Over een week..

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Pirate kitty, mom kitty
Comments (0)

ziekenhuisHebben we de intake bij de verloskundige! Ik vind het heel spannend allemaal, want ik merk bij veel verloskundigen een weerstand tegen de manier waarop ik tegenover de bevalling sta. Wie heeft ooit bedacht dat er maar één goede manier is om te bevallen: zonder pijnstilling en in je eigen bed? Het is bizar om te bedenken dat er in de medische wereld nog altijd neerbuigend wordt gedaan naar de bevallingspijnen van vrouwen toe, terwijl er geen arts is die het in zijn/haar hoofd haalt een patiënt zúlke pijnen te laten lijden wanneer het geen bevalling, maar -pak ‘m beet- een blinde darmontsteking betreft. Ik wil helemaal geen natuurlijke bevalling. Ik wil niet thuis. Ik wil in het ziekenhuis, waar álles dat mogelijk benodigd zal zijn voorhanden is, 24/7 mensen rondlopen die komen als je op een knopje drukt en waar iemand je een prik in je rug kan geven wanneer je het niet meer trekt.

En ik heb al geluk: ziekenhuizen zijn sinds een tijdje verplicht om een ruggenprik te geven wanneer de bevallende vrouw in kwestie dit wil. Ook búiten kantoortijden. Mooi, hoeven we die discussie in elk geval niet aan te gaan, zo tussen het puffen door. Noem me een mietje, maar ik schijt in mijn broek voor de Aanstaande Bevalling. Het is voor mij zelfs jarenlang genoeg reden geweest om geen kinderen te willen. Wanneer ik dan ook op sites van verloskundigen lees, dat zij je graag bijstaan tijdens een práchtige en glorieuze, natuurlijke thuisbevalling (of anders, eventueel, mocht je dat écht willen, in het ziekenhuis)*, gaan mijn haren recht overeind. Ik bén helemaal niet natuurlijk, ik koop mijn eten in de supermarkt, woon in een huis en als je me loslaat in de jungle ga ik hoogstwaarschijnlijk dood.

De praktijk die ik nu heb gevonden is op de website in elk geval erg open over pijnbestrijding, maakt gebruik van vooruitstrevende pijnbestrijdingstechnieken en praat niet voornamelijk over thuisbevallingen, maar laat het waar en hoe open. Volgende week, bij de intake, merken we dus of dat in werkelijkheid  ook de manier van denken is daar, maar het telefoongesprek dat ik met één van de dames voerde was erg hoopgevend. Hoe dan ook, ik ben van plan duidelijk te zijn en míjn manier, hoe dan ook, gedaan te krijgen. Als ik daarmee vroedvrouwen of artsen voor het hoofd stoot is dat hún probleem: ik voel me hier sterk in en weiger me een trauma te laten aandoen door de heersende opvatting. Noem me negatief, maar ik wil dit zo snel mogelijk uit de weg hebben, zodat ik zonder angst of stress van de rest van mijn zwangerschap kan gaan genieten. Ik wil niet bang zijn, ik wil weten dat het geregeld is, dat het goed zit. We gaan het zien..

*: Vrij vertaald, maar dat is wel zo’n beetje de strekking.

N.B.: Overigens wil ik met dit stukje niet zeggen dat ik natuurlijke en/of thuisbevallingen per defenitie stom vind ofzo: wanneer dit voor een andere vrouw wel De Manier is vind ik dat geweldig voor haar en ik kan me er heus iets bij voorstellen. Ik kan me er alleen zo boos om maken dat je door anderen in een bepaalde keuze geduwd wordt vanuit de één of andere opvatting..

Leave a Reply

?>