RSS
FlickrSorbetijs citroen
28 Mar 2009 No Comments
Langzaamaan went het idee. We zijn in verwachting. Over een aantal maanden zijn wij ouders. Na de derde test durfde Paul óók heel voorzichtig te geloven dat het écht zo ver was. Een beetje, in elk geval. De misselijkheid is ondertussen écht misselijkheid en niet meer te verwarren met ‘een beetje teveel gegeten’ of ‘vast een buikgriepje’. Ik kan nog maar kleine beetjes tegelijk eten en heb ten alle tijden iets eetbaars in mijn tas zitten, want als ik honger krijg golft even later de misselijkheid over me heen.
Paul’s ongeloof kreeg een laatste zetje: eergisteren kwam ik laat thuis omdat ik met een vriendin was wezen winkelen (hoezee voor koopavonden), kwam binnen, riep uit dat het stonk in huis (een ranzige en vreselijk penetrante etenslucht, maar wat het was kon ik niet thuisbrengen), smeet de tasjes die ik in mijn handen had op de grond en holde naar het toilet, mijn jas nog aan. Wéér een primeur: de eerste keer kokhalzend boven het toilet hangen. Helaas zijn er geen foto’s van*. “Nú geloof ik het echt!” riep Paul. “Die streepjes op die tests, whatever, maar dít geloof ik.” De vreselijk ranzige en penetrante, niet thuis te brengen etenslucht bleek de geur te zijn van Paul die patat had gefrituurd in mijn afwezigheid. Het was metéén officiëel: ik lust dus écht geen patat meer.
Wat ik nog wel allemaal lust (of ben gaan lusten) is nog onduidelijk, maar wat wel steeds duidelijker wordt is dat ik alles dat vet is niet meer trek. Slagroom, boter, gefrituurde waren.. Ik word al misselijk als ik eraan denk. Vanmiddag kreeg ik wel voor het eerst een héél voorzichtige voorbode van iets dat potentie heeft uit te groeien tot een echte craving: ik zag in de AH iemand sorbetijs citroen kopen en ik ben spontaan een tweede keer de winkel ingerend om het ook mee te nemen. Dát moest ik hebben. En zonet heb ik de halve bak leeggesnoept, ondanks mijn misselijkheid. Die nu dus weg is. Hetgeen trouwens ook nog wel een bijzondere gewaarwording is: als ik misselijk ben voel ik me rot, want misselijk (duh), maar zodra ik een paar uur niet misselijk ben geweest voel ik me óók weer naar, want is alles dan nog wel in orde? Raar mens ben ik hoor, het is ook nooit goed..
Verder heb ik vandaag cadeau’tjes gekocht, waarmee we het Grote Kleine Nieuws aan onze papa’s en mama’s gaan vertellen. Ik ben benieuwd hoe ze gaan reageren: beide mama’s geven al een ruime tijd steken onder water en lijken het hoog tijd te vinden. Ohja, en ik heb een verloskundige. Op 8 april hebben we onze intake en op 29 april hebben we de eerste termijn-echo. Reuze spannend allemaal!
*: 
Leave a Reply