Wie had ooit gedacht dat ik in een emotionele doos zou veranderen zodra de eerste zwangerschapshormonen om de hoek zouden komen kijken? Nouja, ok, ik was er al wel bang voor, maar dat het zo erg zou zijn.. Zonet heb ik met mijn broertje op de Gtalk naar de lancering van de Atlantis gekeken en verdomd als het niet waar was: ik kreeg er de tranen bij in de ogen.
Iets anders waar ik tranen van in mijn ogen kreeg was de vraag van mijn schoonouders dit weekend, of we misschien de wieg waar Paul en zijn zus vroeger in hebben gelegen wilden hebben. Met moeite hield ik het binnen. Om nog maar te zwijgen van het moment dat ik zomaar ineens allemaal moederdagcadeau’s in de handen gedrukt kreeg. Een chocolade-ei met bonbons kreeg ik (als hulp om mijn ei bij uit te broeden) en het boek van Claudia de Breij. Lief!
May 14th, 2009 at 08:29
WOEI!!
Och meid ik ben zo blij voor je. Jank maar een end weg. Is heerlijk:) En het boek van Claudia is hilarisch, ik heb het afgelopen weekend gelezen. Geniet van die lievigheidjes!
May 14th, 2009 at 09:49
Ja joh, je gaat zitten janken om de gekste dingen.
Ik kan geen film meer droog uitzitten, en dan blijft het ook niet bij wat vochtigheid in de ooghoeken, maar het zijn meteen strómen. Die ook nog eens niet te stoppen zijn. Maar what the fuck: iedereen ziet die dikke toeter bij me, en als men de link dan nog niet legt, denken ze maar.
Da’s het grote voordeel van zoveel razende hormonen: je wordt er een stuk sterker van. Al zal dat even wennen kunnen zijn voor sommigen in de omgeving. Ineens laat je niet meer over je heen walsen.
May 14th, 2009 at 09:50
En Claudia’s boekje is geweldig. Heb het grijnzend gelezen. Maar toch zou ik dat niet willen scharen onder de standaard zwangerschapstijdschriften en -boekjes: alleen al vanwege de eerlijkheid en het taalgebruik.
én de illustraties.