Was om te huilen zo mooi! Vijf dagen verder als in eerste instantie berekend ben ik, de nieuwe uitgerekende datum is 4 december. Het hartje horen kloppen, zíen dat het echt waar is.. De tranen staan me nog steeds in de ogen wanneer ik eraan denk.
Ik heb leven in mijn buik!
Normaalgesproken kan ik het eigenlijk prima hebben. Mijn lief snurkt wel eens wanneer hij slaapt, maar meestal kan ik er niet wakker van liggen en slaap ik net zo lekker als wanneer het stil is aan de andere kant van het bed. De nachten van zondag en maandag waren echter andere koek: lief heeft op dit moment de ergste hooikoorts-aanval sinds jaren en heeft deze twee nachten zó vreselijk hard liggen snurken (écht vreselijk, zowel bij het in- als uitademen en dan ook nog zo’n fluitje erachteraan.. ARGH!) dat ik deze nachten werkelijk geen oog dicht heb gedaan. Ik ben er zelfs voor op de bank gaan liggen en hoe onredelijk ook, de twee ochtenden na het nachtbraken had ik echt een ontzettend ochtendhumeur.
Gelukkig is lief nu eindelijk eens gaan praten met zijn huisarts en nu heeft hij pillen én een neusspray gekregen. De pillen zijn alleen zo heftig dat als je er méér dan 1 per dag slikt, je maag leeggepompt moet worden, zo vertelt de bijsluiter. Hum. Of die pillen dus vaak geslikt gaan worden is nog maar de vraag, maar ik ben érg blij dat er nu uitzicht is op een betere nachtrust. Overigens heeft het gisteren geregend, waardoor de afgelopen nacht -letterlijk een figuurlijk- een verademing was. Ik wil meer van zulke nachten!
P.S.: Hetgeen me al meermaals gevraagd is: ik ben zelf op de bank gaan liggen omdat Paul tot 3 keer toe ‘onderweg’ naar de bank weer in slaap viel 
Ik had gisteren de eer een nieuwe wereldburger te ontmoeten. Philip, de zoon van mijn vriendinnetje Francis en haar Michiel, kwam op 26 maart ter wereld en ik mocht gisteren langskomen om hem te bewonderen. En ja, het is werkelijk een schátje! En hoewel zo’n ontmoeting natuurlijk sowieso al erg bijzonder is, vond ik het éxtra bijzonder om een vriendinnetje waar ik al sinds de brugklas mee rondhobbel ineens als mama te zien. Zo natuurlijk, zo heel erg precies goed. Zo vol liefde, en tegelijkertijd zo lekker down to earth. Precies Fran. We spraken over de bevalling, de eerste weken van Philip, babyspullen. Maar ook over onze vakantie, auto’s en Lush.
Ik was er zo van onder de indruk dat ik uiteindelijk niet eens een foto heb gemaakt. Maar Fran en Chiel vinden het vást niet heel erg als deze trotse tante een foto van Hyves plukt om te laten zien 
Is het geen geweldig mooi jochje?
Hij liet zich overigens -speciaal voor mij, heb ik bedacht- van zijn beste kant zien. Lieve geluidjes, lachjes.. Wie kan het hem dan nog kwalijk nemen dat hij niet meteen wilde slapen?
woei, ik voel me echt wel stoer en wild: ik ben stiekum lekker laat opgebleven vanavond! Om ELF uur pas op bed, wát een feestbeest..
Gelukkig schijnt de vermoeidheid ergens rond maand 3 minder te worden
Dan héb je je nieuwe bril.. En dan raak je zwáár overprikkeld van de fietstocht naar huis! Jemig zeg, ál die blaadjes aan de bomen!!
Gut, wat kan een mens toch vreselijk blij worden van nieuwe boeken. Ik kreeg gisteren de geest en besloot eens wat favoriete schrijvers op te zoeken op bol.com, om te zien of ze toevallig iets nieuws hadden. En ja hoor, zelfs mijn grote held, Clive Barker, heeft sinds afgelopen oktober een nieuw boek in de schappen. En, hoe bijzonder, voor het eerst in járen weer eens een horror-boek van zijn hand! Ik verheug me nú al op de bezorger, dat worden weer fijne woensdagmiddagjes en avondjes op de bank met mijn dekentje! Naast dit boek bestelde ik ook nog een deel 2 van een boek van deze schrijver waar ik nooit aan toe ben gekomen én twee boeken van Neil Gaiman die ik nog niet heb.
En zo heb ik spontaan een voorraad waar ik, als het goed is, ook in mijn vakantie nog wel flink vooruit kan. Lezen roels! En omdat ik altijd gráág tipjes van anderen hoor ben ik benieuwd: wat lees jij?
Natuurlijk moet je ook veel regelen wanneer je een kindje krijgt. Het komt ons niet als een verassing dat er veel bij komt kijken. Wat ons wél als een verassing komt is hoe snél je sommige dingen al moet regelen. We zijn nauwelijks zeven weken (vandaag!) onderweg, maar de kinderopvang van onze eerste keuze blijkt al vol te zitten in de periode dat wij er ongeveer mee zullen gaan starten. Dát viel even vies tegen: we mogen niet eens komen kijken. Er zijn 30 ouders die zich eerder hebben opgegeven.. Maar ik ben pas zéven weken zwanger! WTF?? Ontdaan was ik. Ondertussen zijn we ingeschreven bij een grote keten (daar mag je 3 keuzes opgeven, dat móet lukken toch?) en heb ik een kleinere kinderopvang én een gastouder met 6 plaatsen aangeschreven. Ik ga er maar vanuit dat het geregeld is zo. Maar echt geruststellend is het allemaal niet.
De kraamzorg, dat is ook zoiets. Hoewel je daar ietsjes meer respijt bij hebt heb ik ook dit in één adem door aangevraagd vandaag. De verloskundige had de naam van een praktijk opgegeven, ik heb dit doorgebeld aan mijn zorverzekeraar. Dát is in elk geval gelukt; alleen wanneer er een tweeling* in mijn buik zou groeien moet ik nog even bellen. En dan hadden we nog de zwangerschapscursus. Ookal ben ik daar nu nog wel vroeg mee, ook hierin kreeg ik het advies van mijn verloskundige om dit vast te regelen, zodat ik zeker een plekkie had na de zomervakantie. Omdat ik de bevalling het liefst over zou willen slaan (hoe groot zou de kans zijn dat ze vóór mijn uitgerekende datum nog een soort startrek-transporter uitvinden waarmee ze een baby zo uit je buik kunnen beamen?) leek zwangerschapsyoga haar een goed idee. Mij ook wel, een beetje in beweging blijven is altijd fijn. Bovendien heb ik al eens een jaar op ‘gewone’ yoga gezeten en dat vond ik ook prima. Anyway, ook deze dame is gebeld en ik krijg mijn yoga.
En ookal komt er nog genoeg dat we moeten doen, ik hou het voor nu weer even voor gezien. Teveel moeten regelen in je zevende week is stom, heb ik besloten. Next stop: de echo. Nog precíes een weekje..
*: Er zíjn momenten waarop wij twijfelen.. Het zou toch niet? Ik ben nu op de dag af zeven weken zwanger, maar mijn buik begint al zichtbaar naar buiten te ‘ploppen’. Volgens mij is dat best wel erg vroeg, voor een eerste zwangerschap. En gezien de last die ik al practisch vanaf het eerste moment had met de hormonen ís het mogelijk. Het zit óók nog eens in de familie.. O_o
En dan, in één weekend tijd, wordt je aanstaande vakantiebestemming ineens kristalhelder: als het allemaal meezit met boeken en vakantiegeld zitten we met een weekje of vijf voor vijftien dagen in Sicilië!
Wandelen over de Etna, mooi weer, snorkelen en oude Romeinse (thnx, Marieke) ruïnes, here we come
De afgelopen paar dagen stonden onmiskenbaar in het teken van plastic. Het begon natuurlijk met onze brillen. Woensdagmiddag was Paul eerder vrij en we ontmoetten elkaar bij de brillenboer. Zijn kapotte bril mocht hij inleveren: er kon nog wel een tijdelijke noodreparatie op worden uitgevoerd. Vervolgens begon de zoektocht: een nieuw stuk plastic voor op de neus van mijn lief. Minitieus werd de winkel uitgekamd, op zoek naar hét montuur voor de komende tijd. En het lukte. Opnieuw zal een Oakley zijn gezicht sieren en ervoor zorgen dat hij alles haarscherp zal kunnen zien. Bij de oogmeting bleek dat zijn ogen niets veranderd zijn: met de waarden van zijn vorige bril kan hij nog steeds 160 % zien. Geweldig! Dit betekent bovendien dat het de moeite loont een tweede montuur uit te zoeken binnenkort, waarin dan de glazen van zijn kapotte bril kunnen. Dan heeft hij tenminste weer een goede reservebril.
Omdat de sluitingstijd van de winkel ondertussen genaderd was, was er geen tijd meer om voor mij aan de slag te gaan. Maar ik had zéker ook niet stilgezeten en had De Bril* ondertussen allang gespot. Ik liet deze dus apart leggen en ging eergisteren terug voor míjn oogmeting en bestelling. De tijd was mij minder gusnstig gezind geweest: beide ogen een halve (ehm..) punt (?) achteruit gegaan en van één oog was ook de cylinder een kwart erger geworden. Niet bepaald waar ik op hoopte, al was het op zich geen verassing. Ik had al een tijdje het gevoel dat mijn ogen weer achteruit waren gegaan. Net als Paul plaatste ik mijn bestelling en net als Paul koos ik dit keer voor het eerst niet voor glazen van echt glas, maar voor kunststof (nóg meer plastic dus ). Minder zwaar, niet zo breekbaar en met een speciaal laagje waardoor de glazen vuil en vet afstoten. Klinkt als iets voor mij, want na dik 4 jaar een bril op mijn neus heb ik nog steeds moeite mijn glazen schoon te krijgen. Doos. Nouja, beide brillen zijn volgende week klaar en om eerlijk te zijn kan ik niet wachten. Het enige nadeel is dat ik nu toch écht die zonnebril op sterkte niet langer uit kan stellen en binnenkort dus opnieuw een rib uit mijn lijf dien te rukken**.
En alsof het nog niet genoeg was met al dat plastic ging ik gisteravond dus werkelijk voor de bijl met iets, dat mij al jarenlang met angst vervulde: ik had een tupperware-party (*dramatische muziek*). Begrijp me niet verkeerd hoor, ik heb al een paar jaar geleden de voordelen van Tupperware ontdekt en heb dan ook een paar basics uit hun collectie, maar dat verhaal met die párty’s.. Ik weet het niet hoor. Evengoed wist ik vantevoren al zeker dat het bij Maaike vast wel gezellig zou zijn en zodoende kwam het, dat ik dus naar Maaike’s woning toog met angstbeelden van kirrende vrouwen, gelukzalig knuffelend met plastic bakjes frisse moed. En ja, het werd zeker wel heel gezellig. En het scheelde wel een beetje dat het hele verhaal in de vorm van een mini-kook-workshop werd gegoten, en niet met een enige echte eigen Leontien die bakje na bakje rondshowt met een blinkende prodent-lach. En ja, ik heb zélfs iets besteld. Onze vershoud-groentebak, waarin groenten zomaar een week of 2 goed te houden zijn, krijgt met een week of 3 gezelschap. En die aanbiedings-sapkan vond ik ook nog wel handig. Zo’n avondje was best leuk, eigenlijk. Al denk ik niet dat ik voor zulke party’s in de wieg ben gelegd. Weet iemand misschien nog een illegaal handeltje in tupperware, waar je ook spulletjes kunt kopen zónder een avond appeltaart bakken met een heel gezelschap?
*: Ik krijg de blauwe versie, al doet deze foto het montuur geen eer aan.
**: Nadeeltje van Oakley-verslaafd zijn: die zonnebrillen, en dan met name de glazen (vooral op sterkte) zijn echt heel duur. Maar my God, wat is dat spul goed!
In de lente is het natuurlijk van oudsher dé tijd om een grote schoonmaak te doen. Ramen zemen, gordijnen wassen, alle meubilair opzij en soppen dat het een lieve lust is.
Ik heb niet zo veel met soppen. Dus heb ik besloten dat míjn grote voorjaars-schoonmaak er wat anders uit zal zien. Ik zeg álle onzin-abonnementen, lidmaatschappen en ongebruikte diensten op. Correctie: dit héb ik vanochtend gedaan. Tijdschriften waar ik eigenlijk niet meer op zit te wachten, goede doelen die maandelijks afschrijven, de sportschool waar ik nooit meer naartoe ga. Eruit, allemaal! Ik heb mijn lijstje nu nagenoeg afgewerkt en ben trots op mezelf. Opgeruimd staat netjes!
Dan mag ik me vanmiddag toeleggen op iets leukers: ik en mijn lief hebben strakjes een date bij de Citybril. Het is weer tijd voor oogmetingen en nieuwe brillen en sinds er (als het goed is) ook net weer een nieuwe collectie binnen is gaan we maar eens snuffelen. Voor Paul is het belangrijker om nu te slagen als voor mij (zie een eerder log over een gesloopte bril), maar ik ga er evengoed mijn licht even laten schijnen. Best leuk, een nieuwe bril uitzoeken, dus dat is wel een mooie beloning