Annibal's Weblog

Als je zwager bent, al is het nog maar héél pril, krijg je ineens aan alle kanten boekjes en tijdschriften toegestopt. Ik bestelde bij bol.com voor ons allebei een boek met meer info over zwangerschap en daar zat een boekje bij. Bij de intake van de verloskundige (afgelopen woensdag) kregen we drie tijdschriften. Van de mevrouw van Moeders voor Moeders kregen we er ook één. En van een website waar je je op kunt geven voor één of andere doos en iets met kortingen en informatie kregen we ook meteen al een tijdschrift toegezonden. Ohja, en dan hebben we het nog niet eens over de folders met informatie over de meest uiteenlopende onderwerpen (prenatale screening ja of nee?, DES, diverse soorten babyvoeding, een winkel in herbruikbare luiers, een kraamhotel hier in de buurt etc. etc.) vanuit de wachtkamer van de verloskundige of de 9-maandenkalender die Moeders voor Moeders ons heeft gegeven.

En hoewel ik alles wil lezen, begin ik het zo onderhand eigenlijk ook wel een beetje beu te raken. Het is fijn om over de meest uiteenlopende onderwerpen te kunnen lezen, te kunnen terugvinden hoe de gewichtstoename tijdens een zwangerschap is opgebouwd en lijstjes te hebben van wat ik niet mag eten, maar jemig zeg.. Het is zo veel! Ik hou er dus even mee op. Ga maar eens verder met het normale leven. De zwangerschap op zich is al aanwezig genoeg, met al die kwalen. Echter dan dit hoeft het nog even niet te worden, besluit ik hierbij. Al die informatie komt nog wel..

Na een geslaagd driedubbel verjaardagsfeest hoort natuurlijk een opruim-actie op de plaats delict, een dagje later. Tegen de tijd dat we echter bij Ralph en Karen aankwamen was het meeste al gebeurd en nadat we wat hadden geholpen met de laatste beetjes was het helemaal klaar. We liepen dus nog even het centrum in, in de hoop dat de Citybril* vandaag geopend was (hetgeen natuurlijk niet het geval was) en om even wat boodschappen te doen.

Op weg naar de supermarkt liepen we langs de Hema en daar stond een groepje mensen om de glazen voordeuren heen, tuurde naar binnen en maakte meelevende geluiden. Het was eigenlijk niet zo heel erg tot me doorgedrongen, tot Paul op trieste toon “aaahh, er zit een kat opgesloten in de Hema” zei en toen ik beter keek zag ik het inderdaad: het arme beest zat bij de voordeur en keek met grote ogen naar de mensen om hem heen. “Die gaat waarschijnlijk dood” realiseerde ik me nog veel droeviger, toen ik me bedacht dat dit één van de zeldzame keren is dat deze winkel langer als een paar uren achtereen gesloten is en het beest er waarschijnlijk nu al voor de tweede dag zonder eten en drinken zat. Een kat krijgt leververvetting wanneer hij langer als 24 uur niets eet en ik kon me niet voorstellen dat er daar nog voor katten eetbare waren te vinden waren voor het arme dier.

Hij hield me de hele supermarkt door gezelschap in mijn hoofd, die arme kat. Toen we dus weer terugliepen en hij bij een andere deur voor zich uit zat te staren (de groep mensen had zich ondertussen gerealiseerd dat er geen mogelijkheid was het dier vrij te krijgen en was doorgelopen) kon ik het niet laten om te zoeken naar een telefoonnummer of iets dergelijks, dat in het geval van nood zou kunnen worden gebeld. Niet te vinden, helaas. “Kunnen we niet aan de deuren gaan rammelen, zodat er een alarm afgaat en er beveiliging langskomt ofzo?” vroeg Paul, terwijl we ondertussen de deuren inspecteerden. De kat had ons ondertussen óók gezien en mauwde klaaglijk, doch onhoorbaar naar ons dat hij er héél graag uit wilde en sprong tegen de deur op.

Maar die dichte deuren hadden wel één voordeel: zo goed sloten ze eigenlijk helemaal niet. Een kier van zéker een halve centimeter was er met gemak te vinden tussen die grote glazen gevaarten en Paul bedacht zich ineens dat daar bést iets tussendoor zou kunnen. Eten bijvoorbeeld. Ik herinnerde me de gesneden worst die we net hadden gekocht en onder het toeziend oog van arme Poes staken we een plak of wat tussen de deur door. Hij durfde er niet goed dichterbij te komen en bleef van een afstandje gadeslaan, maar hij zag in elk geval dat we iets achterlieten. Of hij er uiteindelijk van heeft gegeten weten we niet (meer konden we niet doen dus zijn we maar doorgelopen) maar ik voelde me in elk geval een stuk beter bij het achterlaten van het arme ding. Morgenochtend staat het eerste personeelslid van de Hema dus mogelijk twéé verassingen te wachten: een kat in de winkel én een berg worst op de deurmat.

Ik hoop maar dat hij er goed vanaf zal komen, ik heb achteraf spijt dat ik er niet aan heb gedacht terug de supermarkt in te lopen voor brokjes of een blikje kattenvoer ofzo..

*: Onze opticien. Mijn lief heeft vannacht namelijk zijn bril gesloopt..

Was de titel van de uitnodiging die mijn lief afgelopen week druk in het rond mailde. Lief is namelijk jarig vandaag! Omdat gisteren een vriend van ons jarig is en er morgen ook weer een andere vriend verjaart werd besloten tot een gezamenlijk feest en deze uitnodiging betekent dus dat er waarschijnlijk geen activiteiten omtrent het zoeken van eieren zijn gepland.

Ik kan hem dus ook niet laten zoeken naar eieren, pasen schijnt immers niet door te gaan dit jaar. Maar eigenlijk vind ik dat wel sneu, dus heb ik een andere oplossing gezocht. Zodadelijk, als lief wakker wordt, krijgt hij een ontbijtje op bed van me. En daarbij ziet hij dan niet, zoals normaal meestal het geval is, zijn cadeau’tjes liggen. Die mag hij gaan zoeken, want die heb ik verstopt.

Dat krijg je, als je eigenhandig pasen probeert af te blazen

************

Omdat ik ook op dit weblog weer fijn in gevecht mag met allerhande spam in mijn reactievelden heb ik een instelling veranderd. Door deze wijziging kan het zijn dat je eventuele eerstvolgende reactie eerst door mij moet worden goedgekeurd, maar dat is slechts éénmalig: daarna sta je als veilig te boek en is er niks meer aan de hand.

Dus mag ik morgen, na nauwelijks een paar weken niet geweest te zijn wegens uitbehandeld, opnieuw naar mijn vertrouwde fysiotherapeute. Ondertussen zijn wij best vriendinnetjes geworden, dus ermee zitten kan ik niet bepaald, maar een beetje raar is het natuurlijk wel. Alsof ik maar even snel door mijn voet ben gegaan toen ik merkte dat de behandeltijd voor mijn nek op z’n einde liep.

Enfin, morgen mag ik dus weer, dit keer om mijn enkelbanden te versterken. Ergens in februari werd ik omvergerend door een superlief, maar wel een beetje lomp hondje en nog altijd voelt het niet goed. Is het bij tijd en wijle blauw, of ineens gezwollen. Nouja, ik mag terug, dus. En dat komt goed uit, want we moeten toch nog even een nieuwe eet-date prikken

Het mooie is trouwens wel dat ik, na de eerste twee, drie weken veel last te hebben gehad, nog maar erg weinig hinder van mijn nek ondervind. Het ís er nog wel, maar ik heb alweer een tijd geen pijnstillers meer nodig gehad en hoewel het zoeken van een passende vervolgbehandeling nog wel belangrijk is, hoef ik niet meteen nú te beslissen wat ik wil en bij me past. Best prettig!

Mijn zwangerschap (whoe! Wat klinkt dat volwassen!) betekent niet alleen dat lief en ik zo ergens in december mama en papa zullen worden. Dat betekent óók dat er twee papa’s en twee mama’s ineens gróótouders zullen worden. En daar komt dan meteen de eerste beslissing die je moet nemen als je zwanger bent de hoek om kijken: wanneer vertel je het? En aan wie?

Wij waren het erg snel eens: een paar goede vrienden/vriendinnen, broer en zus en de papa’s en de mama’s, die vertellen we het meteen. Niet alleen omdat het onprettig en oneerlijk voelt hen deze informatie te onthouden, maar ook omdat het fijn is te weten dat deze mensen weten wat er speelt en je op kunnen vangen mocht het mis gaan. En laten we wel wezen: je vreugde kunnen delen met een paar dierbaren is sowieso geweldig. Daar zijn geen redenen voor nodig!

Het plan om Het Nieuws te gaan vertellen aan onze ouders vervulde ons met ideeën: ook de maníer waarop je zulk nieuws brengt kan in duizenden vormen worden gegoten. We kozen voor een manier met een cadeaupapiertje eromheen: de afscheidsborrel van het werk van schoonpap was een ideale ingang. Vooraf, thuis, onder de mededeling dat het mooiste cadeau dat je een man kan geven voor zijn pensioen een hobby is, gaven we hem een rammelaar in de vorm van een hondje en na enige verwarring (op verschrikte toon riep hij uit “Huh? Krijg ik een hóndje?”) konden wij ons geluk delen met de Lelystad-afdeling van de grootouders.

Twee dagen later aten we bij mijn ouders en het kinderbestek dat wij hen gaven tijdens het eten (“voor als we over een tijdje komen eten”) bracht ook hier een hoop vreugd teweeg. Wij zijn blij dit nu al met hen gedeeld te hebben en hopen de steun in minder goede tijden niet nodig te zullen hebben..

Waar we trouwens ook al een beetje mee bezig zijn is het verzinnen van namen en jóngens, wat is dat een leuke bezigheid zeg! We laten onze fantasie de vrije loop en hoewel er al wel iets vaststond voordat er überhaupt ooit sprake was van een zwangerschap is er nog genoeg om over na te denken. Leuk!

Schreef Paul in een e-mail gisteren. “Wanneer zullen we gaan?” Eronder was te lezen dat hij een weekend of een midweek weg bij een Centerparcs-achtige toko heeft gewonnen.

Ik klikte op allerlei linkjes, maar er was toch écht geen hoax aan te herkennen. Gewoon een vakantieparken-bedrijf waar we gratis een huisje mogen betrekken. Joy! En dat komt dan even éxtra mooi uit, want ik heb dit jaar heel erg geen zin om mijn verjaardag te vieren en had al met Paul afgesproken dat we dat bewuste weekend de benen zouden nemen naar een nog nader te bepalen bestemming.

We gaan dus nog eens een weekendje weg, eind juni. Vlák na onze vakantie. En we mogen 4 vrienden meeneemen, waaraan ik graag gehoor geef. Een soort van VIP-party wordt het dan. Met een zwemparadijs binnen handbereik. Jottem!

Hebben we de intake bij de verloskundige! Ik vind het heel spannend allemaal, want ik merk bij veel verloskundigen een weerstand tegen de manier waarop ik tegenover de bevalling sta. Wie heeft ooit bedacht dat er maar één goede manier is om te bevallen: zonder pijnstilling en in je eigen bed? Het is bizar om te bedenken dat er in de medische wereld nog altijd neerbuigend wordt gedaan naar de bevallingspijnen van vrouwen toe, terwijl er geen arts is die het in zijn/haar hoofd haalt een patiënt zúlke pijnen te laten lijden wanneer het geen bevalling, maar -pak ‘m beet- een blinde darmontsteking betreft. Ik wil helemaal geen natuurlijke bevalling. Ik wil niet thuis. Ik wil in het ziekenhuis, waar álles dat mogelijk benodigd zal zijn voorhanden is, 24/7 mensen rondlopen die komen als je op een knopje drukt en waar iemand je een prik in je rug kan geven wanneer je het niet meer trekt.

En ik heb al geluk: ziekenhuizen zijn sinds een tijdje verplicht om een ruggenprik te geven wanneer de bevallende vrouw in kwestie dit wil. Ook búiten kantoortijden. Mooi, hoeven we die discussie in elk geval niet aan te gaan, zo tussen het puffen door. Noem me een mietje, maar ik schijt in mijn broek voor de Aanstaande Bevalling. Het is voor mij zelfs jarenlang genoeg reden geweest om geen kinderen te willen. Wanneer ik dan ook op sites van verloskundigen lees, dat zij je graag bijstaan tijdens een práchtige en glorieuze, natuurlijke thuisbevalling (of anders, eventueel, mocht je dat écht willen, in het ziekenhuis)*, gaan mijn haren recht overeind. Ik bén helemaal niet natuurlijk, ik koop mijn eten in de supermarkt, woon in een huis en als je me loslaat in de jungle ga ik hoogstwaarschijnlijk dood.

De praktijk die ik nu heb gevonden is op de website in elk geval erg open over pijnbestrijding, maakt gebruik van vooruitstrevende pijnbestrijdingstechnieken en praat niet voornamelijk over thuisbevallingen, maar laat het waar en hoe open. Volgende week, bij de intake, merken we dus of dat in werkelijkheid  ook de manier van denken is daar, maar het telefoongesprek dat ik met één van de dames voerde was erg hoopgevend. Hoe dan ook, ik ben van plan duidelijk te zijn en míjn manier, hoe dan ook, gedaan te krijgen. Als ik daarmee vroedvrouwen of artsen voor het hoofd stoot is dat hún probleem: ik voel me hier sterk in en weiger me een trauma te laten aandoen door de heersende opvatting. Noem me negatief, maar ik wil dit zo snel mogelijk uit de weg hebben, zodat ik zonder angst of stress van de rest van mijn zwangerschap kan gaan genieten. Ik wil niet bang zijn, ik wil weten dat het geregeld is, dat het goed zit. We gaan het zien..

*: Vrij vertaald, maar dat is wel zo’n beetje de strekking.

N.B.: Overigens wil ik met dit stukje niet zeggen dat ik natuurlijke en/of thuisbevallingen per defenitie stom vind ofzo: wanneer dit voor een andere vrouw wel De Manier is vind ik dat geweldig voor haar en ik kan me er heus iets bij voorstellen. Ik kan me er alleen zo boos om maken dat je door anderen in een bepaalde keuze geduwd wordt vanuit de één of andere opvatting..

Ik ben een loner. Ik kan goed tegen alleen zijn en heb er geen enkel probleem mee mezelf een paar dagen in eenzaamheid op te sluiten in huis. Sterker nog: soms heb ik erge behoefte aan een beetje allenigheid en is mijn vrije woensdag een perfecte dag om eens volledig mijn eigen gang te gaan.

Waar ik echter beduidend minder goed tegenkan is alleen zijn op sociale plaatsen, om het maar zo te noemen. Ik vind alleen winkelen prima, een wandeling op het strand zonder anderen erbij kan mijn hoofd óók heerlijk leegmaken (een nickname van mijn broertje op het internet, Solitary angel, doet me daar altijd erg aan denken: alleen, maar niet eenzaam).. Maar een terras, restaurant, concert of bioscoop zal ik niet zomaar bezoeken zonder vrienden, lief, broer of anderszins gezellige mensen om me heen. Ik kan het niet goed uitleggen, maar in mijn hoofd hoor je dat soort dingen te doen voor de gezelligheid, als uitje, en ik vind het er altijd heel zielig uitzien wanneer ik iemand zoiets in zijn (of haar) uppie zie doen.

Volkomen absurd, dat weet ik natuurlijk ook wel. En toch heb ik wel eens, erg tegen mijn zin in, mijn gebruikelijke punk-concert als afsluiter van Lowlands gemist, omdat mijn mede-punkganger eerder naar huis was gegaan* en ik er anders alleen heen had gemoeten. Ik voel me dan niet meer alléén, maar eenzaam.

Maar dat lente-zonnetje van vandaag, dát deed iets. Ik wilde naar buiten. Terrasje pakken, genieten van de warmte die dan eindelijk weer terug is van lang weggeweest. Dus ik dacht “fuck het”, sjouwde een boek mee en begaf me naar het terras. Ondanks álle sms-jes die ik terugkreeg met een “helaas, ik ben aan het werk..”

En ik zat daar, helemaal alleen, in het zonnetje. Glaasje verse jus erbij.. En ik merkte het niet eens. Het was gewoon té fijn, daar in die zon, daar met dat boek. Een kleine overwinning op mezelf: ik was niet zielig of eenzaam. Ik genoot. Temidden van een heel plein van kakelende mensen, volle tafeltjes en zien-en-gezien-worden was ik perfectly happy met mezelf. Helemaal alleen.

*: Uiteindelijk werd het optreden waar ik eigenlijk niet wilde zijn wel één van de allermooiste concerten dat ik ooit op Lowlands (of zelfs.. Überhaupt?) heb gezien, maar toch.

34 van de 40 te behalen punten. Een 8,5 dus, om precies te zijn. Ik begin me af te vragen wat er gebeurt als ik helemaal niet meer leer