Annibal's Weblog

Er is hier de afgelopen tijd heel wat veranderd als het op de voeding van onze katten aankomt*. Na Max' blaasgruis-ellende gevolgd door het grote blaasgruisdieet-debacle zijn we naar volle tevredenheid overgestapt op vers, rauw vlees en ik kan niet genoeg jubelen over hoe goed het met ze gaat. Geen stinkende kattenbakken meer (nu, als ik bij anderen binnenkom die hun katten nog brok geven, betrap ik me wel eens op de gedachte "ieuw! Brókkenpoep!" wanneer ik met mijn snufferd teveel in de buurt van de bak kom), ze verharen stukken minder, zijn levendiger, blijer, speelser en stinken niet meer uit hun giecheltjes.

Max overzetten had dan nog wel aardig wat voeten in de aarde, omdat we er the hard way achterkwamen dat hij een hypergevoelige maag heeft en hij dus van practisch elk kant-en-klaar gemalen vlees dat je kunt kopen gaat overgeven.. Maar sinds we hem over hebben gezet op écht rauw vlees (denk aan kippenvleugels en andere onderdelen, kuikens, muizen en dat soort dingen meer, die ook echt met bot en al het beest in verdwijnen) gaat ook hij als een speer.

Met een andere bijkomstigheid: voor het eerst in zijn leven lijkt Max te geven om eten. Kon hij voorheen nauwelijks warm lopen wanneer het tijd was voor het dagelijkse blikje en liet hij de brokken het liefst zoveel mogelijk staan, tegenwoordig danst hij werkelijk de keuken in wanneer de vriezer opengaat. Hij vind dan namelijk dat er mínstens een kuiken (zijn favoriete maal) uit moet worden gehaald. Mocht dat kuiken er dan niet uitkomen is hij zó teleurgesteld dat hij nog een tijdje weerbarstig in de keuken rond blijft hangen en wanneer het ook maar begint te ruiken naar etenstijd is hij de grootste zeurpiet van allemaal. En dát heeft dan ook weer gevolgen:

1. Max is 's-morgens vanaf een uur of half 6 strontvervelend en probeert ons, vooral míj, op de meest idiote manieren uit bed te krijgen. De Luxaflex zijn al stuk, dat een kat kan stampen is ook niets nieuws meer in huize Annibal en wanneer écht niks anders werkt heeft hij een nogal extreem, maar zéér goed werkend trucje: krabben aan mijn ogen en lippen. Au! Zie dát maar eens te negeren..
2. Max is vastberaden zo veel mogelijk eten te pakken te krijgen en schroomt absoluut niet voor diefstal. 

Punt één gaan we sinds kort te lijf door bij het slapengaan de plantenspuit mee naar bed te nemen (ziet er wellicht idioot uit, maar ik heb nog nooit zo genoten van het straffen van één van mijn schatjes) en punt twee.. Ja, dáár wringt 'm de schoen.. Ooit wel eens gehoord van een kat die de koelkast openmaakt? Wij wel. Al drie keer de afgelopen paar weken. De eerste keer waren we natuurlijk totaal niet op bedacht en heeft hij in één keer drie half-ontdooide kuikens naar binnen geschrokt. Hij heeft nog twee dagen pluisveertjes gekotst Wat móet je toch met zo'n beest? 

…

Wat zou ik in vredesnaam zónder hem moeten??

*: Jaja, oud nieuws. Ik schreef er al een paar keer eerder over, maar ik kan de logjes even niet meer vinden en ben te lui om ze uitgebreid op te gaan zoeken. So sue me..

Het was maar een rare dag vandaag, op mijn werk. Het nieuws dat één van onze naaste collega's levensbedreigend ziek is sloeg in als een bom. De sfeer was beladen en verdrietig, ik denk dat ik niet alleen namens mezelf spreek wanneer ik zeg dat het nauwelijks te geloven is. Dat juist iemand die altijd zo lief, gezellig en positief is (hoewel ik dat uiteraard niemand zou gunnen) op zo'n afgrijselijke manier getroffen wordt stemt me erg verdrietig, maar geeft me ook een hoop stof tot nadenken. Bij de pakken neer gaan zitten is niets voor haar, en is dus wel het laatste waar we haar mee kunnen steunen. Ik heb dan ook besloten zo veel mogelijk positieve gedachten haar richting op te sturen en vooral met goede hoop naar een vreugdevol weerzien uit te kijken. Zo'n mooi mens.. Het móet gewoon. M., ik denk aan jou..

************

Een dergelijk bericht valt sowieso al zwaar, maar wanneer het knetterdruk is op je werk valt ook de werkdag ineens een stuk zwaarder. Ik worstelde met mijn bureau vol spoedwerk en de roodgloeiende telefoon; waar ik anders gemakkelijk over stress heen kan stappen dreef het me vandaag lichtelijk tot wanhoop. Gelukkig is een half uurtje frisse lucht in je pauze en een kort, maar goed gesprek met een collega altijd dichtbij genoeg om voor een ontlading te kunnen zorgen en ondanks het feit dat dit werkelijk een workday fom hell was liep de middag dan weer redelijk soepel. 

Eenmaal natgeregend thuis aangekomen mocht ik me dan eindelijk overgeven: ik waste mijn haren onder een heerlijk warme douche en vervolgens besloten lief en ik tot een wij-hebben-geen-zin-om-te-koken-collectief. Aldus begaven we ons naar de plaatselijke snackbar voor een patatje en een héérlijke halve kip en smulden ervan. Superslecht, als je je bedenkt dat we gisteren ook al geen tijd hadden om te koken. Maar soms.. Soms moet je niet ál te streng zijn voor jezelf.

En wij gaan er zo taartjes eten

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Een waarheid als een koe. Deze dag valt, denk ik, binnen de tweede categorie. Omdat we onze tram misten en daardoor onze film op een haar na misten. Omdat Paul er na de film achterkwam dat hij zijn Unlimited-kaart* was verloren. En omdat de tram op weg naar huis een fikse storing kreeg en we de laatste 5 haltes moesten lopen.

On the other hand: we waren net op tijd. Een nieuwe kaart kunnen ze per direct maken, mits je € 10,= dokt. En een wandeling kan ook weer niet zó heel erg veel kwaad..

************

De film zelf, Bolt, was erg vermakelijk. In een practisch volle bioscoopzaal (écht! Waarom draait die film in vredesnaam maar één keer per dag?) keken we toe hoe een CGI-hondje met de hulp van een straatkat en een ontsnapte hamster zijn desillusie te boven komt en écht leert te leven. Een lieve, aandoenlijke film met behoorlijk mooie effecten (de vacht van Bolt was bijvoorbeeld prachtig en levensecht), doch waarbij ik bij tijd en wijle enige 'magie' miste. Ook een hergebruikte grap of twee gaven me een kleine kriebel van irritatie, maar over het algemeen vond ik de film érg leuk.. En een stuk of 3 scènes alléén maken de film al meer dan het kijken waard en de characters (met name de hamster) waren geweldig. Een aanrader voor wanneer een vrolijke, pretentieloze film hetgeen is dat je zoekt

*: Sinds enkele maanden zijn wij in het bezit van een Unlimited-abbonnement van de bioscoop, waarbij je voor een vast bedrag per maand zo vaak naar de film kunt als je wil. In essentie een geweldig concept, al hebben we de laatste maanden op meerdere manieren aanvaringen gehad met de uitvoering ervan. Zo krijg je continue foutmeldingen wanneer je via de website probeert te reserveren, gaan afschrijvingen constant verkeerd terwijl er wel voldoende saldo op de bank staat (maar je kaart wordt wel per direct geblokkeerd) en dus nu weer een tientje dokken om een nieuwe kaart te krijgen na verlies. Een beetje jammer, zullen we maar zeggen..

En zo waren we alweer een paar dagen verder. Gisteren, de eerste dag na zijn operatie, was wel een beetje vervelend: de wond waar de naald van de ruggenprik al die tijd nog had gezeten om mijn papa de eerste 24 uur pijnvrij te houden, was gaan ontsteken en als gevolg daarvan had hij koorts. De naald is hierop direct verwijderd (tesamen met de bijbehorende pijnstilling uiteraard), met als gevolg dat hem duidelijk aan te zien was dat hij pijn had. Logisch natuurlijk, zo kort op zo'n zware operatie, maar fijn is anders. Vandaag kon ik mijn ogen dan ook niet geloven toen ik binnenkwam: zijn been niet meer rood en gezwollen, geen glazige ogen meer, geen rode konen en bezweet voorhoofd van de koorts.. Vanavond lag er een alerte, vrolijke papa in het bed waar de avond ervoor nog een man lag die af en toe weg leek te vallen en duidelijk moeite had om zijn kin omhoog te houden.

De operatie zelf is geweldig geslaagd: met behulp van donorbot is het gat dat de vorige prothese had veroorzaakt in het been weer opgevuld en de nieuwe prothese is succesvol geplaatst. De verwachting van de artsen dat er ook heupbot weggehaald zou moeten worden om het donorbot mee aan te vullen kwam niet uit en de verwachtte (bijna) 3 uur voor de procedure werden er 2 en een kwartier. Het revalidatieproces zal zeker nog wel een paar maanden in beslag nemen, maar wanneer ik zie hoe goedgemutst mijn vader vanavond alweer sprak over naar huis gaan weet ik zeker dat dat goed zal komen. Volgens onze berekeningen zou hij dinsdag naar huis mogen wanneer alles goed blijft gaan (hijzelf telt met een positievere insteek en komt op maandag uit), dus als het goed is zit het langste deel van zijn verblijf in het ziekenhuis er alweer op. We duimen nog maar even verder

************

Vandaag ontmoette ik een aantal bijzonder mensen: via een haagse groep op Flickr wordt ééns in de zoveel tijd een 'Haags bakkie' georganiseerd en als gevolg daarvan loopt camera-minnend Den Haag uit om elkaar te ontmoeten. Erg gezellig, heb ik vandaag voor het eerst aan den lijve ondervonden, want de laatste 6 keren dat er een Haags bakkie was, moest ik mij wegens andere plannen excuseren voor het bijwonen ervan. Het was leuk er nu écht eens bij te zijn, i.p.v. naderhand te kijken naar de foto's en er komt vast weer snel een keer dat ik er weer bij aanhaak..

En daar zijn we érg blij mee

En dan heb ik nu een kleine logpauze. Mijn nek doet zeer..

Ik heb een onderlegger onder mijn toetsenbord. Hij is wat dik, maar met typen maakt dat niet uit en ik krijg er erg veel handigheid voor terug: vel na vel met daarop de kalenders van 2009 en 2010, aparte vakjes voor memo's, twee linealen en een groot vlak met geruit patroon maken dat ik van alles op kan schrijven, meten, tekenen en uitrekenen wat ik wil. Ruimte zat en als er een vel vol is scheur ik het af en begin ik weer met een blanco blad.

Op dit vel staan verschillende dingen genoteerd. Een lijstje met nieuw aan te schaffen zaken voor onze volgende kampeer-vakantie ("wandelschoenen, matjes, emmer"), een telefoonnummer van een meneer die mogelijk iets aan mijn nekklachten zou kunnen doen, een adres, een geheugensteuntje voor sneltoetsen in Photoshop, een prachtige (en in mijn geval erg treffende) spreuk ("One of the advantages of being disorderly is that one is constantly making exciting discoveries – A.A. Milne") én.. een lijstje films. Want hoezee voor de oscar-tijd, de bioscoop wemelt op dit moment van de films waar ik gelukkig van word. Valkyrie, Bolt, Milk, City of Ember, Slumdog Millionaire, Monsters vs. Aliens,  ik wil ze allemaal zien. Een van de films die op mijn blad genoteerd staat heeft er sinds vandaag ook een vinkje achter: The Curious Case of Benjamin Button. Wat een prachtige film!

Hoewel de film draait om zware onderwerpen als het leven, de dood en het verliezen van de mensen waar je van houdt is de sfeer opmerkelijk luchtig en opgewekt: een ware homage aan de schoonheid van het leven zelf. Prachtige verhalen, intelligente humor en een knipoog aan 's-werelds geschiedenis van de afgelopen eeuw (of was het toch een knipoog naar Forrest Gump, wellicht? ;-)) worden op een aanstelijke manier verteld en ondanks de soms verdrietige gebeurtenissen wordt de film nooit zwaar. De acteerprestaties zijn van grote klasse, de effecten en grime werkelijk uitmuntend en uiteindelijk liepen wij met een grote glimlach naar huis. Héél bijzonder. Ja, ik ben erg onder de indruk van dit eerste vinkje op mijn lijstje..

Later deze week zal ik opnieuw op een rode stoel plaatsnemen. Ik ben benieuwd of de drang om mensen over díe belevenis te vertellen even groot zal zijn als bij dit juweeltje.

************

We zijn nu toch écht begonnen met aftellen: aanstaande donderdag zal mijn vader worden geopereerd. Omdat zijn huidige enkelprothese loszit (het bot waar deze aan vast zit brokkelt langzaam af) zal hij nog éénmaal kunnen worden voorzien van een nieuw, kunstmatig enkelgewricht. Woensdag gaan we nog even gezellig bij mijn ouders eten, al was het maar om het wachten te helpen verlichten en wanneer we er dan toch zijn maken we meteen even de woonkamer klaar voor ná de operatie. Het totale herstelproces zal zo'n drie maanden in beslag nemen en we zijn alvast maar begonnen met duimen voor een voorspoedig verloop hiervan. Nog héél even, pap!

Hoe gemakkelijk je bepaalde spulletjes ook zelf kunt kopen.. Ze worden er zo vreselijk veel specialer wanneer ze je gegeven worden

Thnx Nien! (K)

Tien jaar geleden woonde ik nog thuis. Ik werkte bij 'Buza' en was alweer een jaar van school af. Ik had nog geen vriendje en was ondertussen dikke maatjes met mijn broertje. En misschien al een klein beetje zenuwachtig, voor wat er over acht dagen zou komen. Mijn rij-examen. Het was niet de eerste keer dat ik af moest rijden, wel de eerste keer dat ik zou slagen (;-)) en dat betekent dus dat ik vandaag naar het gemeentehuis moest om mijn rijbewijs voor de eerste keer te verlengen. 

Omdat ik wilde weten wat dat grapje me zou kosten keek ik eens rond op de website van de gemeente en kwam erachter dat ik on-line een afspraak kon maken, zodat ik geen nummertje zou hoeven trekken en dus ook niet hoefde te wachten. Handig! Ik plande mezelf dus meteen in voor vandaag om tien uur en reed vanmorgen, lichtelijk aan de late kant, naar het deelkantoor. Een minuut of 4 voor 10 liep ik naar binnen en kreeg ik een bonnetje met tóch een nummer (ze moeten íets op dat grote bord weergeven wanneer ik aan de beurt ben) en ik ging zitten. Nog geen anderhalve minuut later verscheen mijn nummer op het bord en liep naar de betreffende balie toe. Tot grote ontsteltenis van de mensen die al zaten te wachten. Oeps. "En wíj nou?" riep een oudere dame gepikeerd. Een meneer die naast haar zat sloeg zijn armen over elkaar, stak zijn kin vooruit en bromde boze geluiden. Zwijgend liep ik door en vijf minuten later stond ik weer buiten. Maar een beetje sneu voor die andere mensen vond ik het wel: ik was inderdaad als laatste binnen gekomen en metéén aan de beurt. Kunnen ze niet een aparte balie maken voor mensen die een afspraak hebben, en dan met een duidelijk bordje erboven, ofzo?

Nouja, ik heb volgende week dus mijn nieuwe rijbewijs. Geen roze vod meer, maar een plastic pasje. Heel fijn, portemonnee-gewijs. Nu hoef ik nooit meer een abnormaal formaat portemonnee aan te schaffen omdat dat papieren ding anders stuk gaat. Ik kijk ernaar uit

Onze auto was stuk, dus kochten we een nieuwe. Daar waren (en zijn) we heel erg blij mee, maar we bleven wel zitten met een 'restprobleem': de oude was nog niet weg. Omdat de monteur tegen ons had gezegd dat daar best nog wat centjes voor te krijgen viel, brachten we 'm nog niet naar de sloop. Maar dan? Nou, eerst maar eens alle nog bruikbare zaken (ontbrekende knopjes en dat soort dingetjes) overprikken. En die trekhaak, dat was toch eigenlijk ook wel heel zonde om zomaar op te geven. De auto ging dus terug naar de monteur, zodat hij deze eraf kon schroeven. Gisteravond belde hij. Het seintje dat de auto was ontdaan van de trekhaak en dus op Marktplaats kon, dacht ik. Maar dat was het niet. Tenminste, de trekhaak was er wel af, hoor, maar hij belde eigenlijk om te vragen of ik de kentekenpapieren langs kon komen brengen vandaag. Hij had waarschijnlijk een koper!

Vandaag bracht mijn moeder* de papieren dus naar hem toe en in de vroege avond belde hij: de auto was weg en hij had een vrijwaringsbewijs én centjes voor ons liggen. Wat een meevaller! We kunnen nu zwaardere schokbrekers onder de nieuwe laten zetten én de trekhaak weer laten monteren en dan houden wewaarschijnlijk zelfs nog een beetje over. Geweldig! Wij zijn dus weer heel blij met onze monteur. Al is het eigenlijk al heel fijn dat we er überhaupt vanaf zijn

*: Hij had ze onverwachts eerder nodig, dus hielp mijn mama ons uit de brand. Thnx a million, mom