Mijn zwangerschap (whoe! Wat klinkt dat volwassen!) betekent niet alleen dat lief en ik zo ergens in december mama en papa zullen worden. Dat betekent óók dat er twee papa’s en twee mama’s ineens gróótouders zullen worden. En daar komt dan meteen de eerste beslissing die je moet nemen als je zwanger bent de hoek om kijken: wanneer vertel je het? En aan wie?
Wij waren het erg snel eens: een paar goede vrienden/vriendinnen, broer en zus en de papa’s en de mama’s, die vertellen we het meteen. Niet alleen omdat het onprettig en oneerlijk voelt hen deze informatie te onthouden, maar ook omdat het fijn is te weten dat deze mensen weten wat er speelt en je op kunnen vangen mocht het mis gaan. En laten we wel wezen: je vreugde kunnen delen met een paar dierbaren is sowieso geweldig. Daar zijn geen redenen voor nodig!
Het plan om Het Nieuws te gaan vertellen aan onze ouders vervulde ons met ideeën: ook de maníer waarop je zulk nieuws brengt kan in duizenden vormen worden gegoten. We kozen voor een manier met een cadeaupapiertje eromheen: de afscheidsborrel van het werk van schoonpap was een ideale ingang. Vooraf, thuis, onder de mededeling dat het mooiste cadeau dat je een man kan geven voor zijn pensioen een hobby is, gaven we hem een rammelaar in de vorm van een hondje en na enige verwarring (op verschrikte toon riep hij uit “Huh? Krijg ik een hóndje?”) konden wij ons geluk delen met de Lelystad-afdeling van de grootouders.
Twee dagen later aten we bij mijn ouders en het kinderbestek dat wij hen gaven tijdens het eten (“voor als we over een tijdje komen eten”) bracht ook hier een hoop vreugd teweeg. Wij zijn blij dit nu al met hen gedeeld te hebben en hopen de steun in minder goede tijden niet nodig te zullen hebben..
Waar we trouwens ook al een beetje mee bezig zijn is het verzinnen van namen en jóngens, wat is dat een leuke bezigheid zeg! We laten onze fantasie de vrije loop en hoewel er al wel iets vaststond voordat er überhaupt ooit sprake was van een zwangerschap is er nog genoeg om over na te denken. Leuk!