De meiden
Je hebt van die dagen dat het tellen van je zegeningen niet bepaald veel moeite kost. Tot over je oren in de zegeningen, zeg maar. Zo'n lucky bastard was ik, gisteren.
Ik haalde mijn vriendinnetje Eefke op van huis. Eefke en ik zijn al heel lang vriendinnetjes: sinds de derde klas van de middelbare school hou ik heel veel van haar. Onze 'vriendinnen-openingszin' is werkelijk fenomenaal ("Hé, jij hebt óók groen haar") en dat is ook wel een beetje hoe onze vriendschap is. Twee tegendraadse meisjes (die allang niet meer zo tegendraads zijn. Meisje trouwens ook niet meer zo heel erg, schijnt, maar dat geloven we zelf nog niet zo) die altijd van die rare dingetjes hebben samen. Eefke is altijd dichtbij gebleven, was getuige op onze bruiloft en ik kan me mijn leven zonder haar niet meer voorstellen.
Samen wachtten wij ons vriendinnetje Francis op, in de stad. Francis ken ik zo mogelijk nog langer als Eefke en al sinds de brugklas is Fran mijn gekke, vrolijke, geweldige vriendinnetje. We zijn elkaar een hele periode uit het oog verloren toen zij studeerde en ik.. God weet wat aan het doen was.. Maar toen zij mij had zien lopen op straat heeft ze hemel en aarde bewogen om aan mijn telefoonnummer te komen* en op een avond, nu zo'n 5 jaar geleden, belde ze me op en hingen we meteen alweer anderhalf uur aan de lijn. Ondertussen zien we elkaar weer met regelmaat. Misschien niet meer zo vaak als vroeger nu zij in een andere stad woont en we allebei drukdrukdruk zijn, maar de fondness van vroeger, die is nooit weggegaan. Ik heb mezelf beloofd haar niet nog een keer uit het oog te verliezen, dat zou me veel verdriet doen.
En nadat Fran was aangehaakt liepen we met z'n drietjes de La Place in om broodjes kaas en/of salades met elkaar te eten. En bij te kletsen. En te lachen. En ouderwets Fran-Eef-An te doen. Hetgeen ouderwets afkeurende blikken opleverde, van zo ongeveer alle omzittende 55-plussers. We zijn het nog niet verleerd 
En er moest ook nog iets met een 'baby-uitzet'. Fran, nu zo'n zeven maanden zwanger**, haalde een heus voorgedrukt papier tevoorschijn waar een soort van koop-handleiding-voor-beginners opstond. En omdat de Hema nu eenmaal een geweldige baby-uitzet-afdeling heeft (leerde ik aldus) snuffelde Fran fijn rond op deze afdeling en zocht op haar gemakje de spulletjes uit die ze nodig had. Terwijl Eefke en ik als twee hyperactieve pubers door elkaar heen renden en bij elk retro-pakje dat we in onze klauwen kregen over de baby-uitzet-afdeling gilden "Déze, Fran! Kijk deze nou!" en "Fraaaaan! Déze moet je echt kopen! Jawel hoor, kan écht wel voor een jongen!" en "Weet je zeker dat het een jongen is? Dit júrkje!" en "Wat is dit?"(waarop Fran met engelengeduld uitlegde wat het voor was en waar het voor diende). Ik kreeg een helder ogenblik en zei Eef dat Fran ons vermoedelijk heel erg irritant vond, met de bedoeling om voor te stellen even een andere afdeling onveilig te maken terwijl onze mama-to-be op haar gemak even haar winkel-ding deed. Daarop greep Francis me meteen bij de arm en riep "Nee! Ik vind jullie helemaal niet irritant! Ik ben juist blij dat ik éindelijk eens niet allerlei goedbedoelde adviezen en opmerkingen krijg tijdens het winkelen.."
With that setled winkelden we nog wat verder. Eefke vond nieuwe schoenen in de uitverkoop. En toen het zo langzaamaan tijd was om naar huis te gaan besefte ik hoe gelukkig ik me voel, op momenten als deze. Op stap met mijn vriendinnetjes. Misschien is het heel gewoon.. Maar ik voel me heel bijzonder 
************
Eenmaal thuisgekomen liep ik meteen door naar het volgende feestje: onze automonteur had onze nieuwe auto klaarstaan. Alles was gecheckt en ok bevonden, dus vanaf heden zijn we weer helemaal mobiel. Jeej! Die rib uit je lijf ben je binnen no-time vergeten wanneer je in de auto stapt en de sleutel omdraait in het contact.
De monteur heeft ons trouwens wél wat letterlijk genomen toen we hem vertelden dat we het liefst zo'n zelfde auto terugwilden:
Het goede nieuws is dat hij dacht dat we best nog een leuk bedrag kunnen terugkrijgen voor onze oude auto, als we een beetje geluk hebben. Dat viel mee! Van het weekend gaat 'ie dus maar eens op Marktplaats, en dan zien we wel wat ervan komt. Nádat de trekhaak er nog even vanaf is geschoefd, dan..
* Ik had mezelf geweldig goed onvindbaar gemaakt, om aan een verleden te ontkomen dat niet los wilde laten.
**: And gorgeous!
February 6th, 2009 at 10:32
Haha, wat een mooi verslag van iets wat inderdaad verschrikkelijk waardevol is, en lang niet gewoon of vanzelfsprekend! Je hebt mij nu ook helemaal hyper op de stoel zitten (en ik kwam vrij duf naar beneden – ja, een halfuurtje geleden pas – ).
En die auto, haha. Nou mooi toch… Niet meer te veel stilstaan bij wat er gebeurd is, en het is alsof er nooit een andere auto geweest is. 
February 6th, 2009 at 14:29
Wat fijn, zulke vriendinnetjes! En de Hema rules! Hoe vaak mijn broertje in Wales al niet geroepen heeft: ‘Wáárom hebben ze hier toch geen Hema?’.
February 6th, 2009 at 22:27
Wat een gave foto! Dank voor de tip van de trekhaak, anders zie je echt geen verschil.
Wat vreemd om over mezelf te lezen, maar many thanx. Moest wel even slikken (emohormoontjes) over het gorgeous, zo lief van je.
Dikke knuffel,
February 6th, 2009 at 23:11
Terug van weggeweest ben ik weer met een reactie… Morgen hoop ik met een log…
Heerlijk toch lekker stadten met dierbare vriendinnen! Ik kan er ook zo van genieten.
En jaaa Hema rules, voor baby spul, maar zowiezo voor alles….
Jemig die 2 auto’s zijn echt hetzelfde, cool hoor! Hopelijk hebben jullie alleen met de nieuwe meer geluk.
Dikke kus van moi!
February 7th, 2009 at 09:16
Very BIG SMILE bij het lezen van je log.!
February 7th, 2009 at 18:58
Hoi Naknak,
Dat zijn de dingen, waar iedereen blij van wordt en ik met name direct terug denk aan dezelfde soort rottigheid en lol die ik heb, als ik een dagje ga vissen met vrienden. Laat staan wat er gebeurd als we een paar dagen weg zijn.
Mooie auto(‘s).
Veel plezier ermee!!!!!
H.v.j.