Hope

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Pirate kitty, mom kitty
Comments (0)

Verloren hoop is er om weer hervonden te worden. Drie weken na een weekend waarin tranen en hormonen (want PMS) de boventoon voerden heb ik een vorm van berusting gevonden in mezelf die ik nog niet heb meegemaakt. Voor het eerst heb ik geduld en wacht ik minzaam tot ik meer weet, de ene kant op óf de andere. Ik vlieg niet meer tegen de muur op bij elk steekje, prikje of rommeltje in mijn buik. Vraag me niet meer af waarom er geen zwangerschapstesten bestaan die metéén al kunnen zeggen of er iets gebeurt in je lijf. Is dit het voorgevoel waar ik maanden op heb gewacht? Of verwar ik wederom de hoop die ik heb met de wetenschap dat er iets is?

Het wachten, elke keer opnieuw, doet iets met je. Na er lang een antipathie tegen te hebben gehad ben ik nu één van de vaste gasten in een topic op een forum, waar het wachten op het in vervulling gaan van deze wens het onderwerp is. En het lucht op. Het is fijn vrijuit te kunnen praten met mensen die weten hoe het voelt. Wachten. Even geen goedbedoelde adviezen, maar wederzijds begrip. Ik acht de kans groot dat de berusting die ik nu voel hier deels mee te maken heeft: ik ben niet meer alleen.

We wachten dus maar weer verder, maar wel met een goed gemoed. Wie weet mag ik over een paar weken dit logje wel van ‘private’ naar ‘public’ zetten. Misschien schrijf ik dan ook wel logjes over misselijk zijn, of ben ik zo moe dat ik na het eten meteen mijn bed inschuif. Ik hoop het. Ik heb hoop.

Leave a Reply

?>