Een weekend

Posted By Annibal
Categoirzed Under: Uncategorized
Comments (6)

In de vroegte van de zaterdagochtend* stapte ik in mijn auto op weg naar een vriendin die ik al vééls te lang niet had gezien. Ik reed naar Deventer en verdwaalde vervolgens aan de hand van mijn zelfgemaakte route-omschrijving. Ik reed Deventer weer uit. En weer in. Ik probeerde haar te bellen, maar kreeg op een wazige manier maar een halve verbinding. De GPS van mijn iphone, die gebruikt maakt van kaarten via het internet, wilde niet laden en gaf slechts met een mooie blauwe stip aan waar ik was. In een volledig blauw scherm. Ik reed Deventer opnieuw uit. Reed over wazige paadjes om het water weer terug over te steken en slaagde er uiteindelijk in om verbinding te maken met het internet en de ingang van het échte Deventer te vinden. Nien te vinden. 

Drie kwartier is een hoop verspilde tijd, wanneer je je nog vóór je binnenkomt al thuisvoelt. Mijn laatste twijfels of ik nu wel de goede straat had werden weggenomen door wat ik in de vensterbank zag. Een klein modelletje van een VW-busje en een krijtbordje van Takkie, en terwijl ik de foto hiernaast maakte haalde een gedaante de voordeur van het slot. Een uitbundig welkom van zowel de gastvrouwe als (vooral ;-)) haar hieperdepieper-Jet later zaten we samen op de bank. Blies ik uit van mijn detective-werk, op zoek naar het juist huis. Zag ik alle kleine puzzelstukjes aaneen, zoals het huis en de meubels tot elkaar gerelateerd zijn, en knuffelde ik met Jet. We besloten tot een late lunch en al slenterend door de heerlijke straatjes van Deventer voelde ik iets zeldzaams. Het is weten dat je hier alle schroom, alle sociale codes, alle 'gedoe eromheen' kunt laten varen, jezelf mag zijn, kunt zeggen wie je bent. Onze gesprekken voerden ons langs verleden, heden en toekomst, langs verdriet en liefde, overwonnen angsten en het sluiten van ongewild geopende deuren. 

We vertelden elkaar wie we zijn. Nog meer dan we voorheen al deden. Diepgaander. En het bijzondere is dat we elk in de verhalen van de ander een spiegelbeeld zien. De details zijn misschien anders, maar het beeld klopt. Mijn spiegelbeeld, maar dan anders. Eenmaal weer thuis mocht ik Marnix nog een drietal kussen op zijn wangen drukken en spelen en knuffelen met Jet. Ik ben fan. Van deze drie bijzondere personen :-)

************

Na een gebroken nacht leek deze zondag mij en mijn lief een ideale uitwaai-dag en we fietsten naar het strand. Van uitwaaien kwam overigens vrij weinig, want zelfs op het strand was nauwelijks een zuchtje wind te bekennen. We zagen wel een sleepboot, slechts enkele meters van het strand vastgelopen. De kundigheid van de kapitein was duidelijk toen hij na enige moeite tóch loskwam met het schip en wegvoer. Wat het schip zo vlak op het strand deed vroegen we ons af: nog nooit zagen wij een schip zo dichtbij op de kust. We zagen ook spelende honden en kinderen, we zagen regen en liepen uiteindelijk bij Kijkduin de boulevard op en bestelden twee warme chocomellen bij het restaurantje dat wij nog altijd een zéér warm hart toedragen: Ponderosa. De eigenaar en de serveerder herkenden ons nog, ondanks het feit dat we deze keer níet in onze trouwkleding aan kwamen lopen en daar, op dat kleine terrasje, voelde ik dan eindelijk, heel langzaam, de zwaarmoedigheid van mijn schouders glijden. Lachend en keuvelend liepen we uiteindelijk terug naar huis door de duinen. Op het laatste stukje van de terugweg zagen we een gewond DAF-je staan en ik voelde precies wat Paul wilde zeggen: je voelt je nu misschien zo gewond als dit auto'tje, maar er mist maar één klein onderdeeltje voor het wagentje weer rijden kan. Mijn lief is een lieverd. Dat wist ik al wel, maar op dagen als deze prijs ik mezelf nog eens éxtra gelukkig..

 

*: Ahem.. Ik versliep me enigzins, maar verloor de meeste tijd op mijn geplande vertrektijd toen ik me onder de douche bedacht dat ik mijn enige telefoon met pratende tomtom had uitgeleend en als een debiel nog een route in elkaar moest draaien. Hetgeen natuurlijk jammerlijk mislukte. Ik heb geen richtinggevoel whatso-ever én ik ben kaartblind. Jottem.

6 Responses to “Een weekend”

  1. sanneke Says:

    Wat fijn! Ik ken het gevoel helemaal thuis te zijn bij vrienden en het is goud waard.

  2. Martine Says:

    Ik vind het erg mooi dat jullie via jullie weblogs zo’n prachtige vriendschap hebben weten te ontwikkelen. Koesteren! En wat een gek idee dat je zo dichtbij Raalte bent geweest!

  3. Nien Says:

    Ik wist het al de eerste keer dat ik je zag, zoals ik heel vaak in een flits bij de eerste ontmoeting met iemand lijk te “weten” in hoeverre iemand een rol blijft spelen in mijn leven vanaf dan, en hoe groot die rol is. Je zat ietwat ‘verwilderd’ (haha) in de rode auto met de zwarte tribalachtige tekeningen en kwam Eve, Remy en mij oppikken ergens in de buurt van jullie huis maar verdwaald.
    Je was je bril vergeten op te doen, dus je zag niet al te best. ;-)
    En in al die commotie de flits: díe meid gaat bijzonder voor me worden.
    Maar dit log van jou… dat maakt me wel even helemaal stil, hoor… Die gaat gekoesterd worden.
    En lieverd, ik ga je snel weer uitgebreid mailen, ik heb na komende vrijdag als het goed is ook een hele mooie foto voor je (;-)), en we gaan ernaar toe werken dat we elkaar heel snel weer gaan zien.
    Ik durf niet te beloven dat Jettus meekomt, hoor, het is een lange rit voor een hondje wat nog niet echt gewend is aan reizen/de auto, en ik weet ook niet hoe ze gaat reageren op katten en op (zoveel andere honden op) het strand… :-( Waarschijnlijk komen we niet aan praten toe als mevrouw meegaat. ;-)
    En die dafjesmetafoor… ik vind ‘m heel treffend. Goed dat je zo’n fijne vent naast je hebt, dat maakt op dit soort rottige dagen een dijk van verschil.
    Wil je me op de hoogte houden..? Weet dat je me altijd kunt mailen, bellen, smsen, opzoeken, oproepen, etc! Daar zijn we voor. ;-) Dikke knuffel!

    PS Wel fijn dat je ons huis herkende aan de prullaria in de vensterbank, en niet aan het open riool ervóór. ;-P
    Overigens ligt de straat voor ons huis nu weer fijn dicht.

    @ Martine: Ja, nu je het zegt! Misschien kunnen we een keer een dubbele date afspreken, dan komen we via Deventer naar jullie?

  4. Martine Says:

    @ Nien: Dat lijkt mij een heel leuk idee! Doen!

  5. Myrna Says:

    Mooie vriendschap, mooie Dafjes-metafoor. Koester Nien, Jet ;-) en je Paul: zo belangrijk, die mensen die je je “thuis” laten voelen.

  6. Annibal Says:

    @ Sanneke: Dat is héél erg fijn. En héél erg bijzonder. Ik vind het heel geweldig dat ik me zo kan voelen bij Nienke :-)
    @ Martine: Nou, ik zal je zeggen dat ik wel tien bordjes met ‘Raalte’ erop (of tien keer één bordje, dat sluit ik ook niet uit) ben gepasseerd en élke keer zat ik aan jou te denken. Ik zat me nog af te vragen waarom ik helemaal niet wist dat dit allemaal zo dicht bij elkaar lag, anders was ik inderdaad snel geneigd geweest tot een combi. De volgende keer zal ik ook jou eens even bellen wanneer ik die kant uitwaai, ok? Kus!

    @ Nien: Whaha, jémig zeg, een sterk staaltje weer: toen ik dit logje typte was ik eigenlijk ook begonnen met “toen ik haar voor het eerst zag..” maar ik vond het teveel klinken als een romantische comedy, dus dat heb ik maar weer weggehaald. Hoe bijzonder dat jij daar dan nu óók over begint! Nouja, stof tot gesprekken voor de volgende keer maar weer :-) En als we de volgende keer in Den Haag meeten hóef je Jetje niet mee te brengen hoor, als jij je meer op je gemak voelt als zij in haar eigen omgeving kan blijven: prima (ik sleep tenslotte ook mijn katten niet mee, he? ;-))

    Het logje dat je over mij schreef roerde mij dan ook weer tot tranen in de ogen, dus dat is érg insgelijks. We mailen inderdaad snel meis, beloofd! En dank je wel voor het aanbod, wie weet krijg je daar nog eens spijt van, haha! Kus!

    @ Myrna: Dat doe ik zeker, ik weet ook verdomde goed hoeveel zulke mensen betekenen in je leven. Elke avond, als ik mijn gratitude-journal van die dag in ga vullen, is dat het eerste dat in me opkomt. Onbetaalbaar.

Leave a Reply

?>