Annibal's Weblog

Van het één komt soms het ander. Voor dit weekend had ik twee punten op een to do-lijstje gezet en nam mezelf voor deze lijst absoluut af te werken. Beide zaken waren nu niet bepaald aantrekkelijke bezigheden, dus uiteraard stak ik gisteren mijn kop in het zand en was vandaag de aangewezen dag om aan de slag te gaan.

Deel 1, de belastingaangifte, vervulde mij met een licht panische angst. Voorheen deed mijn voormalige werkgever onze aangifte; dit was een specialiteit van hem. En omdat ik niet álle winst uit mijn vorige woning in deze nieuwe woning heb gestoken is er een klein deel van onze hypotheekrente niet aftrekbaar. Hoe dat verder in elkaar zit? Geen flauw idee. Hence de licht panische angst. En hoewel mijn voormalig werkgever nog steeds best onze aangifte wilde doen, besloot ik dat het tijd was om op eigen benen te gaan en mijn eigen hersens te pijnigen. Als het niet lukt kunnen die hangende pootjes altijd nog, had ik bedacht.

Zoals elk jaar had ik alles dat belangrijk was meteen bij binnenkomst in een apart mapje gestoken en ik trok dus vol trots mijn mapje tevoorschijn.. Maar er ontbrak zo het één en ander. Allebei mijn jaaropgaven, bijvoorbeeld. Had ik die überhaupt wel ontvangen? Geen idee. Het was redelijk plausibel dat ik ze wel had gekregen, gezien het feit dat beide formulieren van de belasting zélf ook nergens te vinden waren.

Dus dat werd zoeken. Ik heb twee lades onder mijn bureau: één vergaarbak van allerhande ellende, van te betalen rekeningen tot postzegels, van nagelvijlen tot fotopapier. Hier had het natuurlijk moeten liggen, maar hier lag het dus niet. De tweede la zit vol hangmappen. Heel handig om van alles aan paperassen in weg te stoppen. Dus dat deed ik ook met verve, nu al sinds ik twee jaar een burn-out had en het hele huis ondersteboven keerde. Oftewel: deze tweede lade was een nog grótere vergaarbak van ellende, met zo veel in de mappen gepropt dat je niet eens meer ín de mappen kon kijken. Ik kreeg de geest en ruimde alles op. Alles. Dik twee jaargangen giro-afschriften, slechts deels geopend. Recepten, uit allerlei tijdschriften gescheurd. Artikelen, informatiefolders, contracten, rekeningen die ik al in 2007 betaald had, álle verkeersboetes die ik ooit ontvangen heb, bonnen van zo ongeveer alles dat we deze jaren kochten, de kerstkaarten die we ontvingen in 2007 en 2008, gebruikshandleidingen van apparaten die ondertussen alweer stuk zijn.. Uiteindelijk lag er een grote berg papier in het midden van de kamer en konden de hangmappen weer open.

Maar dus nog steeds geen jaaropgaven. Zucht. Dat kon nog maar één ding betekenen (alhier gelieve dramatische muziek in te beelden). Wanneer de bovenste lade vol zit, kunnen er soms papieren áchter die la schuiven. Die vallen dan meestal op de hangmappen, maar héél soms heb ik pech en valt het achter beide laden. Omdat dit een oud ladenblok uit een kantoor is zijn de laden er niet zomaar uit te halen en is het een hel om iets dat erachter gevallen is er ooit nog achter vandaan te krijgen. Ik gluurde tussen de laden door en zag het één en ander aan ondefiniëerbaars liggen. En een spatel, die ik al eerder gebruikt had in een poging die troep achter de lades vandaan te krijgen. En mijn lange lineaal, op dezelfde manier achterin het kastje terechtgekomen.

Met een lange metalen pen die ik ergens tussen Paul’s spullen vond en een pollepel met een tesa-posterstrip aan het uiteinde viste ik één voor één alle troepjes uit het blok. Een afgescheurd, gelinieerd vel papier met niets erop. Een lege enveloppe. Een afgescheurde adressticker van een vriendinnetje, vanwege nieuw adres. Een lege verpakking van een ooit nieuwe geheugenkaart. Een spatel. En een lange lineaal. Dat was het.

Uiteindelijk vond ik de papieren die ik zocht alsnog in de bovenste la, tussen een schrift gestoken. Grmbl. Maar mijn lades zijn opgeruimder dan ooit. En mijn belastingaangifte gedaan. Want díe viel natuurlijk reuze mee..

Op dagen als deze vraag ik me vaak af waarom we niet vaker een ‘boodschappendagje’  inlassen. Zo kun je alles dat je hebben wil precíes halen bij de winkels waar het het lekkerst/best/goedkoopst te krijgen is en heb je aan het eind van de rit het gevoel dat je voor het minst mogelijk geld, de rijkst mogelijke persoon bent.

De vriezer is vol, de koelkast is vol, vanavond eten we lekkere scharrelkip van de poelier én we hebben een nieuw, geweldig handig adres voor een zeker onderdeel van het menu van Loki en Max waar we blij van worden..

Fijn weekend!

We hadden een ruwe start, samen. Ik woonde pas een paar maanden alleen in het koophuis dat mij en mijn ex-vriend nog twee jaar lang aan elkaar zou verbinden, had nauwelijks een cent te makken en was een beetje een nervous wreck na een gevecht met mijn ex omwille van mijn privacy. Paul gaf les op een school, zat middenin zijn leraren-opleiding en kreeg te horen dat hij in het nieuwe schooljaar geen baan meer zou hebben. Ook blut dus.

Mijn lieve, lieve vriendinnetjes Eefke en Maaike en mijn geweldige, lieve vrienden Ivo, Erik en Jordy vingen mij op en namen me op sleeptouw om opnieuw de wereld te ontdekken. De wereld is mooi en leuk, dat leerden zij mij. Tot op de dag van vandaag roert de gedachte aan hun steun in die tijd me tot tranen en via hen ontmoette ik een gast, die ik al eens eerder had gezien maar nu pas een beetje leerde kennen: Paul. Ik weet niet precies wanneer ik me er voor het eerst bewúst van werd, maar als ik terugdenk was die aantrekkingskracht er meteen al; die Paul, die hád iets. Een paar feestjes en spelletjes-avondjes met mijn vrienden later vroeg Eef me op een dag wat ik eigenlijk van Paul vond, want hij vroeg verdacht vaak naar mij. Mijn hart maakte een sprongetje, maar er iets over zeggen durfde ik zelfs tegen mijn beste vriendinnetje nog niet. Het zette me wel aan tot actie: de eerstvolgende spelletjes-avond wilde Paul erts ruilen tegen graan en ik gooide mijn graan in de aanbieding, op voorwaarde dat hij mijn lekke fietsband zou komen plakken. Ik kwam die avond thuis met een beetje teveel bier en mijn mik én een afspraak voor een bandenplak-sessie.

Hij plakte mijn band met hindernissen, want mijn katten, die toen een half jaar waren, vonden álles leuk om mee te spelen. Voorál ventieldopjes en plakspullen, natuurlijk. En hij was zo lief voor ze! Tot twee uur in de nacht luisterden we muziek op de bank en discussiëerden we over bands en muziek. Toen hij tenslotte toch écht naar huis ging liet hij zijn msn-adres achter en de avonden die volgden rende ik meteen vanuit mijn werk naar de pc om msn op te starten, in de hoop dat hij er zou zijn. Futiele zaken als jas uittrekken, plassen en eten konden ook later wel.

Enfin, na een paar weken achter msn gewoond te hebben besloot ik dat het tijd was. Ik biechtte mijn gevoelens op (virtueel natuurlijk, in het echt was dat vééls te eng) en de avond erna, vandaag precies zes jaar geleden, ontmoetten we elkaar bij de McDonalds voor een hapje eten en de bioscoop. Hij toverde wat onhandig een waxinelichtje uit zijn jaszak en we aten ons eerste diner samen met kaarslicht tussen de patatjes en milkshakes. Nouja, áten.. Ik kreeg werkelijk geen hap door mijn keel. Loog tegen hem dat ik stiekum alvast een boterhammetje had gegeten thuis, omdat ik zo’n honger had. Tegen de tijd dat we bij de bioscoop waren bleken alle leuke films al begonnen te zijn, dus besloten we de eerstvolgende film te pakken. Een romantische comedy met Hugh Grant en Julia Roberts, waarover we nog steeds lachen: we hebben allebei een gruwelijke hekel aan zulke films.

Bij hem thuis, op de bank. We raakten niet uitgepraat. Onze eerste kus, bij de auto van mijn vader die ik had mogen lenen. Het was aan. Héél aan, en ondanks alle zorgen, moeilijkheden en nare dingen die we toen beiden op ons pad hadden bleven onze paden naast elkaar lopen. Werd het één pad voor ons twee. Dik vier jaar later trouwden we. Eefke was één van de getuigen.

Vanavond gaan we naar een cabaret-voorstelling, hier in de stad. We kennen de cabaretière niet, maar het wordt vast beter dan die film, precies zes jaar geleden. For old times sake eten we vanavond weer bij de McDonalds, waar ik nu vast meer eet als toen. Ik moet zo alleen nog even een waxinelichtje in mijn tas stoppen

Al een hele tijd geleden besliste ik voor mezelf: ooit ga ik verhuizen. Ooit gooi ik Pivot eruit en ga ik met een splinternieuw weblog verder. Het mailtje dat ik vandeweek van Martine ontving over de bereikbaarheid van mijn weblog was, na een hoop klachten over allerlei andere issues, de druppel voor mij en met een boel hulp van Wim kan ik dan nu vol trots mijn nieuwe log laten zien. Tadaa!

Vanaf nu ben ik Pirate Kitty en zal ik de wereldzeeën onveilig maken met mijn crew. Helemaal beneden staan mijn oude, vertrouwde links, mijn archief en nog wat dingetjes, bovenin kun je meer lezen over mij en mijn scheepslui (al is dit gedeelte nog in aanbouw). Gooi dus maar op: wat vinden jullie ervan?

En dan nu de vruchten van een paar dagen klooien: Ik ben verhuisd!!

Mijn nieuwe log kun je HIER vinden. Tot ziens?

Iets meer als eenjaar geleden kocht ik een theepot waar ik nog steeds met veel liefde mijn theetjes uit drink. Ik ben er erg zuinig op, net als op de bijbehorende mokjes en het theetipje dat ik er toen ook bij kocht. Bij de mokken en de theepot werkt dat prima, maar de theetipjes zijn helaas een heel ander verhaal. Mijn theetipje staat namelijk standaard op de vriezer en daarnaast staat de waterkoker. Heel handig, maar omdat dat zo'n handig blad is om spullen op te leggen ligt er ook wel eens een theedoek, een zak aardappelen of een pak tortilla's ofzo. En dat gaat natuurlijk onherroepelijk mis: theetipje nummero één sneuvelde zo'n anderhalve maand nadat ik het gekocht had, toen ik de theedoek van de vriezer aftrok. Sindsdien sneuvelden ook mijn twee (gratis) Lipton-theetipjes (één door mijzelf en één door Max) en een paar weken terug trok Paul tot slot het Oilily-theetipje dat ik met kerst van hem kreeg (en dat qua kleur verdacht goed bij mijn theepot past) van de koelkast toen hij een pak tortilla's wilde opruimen. 

Vandaag kocht ik dus mijn vijfde theetipje in iets meer dan een jaar. Opnieuw het tipje dat Paul voor mij had uitgezocht, en deze keer weiger ik het ding nog langer bloot te stellen aan onze onhandigheden: zodra ik 'm heb afgewassen plak ik 'm vast met een tesa-posterstrip. Als ik 'm schoon wil hebben haal ik er wel een natte doek langs, maar kapot gaat deze niet meer. Anders moet ik volgende maand, als ik het hysterisch geweldige, bijpassende suikerpotje ga halen, opníeuw ook een theetipje aanschaffen en dat WIL. IK. NIET!

************

Het was hoognodig. De laatste keer dat ik naar de kapper ging was ik net nieuw op mijn huidige werk (terwijl ik daar over een maand of anderhalf alweer een jaar zit). Ook Paul was al zéker drie maanden niet meer geweest en Toen onze kapper eenmaal onze knipsels bij elkaar veegde lag er een baal met de grootte van een kleine huiskat (of een héle grote cavia). Elke keer als ik daar ben neem ik me voor om sneller weer terug te gaan, maar ik ben er gewoon te lui voor. Ik ben benieuwd wanneer mijn coupe er weer uitziet als een ontplofte poedel en ik het maken van een nieuwe afspraak écht niet meer kan ontwijken.. Maar voor nu zie ik weer heel hip en happening uit. Net als Paul trouwens, van wieik daarstraks toen hij thuiskwam schrok, omdat hij er ineens heel anders uitzag

In de vroegte van de zaterdagochtend* stapte ik in mijn auto op weg naar een vriendin die ik al vééls te lang niet had gezien. Ik reed naar Deventer en verdwaalde vervolgens aan de hand van mijn zelfgemaakte route-omschrijving. Ik reed Deventer weer uit. En weer in. Ik probeerde haar te bellen, maar kreeg op een wazige manier maar een halve verbinding. De GPS van mijn iphone, die gebruikt maakt van kaarten via het internet, wilde niet laden en gaf slechts met een mooie blauwe stip aan waar ik was. In een volledig blauw scherm. Ik reed Deventer opnieuw uit. Reed over wazige paadjes om het water weer terug over te steken en slaagde er uiteindelijk in om verbinding te maken met het internet en de ingang van het échte Deventer te vinden. Nien te vinden. 

Drie kwartier is een hoop verspilde tijd, wanneer je je nog vóór je binnenkomt al thuisvoelt. Mijn laatste twijfels of ik nu wel de goede straat had werden weggenomen door wat ik in de vensterbank zag. Een klein modelletje van een VW-busje en een krijtbordje van Takkie, en terwijl ik de foto hiernaast maakte haalde een gedaante de voordeur van het slot. Een uitbundig welkom van zowel de gastvrouwe als (vooral ;-)) haar hieperdepieper-Jet later zaten we samen op de bank. Blies ik uit van mijn detective-werk, op zoek naar het juist huis. Zag ik alle kleine puzzelstukjes aaneen, zoals het huis en de meubels tot elkaar gerelateerd zijn, en knuffelde ik met Jet. We besloten tot een late lunch en al slenterend door de heerlijke straatjes van Deventer voelde ik iets zeldzaams. Het is weten dat je hier alle schroom, alle sociale codes, alle 'gedoe eromheen' kunt laten varen, jezelf mag zijn, kunt zeggen wie je bent. Onze gesprekken voerden ons langs verleden, heden en toekomst, langs verdriet en liefde, overwonnen angsten en het sluiten van ongewild geopende deuren. 

We vertelden elkaar wie we zijn. Nog meer dan we voorheen al deden. Diepgaander. En het bijzondere is dat we elk in de verhalen van de ander een spiegelbeeld zien. De details zijn misschien anders, maar het beeld klopt. Mijn spiegelbeeld, maar dan anders. Eenmaal weer thuis mocht ik Marnix nog een drietal kussen op zijn wangen drukken en spelen en knuffelen met Jet. Ik ben fan. Van deze drie bijzondere personen

************

Na een gebroken nacht leek deze zondag mij en mijn lief een ideale uitwaai-dag en we fietsten naar het strand. Van uitwaaien kwam overigens vrij weinig, want zelfs op het strand was nauwelijks een zuchtje wind te bekennen. We zagen wel een sleepboot, slechts enkele meters van het strand vastgelopen. De kundigheid van de kapitein was duidelijk toen hij na enige moeite tóch loskwam met het schip en wegvoer. Wat het schip zo vlak op het strand deed vroegen we ons af: nog nooit zagen wij een schip zo dichtbij op de kust. We zagen ook spelende honden en kinderen, we zagen regen en liepen uiteindelijk bij Kijkduin de boulevard op en bestelden twee warme chocomellen bij het restaurantje dat wij nog altijd een zéér warm hart toedragen: Ponderosa. De eigenaar en de serveerder herkenden ons nog, ondanks het feit dat we deze keer níet in onze trouwkleding aan kwamen lopen en daar, op dat kleine terrasje, voelde ik dan eindelijk, heel langzaam, de zwaarmoedigheid van mijn schouders glijden. Lachend en keuvelend liepen we uiteindelijk terug naar huis door de duinen. Op het laatste stukje van de terugweg zagen we een gewond DAF-je staan en ik voelde precies wat Paul wilde zeggen: je voelt je nu misschien zo gewond als dit auto'tje, maar er mist maar één klein onderdeeltje voor het wagentje weer rijden kan. Mijn lief is een lieverd. Dat wist ik al wel, maar op dagen als deze prijs ik mezelf nog eens éxtra gelukkig..

*: Ahem.. Ik versliep me enigzins, maar verloor de meeste tijd op mijn geplande vertrektijd toen ik me onder de douche bedacht dat ik mijn enige telefoon met pratende tomtom had uitgeleend en als een debiel nog een route in elkaar moest draaien. Hetgeen natuurlijk jammerlijk mislukte. Ik heb geen richtinggevoel whatso-ever én ik ben kaartblind. Jottem.

Ik voel mezelf langzaam wegglijden in een diepe slaap en loop rond in een dromenland vol verdriet. Ze zeggen me dat het snel beter zal gaan, maar ik geloof ze gewoon even niet.