Annibal's Weblog

Ooit deed ik examens in assurantiën. Monsters van examens met een extreem laag slagingspercentage en de keren dat ik in totaal gezakt ben zijn niet meer op één hand te tellen. De eerste helft haalde ik uiteindelijk nog, de tweede gaf ik op nadat ik het allemaal in de hoek had gegooid door mijn burn-out. Nooit meer opgepakt, nooit een seconde spijt van gehad.

Maar ook bij mijn nieuwe werkgever is het dus de bedoeling te studeren, met als logisch gevolg dat er ook examens gemaakt moeten worden. De eerste module, ergens in oktober geloof ik, stortte ik me dan ook als vanouds op deze studie en leerde me helemaal gek. Met een beetje examenvrees (of heet het in dit geval examentrauma?) betrad ik de examenruimte.. En verbaasde me vervolgens: hóe simpel was dát? Geen dubbele en driedubbele bodems in vragen, vragen waarbij je minimaal anderhalf A4-tje nodig had om te antwoorden, geen vragen waarbij je bang hoefde te zijn ál je punten in één klap te verspelen doordat je één woord bent vergeten te vermelden in je antwoord. Ik had zó hard geleerd dat ik het examen (waar ruim anderhalf uur voor stond) in 15 à 20 minuten neerpende en behaalde vervolgens 29 van de 30 te behalen punten.

Dit examen hoefde ik van mezelf dus niet zo vreselijk over-the-top te leren, vond ik. Redelijk laid back maakte ik uittreksels, nam ze door en pende de rijtjes die te leren zijn neer. Dus ik ben er klaar voor, nu. Denk ik. En nee, ik maak me niet de illusie dat ik dit keer wéér 29 van de 30 punten zal halen. Maar een zes of een zeven vind ik eigenlijk ook best goed..

Soms moet het mogen: jezelf een beetje verwennen. Ik vond dat ik het verdiend had en begaf me vandaag dus naar de stad. Ik had namelijk gezien dat de serie van mijn hippe theesetje was uitgebreid en dat betekende dat ik alweer een mooi verlanglijstje bij elkaar had. Ik trakteerde mezelf vandaag op het bijpassende suikerpotje en kocht er een bijzonder mooie theelepel bij. Blij!

Vanavond loste ik dan ook de belofte, welke ik mezelf gedaan had, in en studeerde voor mijn komende examen. Da’s toch wel het minste dat je kunt doen, voor zo’n mooi cadeau. Niet dat ik mezelf bijster goed kon concentreren, of dat ik mezelf nu al voldoende heb bedankt (morgen en overmorgen nog leren waren ook opgenomen in het uiteindelijk gesloten verdrag), maar een begin is gemaakt.

Dinsdag is dan de dag dat ik examen doe, voor deze module. Ik wil het héél erg graag halen, dus ik ga mijn best doen. Na het examen fiets ik meteen weer naar huis* en kleed ik me om voor een feestje: mijn schoonpap krijgt dan een afscheids-iets van zijn werk, omdat hij vervroegd met pensioen is gegaan. Voordat we dan in de auto springen richting Lelystad bel ik nog even naar mijn ouders, want als het goed is heeft mijn papa dan net zijn loopgips gekregen. Wat een dag! Maar ik heb er wel zin in, eigenlijk. Hoe dan ook: het wordt een memorabele dag!

*: Indien dit mogelijk is tenminste: vandaag moest ik het laatste stuk naar huis lopen, nadat de ketting van mijn fiets eraf liep óf het begaf. En dat terwijl ik pas daarvoor mijn lekke band nog op had gepompt Ik hoop dat mijn fiets op tijd gefixt kan worden, anders is mijn reistijd een stuk langer..

Langzaamaan went het idee. We zijn in verwachting. Over een aantal maanden zijn wij ouders. Na de derde test durfde Paul óók heel voorzichtig te geloven dat het écht zo ver was. Een beetje, in elk geval. De misselijkheid is ondertussen écht misselijkheid en niet meer te verwarren met ‘een beetje teveel gegeten’ of ‘vast een buikgriepje’.  Ik kan nog maar kleine beetjes tegelijk eten en heb ten alle tijden iets eetbaars in mijn tas zitten, want als ik honger krijg golft even later de misselijkheid over me heen.

Paul’s ongeloof kreeg een laatste zetje: eergisteren kwam ik laat thuis omdat ik met een vriendin was wezen winkelen (hoezee voor koopavonden), kwam binnen, riep uit dat het stonk in huis (een ranzige en vreselijk penetrante etenslucht, maar wat het was kon ik niet thuisbrengen), smeet de tasjes die ik in mijn handen had op de grond en holde naar het toilet, mijn jas nog aan. Wéér een primeur: de eerste keer kokhalzend boven het toilet hangen. Helaas zijn er geen foto’s van*. “Nú geloof ik het echt!” riep Paul. “Die streepjes op die tests, whatever, maar dít geloof ik.” De vreselijk ranzige en penetrante, niet thuis te brengen etenslucht bleek de geur te zijn van Paul die patat had gefrituurd in mijn afwezigheid. Het was metéén officiëel: ik lust dus écht geen patat meer.

Wat ik nog wel allemaal lust (of ben gaan lusten) is nog onduidelijk, maar wat wel steeds duidelijker wordt is dat ik alles dat vet is niet meer trek. Slagroom, boter, gefrituurde waren.. Ik word al misselijk als ik eraan denk. Vanmiddag kreeg ik wel voor het eerst een héél voorzichtige voorbode van iets dat potentie heeft uit te groeien tot een echte craving: ik zag in de AH iemand sorbetijs citroen kopen en ik ben spontaan een tweede keer de winkel ingerend om het ook mee te nemen. Dát moest ik hebben. En zonet heb ik de halve bak leeggesnoept, ondanks mijn misselijkheid. Die nu dus weg is. Hetgeen trouwens ook nog wel een bijzondere gewaarwording is: als ik misselijk ben voel ik me rot, want misselijk (duh), maar zodra ik een paar uur niet misselijk ben geweest voel ik me óók weer naar, want is alles dan nog wel in orde? Raar mens ben ik hoor, het is ook nooit goed..

Verder heb ik vandaag cadeau’tjes gekocht, waarmee we het Grote Kleine Nieuws aan onze papa’s en mama’s gaan vertellen. Ik ben benieuwd hoe ze gaan reageren: beide mama’s geven al een ruime tijd steken onder water en lijken het hoog tijd te vinden. Ohja, en ik heb een verloskundige. Op 8 april hebben we onze intake en op 29 april hebben we de eerste termijn-echo. Reuze spannend allemaal!

*:

Diezelfde avond dat ik een logje schreef waarin ik héél voorzichtig mijn vermoeden zwanger te zijn uitte werd ik ongesteld. Een drama was het. Dat was het sein, ik wist het helemaal zeker: nú ben ik echt gek aan het worden. Nú verzin ik zulke bizarre dingen bij elkaar, dat gaat écht niet goed meer. De volgende ochtend, op mijn werk, belde ik mijn huisarts en maakte ik een afspraak voor woensdag. Misschien zou zij me kunnen helpen het allemaal weer op een rijtje te krijgen. Handig, want die verzwikte enkel is ook nooit écht overgegaan. Dat werd dus de bonusvraag.

Maar ik bleef me raar voelen. Er klopte iets niet. Gisterochtend, een dag voor ik naar de huisarts zou gaan, deed ik een zwangerschapstest. Meer om uit te sluiten, met weinig hoop. Met mijn handen voor mijn ogen gluurde ik tussen mijn vingers door naar de test, in de wetenschap dat ik het toch vast weer als een teleurstelling zou ervaren wanneer ik dan de uitslag zag. Maar er stonden twéé streepjes. TWEE! Wablief? Ik had er veel moeite mee om het te geloven maar kon mijn lijf als leidraad gebruiken en kon het idee na een paar uur bevatten; Paul geloofde het helemáál niet. Ik kocht nóg een zwangerschapstest, van een ander merk dit keer.

Vanochtend, een nieuw plasje, een andere test. Een plusje. Echt waar. Echt waar. Ik ben zwanger. Ik ben niet gek, heb geen symptomen bij elkaar verzonnen. Hoef de misselijk niet meer te negeren, want die is niet verzonnen, die is écht! Mág nu gewoon vies worden van een stroopwafel, of het idéé ervan. Ik ben zwanger! Echt!

Mijn bezoek aan de huisarts kreeg vandaag een heel ander tintje. Naast haar advies omtrent mijn enkel hadden we nog wat andere zaken te bespreken. “Oh! Dan ben je érg gevoelig!” riep ze, toen ze hoorde dat ik al misselijk ben en een afkeer tegen bepaalde etenswaren heb. Dat belooft wat. Maar het kan me niet schelen. Ik ben zwanger. Drie weken en een paar dagen, volgens de officiële telling. En hoewel ik ergens nog wel flink in mijn broek schijt (kan ik dit wel?), ben ik heel voorzichtig ook echt heel erg blij..

Varen de daagjes voorbij. Een beetje cursus hier, een beetje werken daar, een bioscoopje, een bezoekje aan mijn huisarts*, even langs voormalige werkgever**.. En ondertussen begint het langzaam, met tussenpozen, écht lente te worden. Je ruikt het buiten (hell, ook de hooikoorts is weer begonnen, dat dan weer wel), het zonnetje schijnt en in Den Haag zijn er overal gigantische zeeën krokussen te zien. Héérlijk!

Had ik de laatste week nog een beetje een nawee van mijn winterdip, zo langzamerhand voel ik me toch echt een nieuw mens en zit ik beter in mijn vel. De wake-uplight kan binnenkort waarschijnlijk de kast in:het échte licht heeft de wektijd van onze lamp ingehaald en zodra het echte licht dit opnieuw doet ná het instellen van de zomertijd denk ik dat we het wel weer met onze gewone wekkers afkunnen. Ik las vandaag trouwens een artikel van een wetenschapper waarvan ik de neiging krijg mijn told-you-so-dansje ten uitvoer te brengen (en nee, dat gaat níet op youtube ), want die meneer zegt namelijk precies wat ik al járen roep. Die zomertijd is slecht voor mensen en er zou door bedrijven meer rekening moeten worden gehouden met het natuurlijke ritme van mensen, omdat dit de productiviteit bevordert. Ha!

*: Mijn enkel is nog stééds vervelend en pijnlijk, bij tijd en wijle, net als een nog altijd blijvende blauwe waas op mijn voet. Dat komt doordat mijn enkelbanden zijn verzwakt na mijn val en nu moet ik fysiotherapie om deze weer aan te sterken..
**: Hoe bizar is dát? Dit was de laatste keer dat ik er ooit langs zal kunnen gaan, per 1 april is de portefeuille verkocht en houdt de zaak op te bestaan. Het voelt bizar en onwerkelijk dat de zaak waar ik bijna 8,5 jaar heb gewerkt, er bijna niet meer is. Maar ik ben ook blij voor mijn collega en werkgever: voor beiden een nieuw begin!

Afgelopen woensdag kreeg ik knetterend veel last van PMS. Om te húilen was het gewoon. Letterlijk, want ik kon er nauwelijks nog mee ophouden. Ik ben blij dat er die dag niemend “Boe!” tegen me heeft geroepen op mijn werk, want echt charmant is het niet om dan meteen in tranen uit te barsten. Teleurgesteld was ik ook, natúúrlijk, want PMS, dat betekent ongesteld worden en we doen nu juist al een tijdje erg ons best om dat te voorkomen, voor een maandje of negen.

Maar diezelfde avond werd ik in verwarring gebracht. Mijn nichtje kwam eten en ik had gekozen voor een hapje waar ik altijd vreselijk gelukkig van wordt: patatjes met van die yummie american fritesaus. Dus we aten. En ik nam een hap patat. En ik moest erg mijn best doen om het niet met een noodvaart weer uit te spugen. Bah, wat góór! Zo vreselijk vies en vet, ik kreeg er gewoon een naar, weeïg gevoel van in mijn maag. Gelukkig ben ik een ster in verhullen dat ik niet of nauwelijks eet (komt die ‘eetstoornis’ toch éindelijk eens een keer van pas ) en kon ik mijn patatjes verder laten voor wat ze waren.

Donderdag en vrijdag ging het huilen onverminderd door. En ik werd misselijk, bij vlagen. Of nouja, niet echt mísselijk.. Maar dat gevoel dat je soms hebt net voordat je misselijk wordt, dan. Daarnaast bloedt mijn tandvlees ineens heel erg bij het poetsen. Heb ik pukkels all over the place. Is mijn huid rood en vlekkerig. Voel ik soms rare prikjes in mijn buik. Blijk ik ondertussen ook geen stroopwafels en pindakaas meer te lusten. Jank ik vandaag weer fijn verder.. En plaste ik vanochtend een héél licht, nauwelijks zichtbaar maar toch écht aanwezig streepje. Zou het? Aanstaande donderdag moet ik ongesteld worden, normaalgesproken zou ik er nu al ‘voortekenen’* van moeten hebben.

Zoals ik al schreef, wachten doet iets met je. En als dit is waar ik báng voor ben, als ik mezelf nu schijnzwanger heb ge-wishful-thinkt, dan ga ik metéén contact opnemen met mijn arts. Ik denk dat het dan weer tijd wordt om de prozac uit de kast te halen..

*: De dames weten wel wat ik bedoel, de heren wíllen het waarschijnlijk niet weten.

Gehaast fietste ik naar huis gisteravond. Als een gek zocht ik mijn spullen bij elkaar, terwijl de katten aten. Even snel twee happen van iets naar binnen werken om niet al te hard te knorren in de tram en weg was ik weer. Over het spui liep ik vervolgens richting het huis van Ralph en Karen, alwaar Suus ook aanhaakte. Patatjes uit de oven, vissticks, sla en peentjes kwamen voorbij en we sprongen in de auto.

Aangekomen in Lelystad dronken we koffie en thee bij mijn schoonouders. Hierna was het wederom tijd om te gaan en liepen we met z’n zessen naar de Underground. Waarom? Voor Roparock. Eén van de bij dit benefiet optredende bands was de band van onze vriend Alan en omdat het zéér zeldzaam is dat zij spelen konden we deze kans om hen op te zien treden níet missen. En de aanstekelijke ierse folk van de heren deed het goed. Héél goed. Ergo: de zaal ging, na een voorzichtige start, volledig uit zijn dak. Iederéén danste. Zong mee. Ik danste met mijn vrienden en schoonouders (ja, zelfs mijn schoonvader danste!) en sprong in het rond met de vader van Alan. BRILJANT! Vandaag mailde ik onze vriend dan ook nog even: “Een feestje zijn jullie, en ik vind het maar suf ( ) dat jullie zo weinig met elkaar spelen. We want more!!”

De bandleden zelf vonden het overigens óók heel jammer dat ze al erg lang niet samen hadden gespeeld, zo begreep ik, dus ik hoop van harte dat we nu snel nog eens een keer van dit gajes kunnen genieten. Halleluja, praise the beer!

“Heej” zeiden mijn collega’s vandaag allemaal in koor. “Heb je lenzen?”

“Nee hoor!” zei ik dan, en schoof een beetje ongemakkelijk heen en weer. Ik was mijn bril vergeten. Ik kan nog best goed zien zónder bril, thank you very much.

Maar, dus, zonder bril is de wereld toch wel een tikje anders. Vooral als je veel beeldschermwerk doet. Het is eigenlijk maar onhandig dat ik nog zulke goede ogen heb: dan denk je er niet bij na dat je je bril niet op je hoofd hebt. Eergisteravond haalden we de katten uit de kamer* en kwam ik er hierna pas achter dat ik mijn bril niet in z’n doosje had gestopt. Wegens tas met doosje in de reeds afgesloten kamer én morgen vrij leek het me niet heel rampzalig om ‘m voor deze keer in mijn nachtkastje op te bergen. Dus ik was mijn dag vrij. En gebruikte mijn bril niet. En zo kwam dan toch het alom gevreesde moment** daar: een leeg doosje, terwijl ik op mijn werk zat.

Ophalen was geen optie (da’s dan een uur fietsen extra), dus heb ik de hele dag aan allerhande collega’s moeten uitleggen dat ik heus nog wel íets zie, zonder bril. Om vervolgens hard uitgelachen te worden wanneer ik weer eens ergens over struikelde. Maar ik maak mij geen illusies: dat had ik ook wel gedaan als ik dat glaswerk wél op mijn neus had gehad. Want zo handig is een Annibal nou ook weer niet..

*: De katten mogen niet in de woonkamer als wij slapen. Dat overleeft onze bank niet.
**: Ik was er al heel lang bang voor dat dit eens zou gaan gebeuren, dus was altijd erg secuur met het opruimen van mijn bril.

Verloren hoop is er om weer hervonden te worden. Drie weken na een weekend waarin tranen en hormonen (want PMS) de boventoon voerden heb ik een vorm van berusting gevonden in mezelf die ik nog niet heb meegemaakt. Voor het eerst heb ik geduld en wacht ik minzaam tot ik meer weet, de ene kant op óf de andere. Ik vlieg niet meer tegen de muur op bij elk steekje, prikje of rommeltje in mijn buik. Vraag me niet meer af waarom er geen zwangerschapstesten bestaan die metéén al kunnen zeggen of er iets gebeurt in je lijf. Is dit het voorgevoel waar ik maanden op heb gewacht? Of verwar ik wederom de hoop die ik heb met de wetenschap dat er iets is?

Het wachten, elke keer opnieuw, doet iets met je. Na er lang een antipathie tegen te hebben gehad ben ik nu één van de vaste gasten in een topic op een forum, waar het wachten op het in vervulling gaan van deze wens het onderwerp is. En het lucht op. Het is fijn vrijuit te kunnen praten met mensen die weten hoe het voelt. Wachten. Even geen goedbedoelde adviezen, maar wederzijds begrip. Ik acht de kans groot dat de berusting die ik nu voel hier deels mee te maken heeft: ik ben niet meer alleen.

We wachten dus maar weer verder, maar wel met een goed gemoed. Wie weet mag ik over een paar weken dit logje wel van ‘private’ naar ‘public’ zetten. Misschien schrijf ik dan ook wel logjes over misselijk zijn, of ben ik zo moe dat ik na het eten meteen mijn bed inschuif. Ik hoop het. Ik heb hoop.

Het is weer cursus-tijd. Punt twee op het to do-lijstje uit de vorige post was de voorbereiding op mijn eerste cursusdag. Vandaag liep ik dus, voorbereid en wel, het cursuslokaal in en stapte gedurende de dag zelfs een paar keer uit mijn comfort zone en gaf antwoorden op vragen zonder dat ze aan mij persóónlijk gesteld waren. De stof was interessant, de wijze waarop de docent les gaf prikkelend.

Ik zie uit naar volgende week.