Ik ben een loner. Ik kan goed tegen alleen zijn en heb er geen enkel probleem mee mezelf een paar dagen in eenzaamheid op te sluiten in huis. Sterker nog: soms heb ik erge behoefte aan een beetje allenigheid en is mijn vrije woensdag een perfecte dag om eens volledig mijn eigen gang te gaan.
Waar ik echter beduidend minder goed tegenkan is alleen zijn op sociale plaatsen, om het maar zo te noemen. Ik vind alleen winkelen prima, een wandeling op het strand zonder anderen erbij kan mijn hoofd óók heerlijk leegmaken (een nickname van mijn broertje op het internet, Solitary angel, doet me daar altijd erg aan denken: alleen, maar niet eenzaam).. Maar een terras, restaurant, concert of bioscoop zal ik niet zomaar bezoeken zonder vrienden, lief, broer of anderszins gezellige mensen om me heen. Ik kan het niet goed uitleggen, maar in mijn hoofd hoor je dat soort dingen te doen voor de gezelligheid, als uitje, en ik vind het er altijd heel zielig uitzien wanneer ik iemand zoiets in zijn (of haar) uppie zie doen.
Volkomen absurd, dat weet ik natuurlijk ook wel. En toch heb ik wel eens, erg tegen mijn zin in, mijn gebruikelijke punk-concert als afsluiter van Lowlands gemist, omdat mijn mede-punkganger eerder naar huis was gegaan* en ik er anders alleen heen had gemoeten. Ik voel me dan niet meer alléén, maar eenzaam.
Maar dat lente-zonnetje van vandaag, dát deed iets. Ik wilde naar buiten. Terrasje pakken, genieten van de warmte die dan eindelijk weer terug is van lang weggeweest. Dus ik dacht “fuck het”, sjouwde een boek mee en begaf me naar het terras. Ondanks álle sms-jes die ik terugkreeg met een “helaas, ik ben aan het werk..”
En ik zat daar, helemaal alleen, in het zonnetje. Glaasje verse jus erbij.. En ik merkte het niet eens. Het was gewoon té fijn, daar in die zon, daar met dat boek. Een kleine overwinning op mezelf: ik was niet zielig of eenzaam. Ik genoot. Temidden van een heel plein van kakelende mensen, volle tafeltjes en zien-en-gezien-worden was ik perfectly happy met mezelf. Helemaal alleen.
*: Uiteindelijk werd het optreden waar ik eigenlijk niet wilde zijn wel één van de allermooiste concerten dat ik ooit op Lowlands (of zelfs.. Überhaupt?) heb gezien, maar toch.
April 2nd, 2009 at 07:04
goed zo!
April 2nd, 2009 at 09:50
Doe ik ook niet snel hoor, helemaal alleen. vaak kindjes bij me tegenwoordig:) en dan voelt het nog een beetje gek om ergens even koffie te gaan drinken. maar kan er wel erg van genieten!
April 2nd, 2009 at 11:18
Ik ben exact zo. Maar dat wisten we al langer.
Zelfs als ik alleen langs de IJssel in de zon lag (speaking: vorig jaar), kon ik me soms een beetje verloren en allenig voelen. Nu heb ik daar totaal geen last meer van.
Blijven doen, en dan groei je er blijkbaar vanzelf overheen.
April 3rd, 2009 at 10:49
Weet idd hoe het voelt maar heb hetzelfde afgelopen dinsdag gedaan, en kan maar 1 woord zeggen heerlijk!!!!!
April 6th, 2009 at 10:25
Wat heb je dit mooi omschreven Annibal! En zooo herkenbaar! Ik word er soms kriegel van als ik te lang NIET alleen kan zijn, en eenzaam ben ik dan zeker niet. De toch wat nervositeit die je voelt als je alleen bent op sociale plekken, herken ik ook wel, maar ik ben ervan genezen toen ik in het buitenland was, in een grote stad waar het allemaal veel normaler leek. Goed zo, voor je overwinning! Deed me denken aan een Sex and the City aflevering waarin Carrie zichzelf ook op die manier overwint en zelfs het boek niet meer nodig heeft