbaarheid wegens spoedgevallen. Erg fijn van hem, want volgens mij zit hij al ruim een uur in eigen tijd. De oorpijn en de keelpijn duiden op een virale infectie, maar omdat ik zwanger ben kan er niet héél veel mee gedaan worden. Onderwijl voel ik koortsrillingen opkomen. Ik hang op en besluit mijn reeds aangeschafte babyneusspray en homeopatische keelpastilles maar meteen te gebruiken, de huisarts had immers gezegd dat ik nu al moet beginnen. Ik neem er twee paracetamollen achteraan, besluit ik. De eerste gaat erin, maar met moeite. Als ik naar de tweede kíjk besluit mijn lijf dat dit niet akkoord is en spreekt een hevig veto uit. Tot gal aan toe.

Nu lig ik dus in bed. Mijn tas inpakken gaat niet, bij de geringste inspanning mag ik wederom de kleur van mijn maagzuur bestuderen. De katten vinden me eng nu, ik maak telkens rare geluiden en er komt van alles uitgegolfd.

Dit was toch niet helemaal wat ik verwacht had van mijn laatste avond voor mijn vakantie..

Overigens ben ik niet van plan de boel te laten verpesten door deze stomme verkoudheid, want dat is in feite gewoon wat het is. Paul bracht ‘m begin deze week mee naar huis en ik heb gewoon pech dat de incubatietijd precies gisteravond bleek te zijn afgelopen. Ik ga gewoon genieten van mijn vakantie, verdorie! Dan moet ik alleen nu even niks :(

3 Responses to “Wat er nog aan ontbrak”

  1. Nienke Says:

    He fuck… nee, dit was niet de bedoeling!! Rust maar zoveel mogelijk uit, en hopelijk, hopelijk kunnen jullie morgen zonder al te veel problemen en ziekigheid gewoon vrolijk op reis. Precies zoals de bedoeling is.

  2. Wien Says:

    Hè bah! Wat vervelend! Het allerbeste voor jou! En ik hoop dat je gewoon fris met je bibs in dat mooie land zit…!

  3. sanneke Says:

    Oh nee, hè, An? Neem dan ook niet alles en iedereen mee naar huis, Paul!
    Ik hoop van harte dat het vandaag beter is.

Leave a Reply

?>