Annibal's Weblog

Na een boel luieren, slapen en rustigaan was het weer tijd voor een wat voller weekend. Wat dingetjes om naar uit te kijken: een concert dat al vorig jaar werd ingepland, een wandeling met wat honden-mensen en een mini-herhaling van mijn vrijgezellenfeestje in de Hammam. En hoewel mijn tijdsplanning af en toe wat te wensen overliet (met name tussen de wandeling en het concert was het krap) heb ik me kostelijk vermaakt. Eígenlijk begon het hele feestje natuurlijk al op vrijdagavond: mijn lief had weer een trainingsweekend bij de YMCA in Verweggistan en ik was dus alleen. Ik bracht eerst de oude auto nog even naar de monteur om de trekhaak eraf te laten schroeven (dan kan die mooi weer op de nieuwe terug) en liep op de terugweg naar huis nog maar even de plaatselijke C1000 in voor een boodschap. Daar kwam ik een oude vriend van mijn broertje tegen en we kletsten even gezellig bij. Bij thuiskomst rommelde ik wat aan, en tegen de tijd dat mijn ogen begonnen te branden van de slaap bedacht ik me "ik heb honger!" 

En toen, zomaar, omdat ík daar zin in had, en omdat het me allemaal níks kon schelen, heb ik een kippenpoot gebraden en opgepeuzeld. Om half twee 's-nachts. En lekker dat 'ie was! 

De volgende dag mocht ik dus mee wandelen, met een boel mensen en hun boel honden bij de Bergse Plas. Leuk! Deze mensen ken ik allemaal van een forum over diervoeding en het was de eerste keer dat ik ze in het echte leven ontmoette. Ik genoot van de buitenlucht, de honden en het gezelschap en zoals een vriendinnetje van me laatst al zei: "Het verbaast me hoeveel goede contacten er uit internet-kennismakingen kunnen komen" en zo is dat. Eén van de aanwezige honden* knocked me off my feet, trouwens. Létterlijk: ze botste in volle vaart tegen mijn kuiten terwijl ze aan het spelen was en omdat ik dat natuurlijk niet aan zag komen stortte ik in slow-motion, op uiterst oncharmante wijze, ter aarde. Als een spartelende schildpad lag ik daar, want ik had mijn grote camera-rugzak om. Met mijn been dubbelgevouwen onder mijn lijf, dus ik heb een mooie herinnering: een enkel ter grootte van een kleine bal (een biljartbal ofzo) met mooi blauw eromheen. Gelukkig kon ik er best verder op lopen en de wandeling werd er niet minder leuk van, maar eenmaal thuis krabte ik me toch wel even op mijn hoofd: durfde ik mijn legerkisten nu nog wel uit te doen? Ik zwik nogal vaak door mijn enkels omdat mijn banden daar niet zo stevig zijn, maar toen mijn enkel na een paar seconden na de val nog steeds pijn deed wist ik het al: dit is niet best. 

Uiteindelijk heb ik mijn kisten toch maar uitgetrokken (ik had natte voeten), maar veel meer tijd heb ik er niet aan kunnen besteden, want ik en mijn lieve nichtje Lisanne en vrienden Chanoek en Mark hadden een trein te halen. We gingen naar Reel Big Fish! Het concert was geweldig en na het vieren van dit punkige ska-feestje keerden we tevreden weer huiswaarts, alwaar mijn lief ondertussen ook weer thuis was aangeland, zodat we nog even fijn saampjes na konden praten.

En vandaag, tot slot, washet dan tijd om met wat meiden richting de Hammam te gaan voor een ontspannen dagje. Helaas: meer dan in de richting kwamen we ook niet, want de hammam bleek voller dan vol en de wachttijd om nog binnen te komen bedroeg minimaal een uur. Maar ach, de thee/koffie en taartjes bij één van de dames thuis waren óók erg gezellig. En nu mogen we heel snel weer in de herhaling voor stoombaden, moddermaskers en olijfzeep

*: Zie de hond op de foto. Ze heet Ziggy en is echt een ongelooflijk schattig beest

Je hebt van die dagen dat het tellen van je zegeningen niet bepaald veel moeite kost. Tot over je oren in de zegeningen, zeg maar. Zo'n lucky bastard was ik, gisteren.

Ik haalde mijn vriendinnetje Eefke op van huis. Eefke en ik zijn al heel lang vriendinnetjes: sinds de derde klas van de middelbare school hou ik heel veel van haar. Onze 'vriendinnen-openingszin' is werkelijk fenomenaal ("Hé, jij hebt óók groen haar") en dat is ook wel een beetje hoe onze vriendschap is. Twee tegendraadse meisjes (die allang niet meer zo tegendraads zijn. Meisje trouwens ook niet meer zo heel erg, schijnt, maar dat geloven we zelf nog niet zo) die altijd van die rare dingetjes hebben samen. Eefke is altijd dichtbij gebleven, was getuige op onze bruiloft en ik kan me mijn leven zonder haar niet meer voorstellen.

Samen wachtten wij ons vriendinnetje Francis op, in de stad. Francis ken ik zo mogelijk nog langer als Eefke en al sinds de brugklas is Fran mijn gekke, vrolijke, geweldige vriendinnetje. We zijn elkaar een hele periode uit het oog verloren toen zij studeerde en ik.. God weet wat aan het doen was.. Maar toen zij mij had zien lopen op straat heeft ze hemel en aarde bewogen om aan mijn telefoonnummer te komen* en op een avond, nu zo'n 5 jaar geleden, belde ze me op en hingen we meteen alweer anderhalf uur aan de lijn. Ondertussen zien we elkaar weer met regelmaat. Misschien niet meer zo vaak als vroeger nu zij in een andere stad woont en we allebei drukdrukdruk zijn, maar de fondness van vroeger, die is nooit weggegaan. Ik heb mezelf beloofd haar niet nog een keer uit het oog te verliezen, dat zou me veel verdriet doen.

En nadat Fran was aangehaakt liepen we met z'n drietjes de La Place in om broodjes kaas en/of salades met elkaar te eten. En bij te kletsen. En te lachen. En ouderwets Fran-Eef-An te doen. Hetgeen ouderwets afkeurende blikken opleverde, van zo ongeveer alle omzittende 55-plussers. We zijn het nog niet verleerd

En er moest ook nog iets met een 'baby-uitzet'. Fran, nu zo'n zeven maanden zwanger**, haalde een heus voorgedrukt papier tevoorschijn waar een soort van koop-handleiding-voor-beginners opstond. En omdat de Hema nu eenmaal een geweldige baby-uitzet-afdeling heeft (leerde ik aldus) snuffelde Fran fijn rond op deze afdeling en zocht op haar gemakje de spulletjes uit die ze nodig had. Terwijl Eefke en ik als twee hyperactieve pubers door elkaar heen renden en bij elk retro-pakje dat we in onze klauwen kregen over de baby-uitzet-afdeling gilden "Déze, Fran! Kijk deze nou!" en "Fraaaaan! Déze moet je echt kopen! Jawel hoor, kan écht wel voor een jongen!" en "Weet je zeker dat het een jongen is? Dit júrkje!" en "Wat is dit?"(waarop Fran met engelengeduld uitlegde wat het voor was en waar het voor diende). Ik kreeg een helder ogenblik en zei Eef dat Fran ons vermoedelijk heel erg irritant vond, met de bedoeling om voor te stellen even een andere afdeling onveilig te maken terwijl onze mama-to-be op haar gemak even haar winkel-ding deed. Daarop greep Francis me meteen bij de arm en riep "Nee! Ik vind jullie helemaal niet irritant! Ik ben juist blij dat ik éindelijk eens niet allerlei goedbedoelde adviezen en opmerkingen krijg tijdens het winkelen.."

With that setled winkelden we nog wat verder. Eefke vond nieuwe schoenen in de uitverkoop. En toen het zo langzaamaan tijd was om naar huis te gaan besefte ik hoe gelukkig ik me voel, op momenten als deze. Op stap met mijn vriendinnetjes. Misschien is het heel gewoon.. Maar ik voel me heel bijzonder

************

Eenmaal thuisgekomen liep ik meteen door naar het volgende feestje: onze automonteur had onze nieuwe auto klaarstaan. Alles was gecheckt en ok bevonden, dus vanaf heden zijn we weer helemaal mobiel. Jeej! Die rib uit je lijf ben je binnen no-time vergeten wanneer je in de auto stapt en de sleutel omdraait in het contact.

De monteur heeft ons trouwens wél wat letterlijk genomen toen we hem vertelden dat we het liefst zo'n zelfde auto terugwilden:

Het goede nieuws is dat hij dacht dat we best nog een leuk bedrag kunnen terugkrijgen voor onze oude auto, als we een beetje geluk hebben. Dat viel mee! Van het weekend gaat 'ie dus maar eens op Marktplaats, en dan zien we wel wat ervan komt. Nádat de trekhaak er nog even vanaf is geschoefd, dan..

* Ik had mezelf geweldig goed onvindbaar gemaakt, om aan een verleden te ontkomen dat niet los wilde laten.
**: And gorgeous!

We zijn ondertussen een paar weken verder en ik ben nog steeds erg blij met mijn iphone. Eén van de leuke dingetjes eraan is, dat je applicaties kunt downloaden via de geïntregreerde Apple-store. Sommige applicaties kosten geld, anderen zijn gratis. De prijzen variëren nogal (vanaf € 0,49 tot € 9,99 ben ik ze tot nu toe tegengekomen) maar er is veel mogelijk voor geen of slechts enkele centen. 

Afgelopen zondag was ik een beetje aan het rondzoeken in die winkel en mijn oog viel op een icoontje. Een schattig plaatje van een kleine, catooneske Zen-Boeddhist lachte mij sereen tegemoet. "Grattitude!" stond ernaast. Na erop gedrukt te hebben om erover te lezen besloot ik direct dat de maker van dit programma'tje mijn € 0,79 mocht hebben wanneer ik dit kleine, maar geweldige progje op mijn iphone mocht zetten. Nu heb ik dus een Gratitude-journal op mijn telefoon staan, waarbij ik elke dag puntsgewijs in kan vullen waar ik deze dag allemaal dankbaar voor was. Met sterretjes kun je aangeven hoe leuk je dag was en naast de sterretjes kun je een foto voegen die je dag weergeeft. Leuk!

Niet alleen merk ik hoe positief ik ga slapen, nu ik al een paar dagen voor het slapen gaan de léuke punten van mijn dag nog eens aanhaal, ik bemerk dat ik me er gedurende de dag bewuster van ben wanneer ik ergens blij van wordt en dat ik zelfs overweeg met wat voor een foto ik deze dag kan uitbeelden. Zo heel intensief als wanneer ik vrij ben zal ik er vast niet mee bezig zijn wanneer ik weer dagelijks op mijn werk zit, maar het is fijn om een soort van bezinnings-momentje aan het eind van je dag te hebben. Vooral wanneer het positieve bezinning is.

Er zit zelfs nog een hele leuke 'bonus'in het programma: elke dag als je je dagboekje hebt ingevuld volgt er een oosterse wijsheid op je scherm. Die van gisteren was érg toepasselijk: "Lack of money is no obstacle. Lack of an idea is an obstacle". 

Ik denk dat dit de beste tachtig cent is die ik deze maand uit heb gegeven

Terwijl we het internet afstruinen op zoek naar een vakantiebestemming voor dit jaar ratelen onze hersenen. We rekenen en tellen, denken na en tellen nog eens. Niet alleen omdat we onze vakantie een perfecte balans tussen budget en exotisme willen meegeven, ook op korte termijn ratelen de cijfers. Begin dit jaar begon in sprankelende rijkdom: geen huis gekocht, zoals drie jaar terug, geen huwelijk te bekostigen, zoals twee jaar terug en geen nieuwe auto en CV-ketel aan te schaffen als een jaar geleden. Maar het tij kan keren: we sloopten gezellig onze auto even en haalden onze schouders er min of meer over op. Wij zijn geen arme mensen en kunnen het 'lijden'. Een duur lesje, dat dan weer wel, maar ach.. 

Nu komt dan het moment van de afrekening. Morgen kunnen we onze nieuwe auto halen. Na veel beraad hebben wij besloten deze luxe te laten prevaleren boven de exotische vakantiebestemming waaraan we anders ons vakantiegeld hadden besteed en morgen is het zo ver. Dat betekent vervolgens, dat wij niet alleen met het uitzoeken van een bestemming komende zomer de hand op de knip moeten houden, maar ook deze resterende maand. We betalen een groot deel van de auto vanuit dit salaris, dus alle leuke afspraken en gezelligheden ten spijt zullen we deze maand concert-afspraken af moeten bellen en onze creativiteit los moeten laten op nog aan te schaffen verjaardagscadeau's. 

Dat klinkt allemaal heel zakelijk en negatief, maar éigenlijk typ ik dit logje met een lach op mijn gezicht: we krijgen het nog stééds voor elkaar zonder een boterham minder te hoeven eten. Enenenen! Morgen een nieuwe auto, dus! Om onszelf de (terecht) beschamende commentaren van anderen te besparen hádden we, achteraf gezien, best ons mond kunnen houden over deze gehele olie-blamage. De auto die we terugkrijgen is exact hetzelfde merk. Hetzelfde type. Dezelfde motorinhoud. En dezelfde kleur. Dat we er deze komende drie weken even krap voor moeten zitten nemen we gráág voor lief.

En ook qua vakantiebestemming zijn wij niet echt heel zielig: jaarlijks is meneer de fiscus zo vriendelijk de door ons betaalde hypotheekrente terug te storten op onze rekening. Dan gaat deze teruggave maar niet, zoals gepland, in z'n geheel op de spaarrekening. Dan doen we daarvan maar een beetje bij een vakantie.. 

Op sommige momenten voel ik mezelf ziekelijk rijk. En dit is er zo één.

************

Dit alles maakt het er trouwens niet mákkelijker op, wanneer je op zoek bent naar een mooie plek om een paar weken van je zomer te slijten. Na de kou van vorig jaar willen we nu graag wat meer zekerheid betreffende mooi weer (heel warm hoeft niet, maar behaaglijk lijkt ons wel heel fijn) en dan kom je al snel in het zuiderlijke deel van Europa uit. Het nadeel dáárvan is echter weer, dat de bestemmingen die wij het meest aantrekkelijk vinden een flink stuk rijden zijn en dat is dan weer lastig, sinds Paul binnenkort pas gaat beginnen met zijn rijbewijs en we dus nog één keer met één bestuurder op pad zullen zijn. Of zullen we dan stiekum, voor één keertje, heel decadent, het vliegtuig pakken? Nouja, lastig dus, want als je gaat vliegen moet je weer een auto huren als je op de plaats van bestemming ook mobiel wil zijn (ook in het buitenland heb ik een broertje dood aan het OV) en dat is dan weer kostbaar.

We weten het dus nog niet. De grote kanshebbers zijn op dit moment Griekenland, de Pyreneeën en good old Italië. Maar morgen zouden dat zomaar weer Portugal, Spanje en Cyprus kunnen zijn. Het is in elk geval erg leuk om allerlei plekjes te bekijken. We googelen dus nog maar even verder en genieten maar gewoon van onze besluiteloosheid. Het bekijken van witte stranden, palmbomen, pittoreske vissersdorpjes, kastelen, uitgestrekte wouden en idyllische zonsondergangen is immers hélemaal geen straf