23 May 2009 4 Comments
En dan zijn we weg 
*Zwaait*
Overigens gaat het vandaag wat beter als gisteren, ik heb in elk geval niet meer overgegeven en daar was ik echt superbang voor.. En rillerigheid, slapte, oorpijn, keelpijn en snot kan ik aan! Ciao!
22 May 2009 3 Comments
“Gaat het wel goed, mevrouw?” onderbrak hij zichzelf. Ik was in de stad om de laatste vakantieboodschappen te doen en klaarblijkelijk zag ik er precies uit zoals ik me voelde; de jongen die me een donorschap Terres Des Hommes wilde aanpraten vergat in elk geval op slag zijn missie toen ik hem aankeek en vertwijfeld probeerde duidelijk te maken dat nu niet het beste moment was om over zielige kindertjes te praten. Wel lief, vond ik, en op mijn moedigst zei ik dat het wel ging, dank je wel.
Ik vluchtte verder richting mijn auto om a.s.a.p. naar huis te kunnen. Dit was niet goed, ik had niet moeten gaan. Dan maar die extra paar euro’s betalen op Schiphol. Te laat. Eenmaal bij de parkeerautomaat kwam ik erachter dat je werkelijk op álle mogelijke manieren kon betalen. Behálve met je pinpas. Terug de halve stad door, naar de enige pinautomaat die ik kende waar wel heen te lopen was, maar waar geen ellenlange rij zou staan.
Eindelijk thuis. Een hoofdpijn komt opzetten. De huisarts belt eindelijk terug na een dag vol onbereikbaarheid wegens spoedgevallen. Erg fijn van hem, want volgens mij zit hij al ruim een uur in eigen tijd. De oorpijn en de keelpijn duiden op een virale infectie, maar omdat ik zwanger ben kan er niet héél veel mee gedaan worden. Onderwijl voel ik koortsrillingen opkomen. Ik hang op en besluit mijn reeds aangeschafte babyneusspray en homeopatische keelpastilles maar meteen te gebruiken, de huisarts had immers gezegd dat ik nu al moet beginnen. Ik neem er twee paracetamollen achteraan, besluit ik. De eerste gaat erin, maar met moeite. Als ik naar de tweede kíjk besluit mijn lijf dat dit niet akkoord is en spreekt een hevig veto uit. Tot gal aan toe.
Nu lig ik dus in bed. Mijn tas inpakken gaat niet, bij de geringste inspanning mag ik wederom de kleur van mijn maagzuur bestuderen. De katten vinden me eng nu, ik maak telkens rare geluiden en er komt van alles uitgegolfd.
Dit was toch niet helemaal wat ik verwacht had van mijn laatste avond voor mijn vakantie..
Overigens ben ik niet van plan de boel te laten verpesten door deze stomme verkoudheid, want dat is in feite gewoon wat het is. Paul bracht ‘m begin deze week mee naar huis en ik heb gewoon pech dat de incubatietijd precies gisteravond bleek te zijn afgelopen. Ik ga gewoon genieten van mijn vakantie, verdorie! Dan moet ik alleen nu even niks 
21 May 2009 7 Comments
Was het, in het zonnetje op ons balkon, genieten van mijn eerste vakantiedag. We maakten een wat-mee-te-nemen-lijstje en een nog-te-kopen-lijstje en zochten op het internet naar bezienswaardigheden in de omgeving van onze bungalow op Sicilië. Zo werd het langzaamaan een beetje echter: zaterdag vertrekt ons vliegtuig al! Uiteindelijk was het op balkon zó heet dat we tijdelijk naar binnen zijn gevlucht, maar het eerste, voorzichtig aanwezige vakantiegevoel bleef gelukkig hangen.
En nu heb ik eigenlijk het gevoel dat ik gillend rondjes zou moeten rennen om alles op tijd af te krijgen voor we weggaan. Maar wát ik dan precies zou moeten doen, dat komt niet helemaal door. Het huis is al schoon en moet zaterdagochtend, voor we vertrekken, alleen even ‘bijgewerkt’ worden, kleding inpakken gaat nog niet echt omdat eerst alle was weggewassen moet worden (hetgeen ik nu dan wel een beetje aan het ‘doen’ ben), de laatste spullen gaan kopen lukt niet want vandaag is het feest en zijn de meeste winkels dicht. Dus ik luier maar een beetje, knuffel met mijn 3 haarballen (die ik de komende week zéker wel erg ga missen) en regel wat laatste losse eindjes voor onze VVE voor ik mijn functie binnen de kascomissie neerleg. Een zware opgave hoor, dat vrij zijn!
18 May 2009 11 Comments
En dan, na een paar dagen van flauwvallen, een beetje bloedprikken, een beetje zorgen om de vliegreis die we aanstaande zaterdag al zullen maken, weten we in elk geval dat het niet heel erg is. Flauwvallen kan erbij horen de komende paar weken, zéker gezien het feit dat ik een verleden met een te lage bloeddruk heb. Weinig aan te doen, en gewoon lekker met vakantie gaan is het devies.
En dan gaan we nu.. Maar weer eens op bed aan
16 May 2009 5 Comments
Alle reacties op mijn logje zijn zo lief, zo hartverwarmend, dat ik meer dan eens met de tranen in mijn ogen heb gezeten tijdens het lezen ervan. Graag zou ik jullie allemaal persoonlijk bedanken en beantwoorden, maar vandaag heb ik een off-day. Een dagje strandwandelen, een avondje knutselen voor die hele zieke collega en een avondje Topgear willen zien was teveel van het goede en mijn lijf heeft besloten me straf te geven: als een vaatdoek voel ik me en ik heb vandaag meer uren slapend als wakend doorgebracht.
Vanavond dus maar luisteren en vroeg op bed met een boek, dan heb ik morgen vast weer meer energie..
13 May 2009 24 Comments
Wij hebben op dit moment de meest uiteenlopende etenswaren in huis. Wanneer ze op zijn of over de datum worden ze zonder morren vervangen, ook als de vorige verpakking niet of nauwelijks is aangeraakt.
De onderwerpen van de nu in ons huis rondzwervende lectuur zijn drastisch ingeperkt. Een vrij moment achter de pc wordt al snel ingevuld met zoeken naar informatie over nog aan te schaffen spullen.
Onze vakantie pasten we aan, zowel qua lengte als qua vervoersmiddel en verblijfsplaats. Het moest maar wat gemakkelijker, allemaal.
Nienke en ik wandelden vanmiddag over het strand. We hadden, als vanouds, veel te bespreken, maar juist nú nog een beetje extra. Ik vertelde over de reacties van mijn collega’s, nog vers uit het geheugen. Samen aten we pita’s met kaas na thuiskomst, omdat we erge honger hadden. Ookal was het een raar moment op de dag.
Want als je zwanger bent, dan moet je eten..!
Nadat Nienke en ik weer afscheid hadden genomen (waarom gaat de tijd altijd zo bizar vlug wanneer wij samen zijn? Er zit nooit, nóóit genoeg tijd in een dag wanneer ik en Nienke elkaar écht spreken!) nam ik mijn dagelijkse portie rust, omdat ik die de laatste weken zo heel erg hard nodig heb. Ik was gisteren, voor mijn huidige doen, dan ook extréém Rock ‘n Roll: het lukt nog maar zelden om op te blijven tot na tienen.
Maar het is echt waar: Paul en ik krijgen -volgens huidige berekingen rond 4 december- een heel, héél erg welkom jongetje of meisje om heel erg veel van te houden. En ja, ookal heb ik zo ongeveer élk kwaaltje dat ik ooit ben tegengekomen in de boekjes: het deert me niets. Het is prima te doen en ikheb nog geen moment gedacht aan het eruit trekken van mijn haren.
Het is écht waar. Al kan ik het soms nog maar nauwelijks geloven..
N.B.: Ook ik heb ‘terug in de tijd gelogd’ en zal mijn oudere logjes over dit onderwerp nu activeren. Meer leesvoer voor hen die het interesseert dus
11 May 2009 3 Comments
Wie had ooit gedacht dat ik in een emotionele doos zou veranderen zodra de eerste zwangerschapshormonen om de hoek zouden komen kijken? Nouja, ok, ik was er al wel bang voor, maar dat het zo erg zou zijn.. Zonet heb ik met mijn broertje op de Gtalk naar de lancering van de Atlantis gekeken en verdomd als het niet waar was: ik kreeg er de tranen bij in de ogen.
Iets anders waar ik tranen van in mijn ogen kreeg was de vraag van mijn schoonouders dit weekend, of we misschien de wieg waar Paul en zijn zus vroeger in hebben gelegen wilden hebben. Met moeite hield ik het binnen. Om nog maar te zwijgen van het moment dat ik zomaar ineens allemaal moederdagcadeau’s in de handen gedrukt kreeg. Een chocolade-ei met bonbons kreeg ik (als hulp om mijn ei bij uit te broeden) en het boek van Claudia de Breij. Lief!
11 May 2009 5 Comments
Het was fijn. Het was relaxed. Het was geweldig mooi weer. En we hebben ervan genoten.
Een lang weekend in een groene, levendige omgeving met leuke mensen, da’s natuurlijk altijd een traktatie. We zagen kleine eendjes, hoentjes en gansjes rondscharrelen*. We hoorden vissen springen, keken hoe er konijntjes langs het huisje renden en zagen een werkelijk gigántische reiger. We deden ook nog wat dingen: zo ontkwam ik niet aan het jaarlijkse potje midget-golf, gingen we bowlen en konden we ook dit keer niet om het briljante zwemparadijs heen. Omdat we dit elk jaar doen met mijn schoonouders en schoonzus heb ik ondertussen al wel wat van deze parken gezien, maar het mooiste zwembad, dát hebben ze absoluut hier.
Er waren moederdagcadeau’s, we dineerden uitgebreid en maakten de lekkerste hapjes voor elkaar. Lachten van het hoesten omdat de hete spiesjes voor op de plaat zó heet waren dat de peperlucht bij ons allemaal op de keel sloeg en we hoestend en niezend probeerden om tóch stug door te bakkerellen.
Het is helaas alweer voorbij, maar de gezelligheid van dit weekend zal hopelijk nog wel een tijdje blijven hangen..
*: Terwijl we wegreden van de parkeerplaats om naar huis te gaan besloot er nog een mama-eend haar kroost de weg over te dirigeren vlák voor de wielen van onze auto. Ik ben blij dat ik nooit zo hard rij op parkeerplaatsen én dat ik haar en haar baby’s op het nippertje aan had zien komen..
06 May 2009 6 Comments
Al twee keer brachten we onze auto terug naar de monteur: we hoorden steeds een raar, tikkend geluid ergens linksonder de auto. Sinds we een auto hebben stukgereden door rare geluiden te negeren zijn we daar een beetje para voor, maar telkens kregen we de auto terug zonder resultaat, omdat de monteur het getik niet hoorde en ook zijn collega had niets kunnen bespeuren.
Ondertussen is het getik nog véél erger geworden en omdat we van het weekend weer eens de grote weg op gaan met Suus kon ik het nu toch echt niet langer meer zo laten. Vanochtend om half 10 stapte de monteur dan ook maar eens bij míj in de auto, om te kijken of ik hem kon helpen het te horen. Was het geluid gisteren nog zo erg dat ik me amper nog met de auto naar huis durfde te begeven, bij het zien van de monteur kroop de auto meteen verlegen in zijn schulpje en gaf geen kik meer. Steeds harder en harder trok ik ‘m door bochten, maar onze lieve, fijne auto weigerde in alle toonaarden om ook maar enige vorm van getik of gekraak te produceren. Eikel.
Uiteindelijk kwam er een paar keer héél zacht, op de achtgrond, toch een soort van geluidje en op grond daarvan kon de monteur in elk geval bedenken wat er waarschijnlijk aan de hand was. “Tja, als je bij de tandarts komt is de kiespijn ook altijd weg” wist hij wijs te vertellen, en voegde eraan toe dat de de auto vóór vrijdag zeker wel terughebben. Mooi, want dan kunnen we opnieuw de proef op de som nemen wanneer we naar Center Parcs vertrekken. Overigens was het vermoedelijke euvel vooral heel storend, maar niet echt gevaarlijk. Dat was in elk geval geruststellend..
04 May 2009 12 Comments
Afgelopen vrijdag sloeg het nieuws in als een bom: Lowlands. Is. Uitverkocht.
Wij hebben geen kaartje.
Ralph en Karen hebben geen kaartje.
Chanoek heeft geen kaartje.
Alan heeft geen kaartje.
Suus heeft geen kaartje.
En we zijn allemaal een beetje in shock..
(Overigens zijn er ook vrienden die wél op tijd waren, hoor.. Maar ‘ons’ vaste Lowlands-clubje vist zo goed als geheel achter het net. WTF??)
RSS
Flickr